กาลเวลาพัดผ่านไปพร้อมกับตัวตน
      นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้กอดหัวใจอันบอบช้ำของตัวเอง นานเท่าไหร่ที่ฉันไม่ถามหัวใจดวงน้อยๆแสนบอบบางว่า “ทุกวันนี้เธอมีความสุขไหม เป็นดั่งใจหวังรึเปล่า?” และนานเท่านานที่ฉันไม่ได้ปลอบประโลมจิตใจที่ร่วงหล่นหายไปแสนนาน...
      ตัวตนของฉันได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว, จากเด็กน้อยในวันวานถูกสังคมรอบข้าง เพื่อนมากมายและเวลาที่ยังคงเดินในความเร็วเท่่่่่่่่าเดิมทำหน้าทีี่หล่อหลอมจนกลับกลายเป็นตัวฉันในตอนนี้ อีกทั้งผ่านความรู้สึกชอกช้ำ ผ่านความสุข ผ่านเรื่องราวต่างๆนาๆในหนึ่งช่วงความคิด 

      ทว่าเมื่อฉันได้เติบโตขึ้น สิ่งที่เรียกว่าภาระ และหน้าที่ทำให้โลกที่เคยสดใสเปื้อนรอยยิ้มของฉันหนักอึ้งลง ราวกับมีสิ่งของนับพันพาดพิงอยู่บนไหล่ เฉกเช่่่นเดียวกันกัับสิ่งที่ปรารถนาก็นึกทำไม่ได้ตามใจคิด สิ่งที่ฉันอยากจะเอื้อนเอ่ยก็ต้องกรั่นกรองประดิษฐ์คำพูดสวยหรูเพื่อหวังให้ผู้ฟังพึงพอใจ แต่แล้วตัวฉันล่ะ!?
นานเท่าไหร่..ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเพื่อตัวเอง      ฉันที่ไม่เคยรัับรู้ความต้องการภายในก้นบึ้งของหัวใจ หวัััังแค่่เพียงปรารถนาให้ผู้คนรอบข้างมีความสุข แต่สิ่ิิ่ิ่งที่่ฉันหลงลืมละเลยทิ้งไว้กลับเป็นตัวตน และความคิิดที่ถูกพรากไปจากอิิิสระทีี่ี่ี่กำลััังกัดกินในหัวใจ 

      อีกหนึ่งความจริงอย่างที่กล่าวมาข้างต้้้น นับว่าล่วงเลยเป็นเวลาเนิ่นนานที่ฉันไม่ได้พาตัวเองไปพักผ่อนโดยไร้ภาระแสนเหน็ดเหนื่อย ไม่ได้ทำตามใจอย่างที่ฉันนึกภาวนา และฉันไม่เคยถนอมหััวใจดวงนี้ของตนเลยสักครา
 
      กระทั่งวันนี้ที่ฉันได้รับคำพูดจากคนผู้หนึ่งส่งถึึงฉัน เขาคนนั้นพูดด้วยประโยคแสนธรรมดาที่เมื่อฉันได้ฟังและไตร่ตรอง ซ้ำเมื่อพอนึกคิดถึงประโยคนั้นอีกครั้งก็เร่งให้น้ำตาสีใสทำหน้าที่ไหลออกมาจากนัยน์ตากลมโตอย่างพัลวัน 

      “พักบ้างสิ ไม่ต้องเป็นคนเก่งตลอดก็ได้หรอกนะ เพราะสำหรับฉันเธอก็ยังเป็นคนที่เก่งเสมอแม้้้จะร้องไห้อยููู่ก็ตาม” คำพูดแสนปลอบโยนคลับคล้ายเตือนสติยั้งคิด 

      ทำให้วันนี้ฉันที่กลับบ้านมาพร้อมกับงานกองโตเลือกที่จะนั่งพักและละจากงานโดยไปทานอาหารแสนอร่อย ได้กอดตัวเองแน่นๆ ได้ฟังเสียงหัวใจตัวเองมากขึ้นและมีเสียงร้องของหัวใจที่กำลังก่นตะโกนร้องบอกให้ฉันรู้อยู่ท่วมท้นภายในอก

เธอทำดีแล้ว ทำดีมากๆ 
ที่ผ่านมาเหนื่อยมากเลยใช่มั้ย... 

      อย่าท้อไปเลยนะ เพราะแม้วันนึงเธอจะไม่เหลือใคร แต่เธอยังเหลือฉัน, ฉันที่อยู่ภายในหัวใจของเธอ ฉันที่คอยรับฟังทุกปัญหาชีวิตและตัวฉันเองที่คอยเป็นที่พักพิงให้กับตัวเธอ ขอแค่เธอได้พักอย่างมีความสุข กินอิ่มนอนหลับอย่างเต็มที่ มีแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม สิ่งนั้นคงนับได้ว่าเพียงพอแล้ว และเธอก็คงเป็นอีกหนึ่งคนที่ฉันรักมากที่สุด แด่ตัวฉันเอง.

, ปรารถนานานเท่านานที่่่่่่่่่่่่เธอจะพบเจอตัวตนที่หล่นหาย และพานพบความสุขอย่างใจเฝ้ารอ ;-/


〰︎ Hopefully , you would like my article
TW/ @nanifluffysco
credit pic/ 摄影日课




SHARE
Writer
pinmaysa
in sphallolalia
ด้วยรัก, ฉันหวังจะปลอบประโลมเธอด้วยก้นบึ้งจากหัวใจของฉัน TW/@nanifluffysco

Comments

Aphroditeeeee
4 days ago
ชอบมากเลยค่ะ​ รู้สึกไม่ได้อยู่ตัว​คนเดียว​
Reply
pinmaysa
4 days ago
ยินดีที่ชื่นชอบค่ะ เราปรารถนาให้วันนี้ทั้งวันของคุณมีความสุขนะคะ ˗ˏˋ 𓈒 have a good dae kab ✴🌸
Woowi
4 days ago
ขอบคุนมากๆเลยค่ะ สำหรับบทความดีดีนี้
Reply
pinmaysa
4 days ago
ขอบคุณนะคะ เราใจฟูขึ้นมากๆเลยแห่ะ😳👌🏻
Nadear_nd_
3 days ago
ขอบคุณที่เขียนบทความนี้นะคะ
มันทำให้เรารู้สึกดีมากๆเลยค่ะ( ◜‿◝ )♡
Reply
pinmaysa
3 days ago
ฮือขอบคุณนะคะ ! คุณคนเก่งヽ(*゚v゚*)ノ
Looklikeasky
3 days ago
💜💜💜
Reply
pinmaysa
3 days ago
TY. mak mak naka (+💕)
rubyrattan
11 hours ago
เป็นบทความที่เพิ่งพบเจอแต่กลับพิเศษจนหัวใจเบ่งบาน🪄✿
Reply
pinmaysa
10 hours ago
ขอบคุณที่ชื่นชอบกันนะคะ หัวใจเราตอนนี้พองโตอย่างเบิกบานเลยค่ะ ╰ 🌼 ⟡ 🥛 𓈈