เชื่อเถอะว่าเวลามันช่วยได้จริงๆ
นี่เราจำไม่ได้แล้วว่า การคิดถึงเธอจนหนึบหัวใจมันเป็นยังไง

เราเคยคิดนะว่า เราคงจะคิดถึงเธอไปตลอด นั่งก็คิดถึง นอนก็คิดถึง กินข้าวยังคิดถึง

แต่จู่ๆ วันหนึ่งที่เราตื่นขึ้นมา เราก็พบว่าทันทีที่เราลืมตา เราไม่ได้นึกถึงเธอเป็นอย่างแรกอีกแล้ว

เมื่อก่อนเวลาเคยผ่านไปช้ามากสำหรับเรา เราภาวนาให้ถึงบ่ายสองเร็วๆ เพื่อจะได้เจอเธอ แต่ตอนนี้ เวลาบ่ายสองไม่ได้มีความหมายแบบเดือน หรือสองเดือนที่ผ่านมาแล้ว

เราจำได้ว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน เวลาสามทุ่มกว่าๆ เราพึ่งติวหนังสือให้น้องเสร็จ และกำลังนึกว่าอยากจะจิบเบียร์ซักกระป๋อง

จู่ๆ เธอก็ทักมา....

"ว่างป่ะ"

"มาดูหนังกันมั้ย"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ แค่ซักเดือนก่อน หัวใจเราคงจะวาย เราคงจะยิ้ม และฝันไปทั้งวัน เราคงจะนั่งจ้องข้อความนั้นให้นานที่สุด และคิดอยู่เป็นนานว่าจะตอบอะไรกลับไปดี

แต่ตอนนี้ เราแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไร และตอบกลับไปว่า....

"เอาดิ เราก็ว่างอยู่"

เธอพิมตอบกลับมาอย่างเร็ว

"งั้นขอเช็คสภาพตัวเองแปป"

"แล้วเดี๋ยวทักกลับมาคอนเฟิร์ม"

เราลุกไปเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อเช็คหน้าตาตัวเองให้เรียบร้อย แล้วก็มีข้อความตอบกลับมาว่า

"เราอยากดูหนังนะ แต่ตาเราจะปิดอะ"

เรายิ้มกับตัวเองที่มุมปาก มันก็ต้องเป็นอย่างงี้อยู่แล้ว เรารู้จักเธอดีจะตายไป เธอนะหรอเก่งแต่ปากเท่านั้นหละ

"งั้นก็ไปนอน ค่อยดูวันหลัง"

"โอเคคคคค"

เราไม่ได้เปิดอ่านข้อความอีกหลังจากนั้น แค่เดินไปเปิดตู้เย็น เปิดกระป๋องเบียร์ แล้วเปิดดูนรกคือคนอื่นอย่างสบายใจ

เราไม่ได้ร้อนรน เป็นทุกข์ หรือเสียใจแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเฉยๆกับเธอได้จริงๆ
SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments