บางทีเราอาจจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่รู้จักกันดี




เรากำลังคาดหวังอะไรอยู่
มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

ถึงแม้ว่าเราจะใกล้กันด้วยความบังเอิญ
หรือด้วยความตั้งใจมากสักแค่ไหน
 —มันก็ไม่มีทางใกล้กันมากไปกว่านี้อีกแล้ว

ไม่รู้สิ..มันเป็นความรู้สึกหน่วงๆในจิตใจ
มีความสุขแต่ก็รู้สึกเศร้าในคราวเดียวกัน
ความรู้สึกที่มันไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูด    ใดๆได้เลย

ความรู้สึกที่ในบางครั้งแม้อยากยิ้มให้
แต่ก็กลัวว่าจะถูกเกลียด
ก็เลยได้้แต่เพียงทำหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาใส่
  —แต่แท้จริงแล้วเสียงที่ดังออกมาจากข้างใน         หัวใจมันกลับตรงกันข้ามราวฟ้ากับเหว


หรือแม้แต่สายตาที่บังเอิญสบกัน
โดยไม่ได้ตั้งใจในครานั้น
กลับกลายเป็นความสุขเพียงเล็กน้อย
ที่คล้ายว่ามันยังคงดังก้องและยังตราตรึง
อยู่ในหัวใจอย่างไม่มีวันมลายสูญ


แต่รู้มั้ยว่าอะไรทีี่มันน่าตลกแต่เจ็บปวดก็คือ
“ เราอยู่ใกล้กันเพียงห้าเซนติเมตร 
แต่ราวกับว่าเราอยู่กันไกลแสนไกล ”
ดุจดั่งขั้วโลกเหนือกับขั้วโลกใต้
ที่ไม่มีวันหวนมาบรรจบกันได้

เค้าก็คงจะเปรียบเป็นดั่งสายน้ำล่ะมั้ง
ที่แม้จะจับต้องได้
แต่ก็ไม่อาจกอบโกยหรือโอบอุ้มมัน
เอาไว้ได้ด้วยสองมือตลอดไปนี้ได้


ท้ายที่สุดแล้วฉากตอนจบของเทพนิยายรัก
ไม่ใช่เจ้าหญิงหรือเจ้าชายที่ครองรักกัน
จนชั่วนิจนิรันดร์

แต่เป็นฉันกับเค้าต่างหาก
ที่มีฉากตอนจบสุดท้ายคือ..
เราได้กลายเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า
ที่คล้ายกับว่าจะรู้จักกันดีก็เท่านั้นเอง..


—แด่เธอผู้ที่ฉันไม่มีวันครอบครองและไม่อาจหวนคืนมาบรรจบพบเจอกันได้จนชั่วฟ้าดินมลายสูญ








SHARE
Writer
JCK
หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments