Cigarettes and tattoos
ตอนนั้นก็อยู่ร้านเหล้าร้านหนึ่ง
ร้านที่เคยไปครั้งแรกพร้อมกับบุคคลที่นั่งกินเหล้าด้วยกันครั้งแรกอีกเกือบสิบคน

"หยิบไฟแช็กให้หน่อยดิ"

"เห้ย…มึงเถื่อนจังวะ"

"หรอวะ…"

"ทั้งสัก ทั้งสูบบุหรี่"

"คงงั้นมั้ง…
แล้วไอแม่งนั้นอะ ก็ทั้งสักทั้งสูบบุหรี่เหมือนกู"

"ไม่มึง มันไม่เหมือนกันเว้ย"

"อ่าว แล้วของกูมันเป็นไงวะ
ต่างกันตรงไหน?"

"กูไม่รู้ดิ อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน"

"อะไรของมึงเนี่ย…"

หลังจบประโยคนั้น เพื่อนคนที่ถามเอาแต่มองหน้า
จนไม่กล้าที่จะสูบบุหรี่ต่อ

"มึงแม่ง…"

"ขอจุดเริ่มต้นของการสูบบุหรี่ของมึงหน่อยได้มั้ย"

"คิดก่อน…
สูบตามเพื่อนมั้ง ในวงเหล้านี่แหละ"

"แล้วเป็นไงต่อวะ…?"

"ก็ไม่เป็นไงต่อ กูก็แค่สูบตอนที่กูอยากสูบแค่นั้น
กูไม่ได้สูบทุกวัน สูบแค่ตอนกินเหล้ากับเพื่อนบางครั้ง"

"อ๋ออออ…"

"ครั้งแรกที่กูลองในหัวกูไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากคำว่าอยากลอง
จนวันนึงกูโตขึ้น แล้วแม่งเครียดกับชีวิตตัวเองฉิบหาย
อยากกินเหล้า อยากสูบบุหรี่กับเพื่อน
กูแค่อยากปลดปล่อยในบางอารมณ์ของกูก็แค่นั้นอะ"

"แต่มึงไม่ได้ติดใช่มั้ย?"

"เหอะ"
"แต่กูก็ไม่เคยคิดนะว่าวันนึงกูจะมาเป็นแบบนี้"
"วันที่กูคิดว่าถ้ากูได้สูบบุหรี่สักมวน ความรู้สึกกูคงจะดีขึ้น
ถ้ากูได้สักลายผีเสื้อที่แขน แขนของกูคงสวยฉิบหายอะ"

"…"

"ใจกูก็อยากให้คนอื่นเข้าใจมากกว่านี้นะ
คนสูบบุหรี่แม่งไม่ใช่คนเหี้ย
คนเหี้ยคือคนที่สูบบุหรี่แล้วไม่รับผิดชอบต่อส่วนรวม
คนสักก็ไม่ใช่คนไม่ดี
มึงต้องเปิดใจให้กับสิ่งที่เรียกว่าศิลปะบนเรือนร่างหน่อย
แล้วกู ที่หลายคนบอกว่าเป็นคนพูดหยาบ
เออกูพูดหยาบ แต่กูก็รู้กาลเทศะ กูรู้ว่าควรจะพูดหยาบตอนไหน"

"…"

"เป็นกูแม่งเหนื่อยฉิบหาย
อยากให้หลายๆคนเข้าใจตัวกูมากกว่านี้
แต่ขี้เกียจอธิบาย 5555555"

แล้วใครคนหนึ่งที่เหมือนจะนั่งฟังเราสองคนพูดกันตั้งแต่แรก
แทรกขึ้นมา

"แต่เป็นแบบนี้ก็เท่ห์อยู่แล้ว
ไม่ว่าจะทำอะไรเธอแม่งก็ดูเท่ห์ไปหมดเลย"

☔️
SHARE
Writer
Umbrellrain
แล้วแต่อารมณ์
รับบทเป็นอินโทรเวิร์ทที่หลงรักคนติสท์

Comments