Alone Season | ฤดูกาลที่ฉันเหงา


          i miss you , forget me not



จะมีบางฤดูกาล
ที่ไม่ว่าจะหวนย้อนกลับมาอีกสักกี่ปี 
มันก็ยังคงเป็นฤดูกาลที่ทำให้ฉันเหงา
อยู่ทุกครั้งที่ได้พบเจอ

ฤดูกาลนั้นฉันเรียกมันว่า


  “ Alone Season ” ฤดูกาลที่ทำให้ฉันเหงา 


                   ..........................

ช่วงเวลาที่ฝนตกพรำๆในยามค่ำคืน
กระจกรถที่กำลังถูกแต่งแต้มไปด้วยหยดน้ำ
ที่เกาะตัวกลายเป็นหยดน้ำค้างเล็กๆ
อยู่ภายนอกรถ

ความเย็นยะเยือกและความเปียกชื้นจากปลายเม็ดฝนที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า
และกระทบลงสู่พื้นถนนหรือผืนดินทราย

         
ฤดูกาลที่มาพร้อมกับความคิดถึงในห้วงคะนึง
เมื่อหลายปีก่อน 
ฤดูกาลที่ทำให้ห้วนคิดถึงอีกครั้งและอีกหน..


  คิดถึงผู้คนที่เคยผ่านเข้ามาในห้วงชีวิตที่สดใส
     คิดถึงสถานที่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราว
  ในความทรงจำที่ยังคงตราตรึงและแสนงดงาม
                  ........................
  คิดถึงเสียงเพลงที่บรรเลงเพลงขับกล่อมและเสียงหัวเราะที่คลอเคล้าไปด้วยกลิ่นอายที่ยังคง
    ละอองฟลุ้งมาจากวันวานที่ซึ่งปะปนไปด้วย
    ความสุขและความเศร้าอย่างครบทุกรสชาติ


ฤดูกาลของ  Alone Season  , 

ที่ซึ่งฉันถูกค้นพบตัวตนที่เปี่ยมไปด้วย
ความทรงจำทั้งสถานที่ เรื่องราว และผู้คนอย่างไม่อาจลืมเลือน แม้ว่ากาลเวลาจะแปรผันไปนานนับกี่ทศวรรษก็ตาม

,  แต่เศษเสี้ยวของเวลาแห่งคุณค่าที่ได้ทำหล่นหายไประหว่างทางของการเติบโตก็ยังคงประจักษ์ให้เห็นอย่างเด่นชัดและยังคงดำรงอยู่ภายในหัวใจอย่างไม่มีวันเสื่อมคลาย


                 ........................


สิ่งสุดท้ายที่ฤดูกาลแห่งความเหงานี้สอนให้ฉันประจักษ์และเรียนรู้คือ



       แม้นผู้คนล้วนเปลี่ยนผันไปตามกาลเวลา
   แต่ความทรงจำและเรื่องราวกลับยัังคงสะท้อน    และสลึกลึกอยู่ ณ สถานที่แห่งเดิมภายในจิตใจ
           ที่ซึ่งไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับกาลเวลา
        แม้ว่ามันจะล่วงเลยผ่านไปเสียเนิ่นนาน
                  มากสักเท่าไหร่ก็ตาม






นี่ไงล่ะ
Alone Season  
ที่ฉันกำลังพูดถึง







SHARE
Writer
JCK
หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments