จำเก่ง
นี่เรา จะไม่ลืมเค้าจริงๆหรอ เรารู้มาตลอดว่าเราไม่สามารถลบใครสักคนไปจากใจได้ เราบอกแบบนี้ทั้งกับคนอื่นและตัวเอง แต่พอมันเกิดขึ้นจริงเรากลับเข้าใจแต่เสียใจ



ตั้งแต่วันนั้น วันที่เราตัดสินใจจะปล่อยมือไม่เดินไปด้วยกันอีกต่อไปแล้วเรามีน้ำตามาตั้งแต่วันนั้น จนถึงตอนนี้และไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ เราคิดว่าแค่เลิกกันมันจะจบ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นแบบวันก่อนเจอกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ไม่เลยไม่ว่าจะทำยังไงก็หยุดร้องไห้ไม่ได้



มันเหมือนเราหาเหตุผลของน้ำตาครั้งนี้ไม่เจอ การคิดถึงใครสักคนเพราะไม่ได้เจอกันไม่ได้กอดกันอย่างน้อยพอได้เจอได้กอดกันแน่นๆนั่นยังทำให้หายคิดถึง แต่นี่เราร้องไห้เพราะอะไรล่ะ เราไม่รู้เลยมันไม่ใช่ว่าอยากให้เค้ากลับมา ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่ แล้วก็ไม่ใช่เพราะว่าเราติดค้างอะไรซะด้วย ไม่มีสักเหตุผลที่จะมารองรับ เมื่อหาเหตุไม่เจอแล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าทำยังไงจะหยุดร้องไห้



บางครั้งเราร้องเพราะฟังเพลงเดิมๆ บางครั้งร้องไห้เพราะคิดถึง บางครั้งร้องไห้เพราะเปิดอ่านข้อความเก่า บางครั้งก็ร้องไห้ขึ้นมาซะเฉยๆอย่างนั้น



เราพบกันในฤดูฝน และจากกันในฤดูหนาวปีถัดไป เป็นสองช่วงเวลาที่เรารักเพราะงั้นเราเลยค่อนข้างจะกลัวฝนอยู่เหมือนกัน รู้สึกราวกับว่ามันกระหน่ำลงมาที่เราอย่างหนักหน่วงตอกย้ำทุกๆความรู้สึก ขุดคุ้ยหลายความทรงจำขึ้นมาใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง ส่วนฤดูหนาวมันเป็นจุดจบก่อนปีใหม่แค่สิบกว่าวัน



ใช่ เราจำได้ทุกอย่างจำได้ทุกคำพูด จำได้ทุกช่วงเวลาระหว่างเราไม่ว่าจะดีหรือร้ายเราจำได้หมด ก็เค้าทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่หมดเลยนี่ ไม่ได้เอาอะไรไปด้วยเลย เราไม่ได้ว่าอะไรหรอกเราก็พร้อมแบกรับความรู้สึกทุกอย่างที่อยู่ในของทุกชิ้นของเค้าอยู่แล้ว เก็บไว้กับเรานี่แหละจะได้ไปเริ่มต้นใหม่ได้ง่ายๆ



มันน่าหงุดหงิดทุกครั้งที่น้ำตาไหล น่าหงุดหงิดทุกครั้งที่กางสมุดบันทึกแล้วยังคงเขียนเรื่องของเค้าลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งที่คิดว่าถ้าเลิกกันไปแล้วคงไม่มีอะไรต้องเขียนถึงเค้าอีก คงไม่มีเรื่องอะไรมาทำร้ายจิตใจเราอีกจนต้องเขียนระบายลงไปเต็มหน้ากระดาษ แต่นี่เราก็ยังคงหยุดเขียนเรื่องเค้าไม่ได้เลย



ไม่รู้เหมือนกันเนาะว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าเราจะไม่ต้องร้องไห้เรื่องของเธอแล้วอาจจะหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรืออาจไม่มีวันนั้น เรา คิดถึงนะ อยากให้มีวันที่ดีอยากให้ทุกๆวันเป็นวันของเค้า อันนี้เรียกความรักหรือเปล่า ไม่รู้สิ



วันนี้ไม่ใช่วันพิเศษอะไร มันก็แค่แดดออกสลับกับฟ้าครึ้มแล้วเพลงที่ฟังก็ ก็ทำให้เราคิดถึงเค้าขึ้นมาเฉยๆก็เหมือนกับทุกๆวัน

คิดถึงจัง

SHARE
Writer
Antil
AAN
Me and You feel blue

Comments

SJN
9 days ago
ฟีลลิ่งเดียวกับเราเลยค่ะ ฮื้ออ กอด 😔
Reply
Antil
9 days ago
สักวันความทรงจำเรื่องของเค้าจะตกตะกอนอยู่ภายในใจ แน่นิ่งอยู่แบบนั้น สักวันเราจะหยุดร้องไห้แค่ยังไม่ใช่วันนี้เท่านั้นเอง🙂
อารมณ์เหมือนกันเลย แม้เวลาผ่านมา 7 ปีแล้วแต่ก็ไม่เคยลืมเลย
Reply
Antil
8 days ago
คงไม่ลืมแล้วล่ะมั้ง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเรายินดีจะแบกความทรงจำนี้ไปตลอดชีวิตนั่นแหละ : )
มันจะเป็นความทรงจำที่ดีช่วงนึงของชีวิตตลอดไป ไม่ว่าเราจะจะเติบโตไปแค่ไหน มันก็ยังคงจำได้เสมอ