nowhere to go, no one to hold


       ไปกัน ไปจากที่นี่, ที่ที่ฝนจะไม่ตกลงมาเป็นเหล็กแหลมคมแห่งความขมขื่น ที่ที่ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและจะไม่ว่าร้ายหรือตัดสิน ที่ที่สงบเงียบและไม่ใช่เงียบเหงาอย่างสิ้นหวัง



แสงแรกแห่งวันรุ่งขึ้นย้อมอาบไปด้วยความหวัง การรับรู้ถึงลมหายใจแรกของยามเช้าในทุกๆ วันคงมีความหมายกว่านี้ ในกรงขังแสนคับแคบ ฉันไม่เห็นแสงสว่างใด



เสียงถอนหายใจที่ยาวเหลือเกินในช่วงค่ำคืน ดูดดึงจิตวิญญาณของฉันไปอย่างค่อยๆ ราวกับฉันกำลังผ่อนชำระค่าเช่าพร้อมดอกเบี้ยให้กับชีวิตที่หยิบยืมมาอย่างเกินมือ



ขอแค่เพียงให้ฉัน ขอแค่เพียงไปจากที่นี่ ขอแค่เพียงเดินต่อไปในอุโมงค์แล้วได้เจอกับประกายแสงสักแห่งหน ขอแค่ก้นบึ้งจิตใจที่ฉันจะกลับลงไปไม่มีความเจ็บปวดใดคอยทิ่มแทง



แสงแดดไม่อบอุ่นอีกต่อไป อุณหภูมิร่างกายปกติ สภาพอาจซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงไปบ้างเล็กน้อย ลึกลงไปในตาของฉันไม่เหลือประกายระยิบระยับใดๆ, ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ทราบแน่ แต่ตอนที่ฉันรู้ตัว จิตใจของฉันก็ไม่เหลือร่องรอยชีวิตอยู่แล้ว



ฉันใช้ชีวิตร่วมกับหลายล้านชีวิต เราเชื่อมต่อกันด้วยสายสัมพันธ์บางชนิด ถึงไม่ใช่ทางใจ ก็เป็นทางกาย นั่นมันเลี่ยงไม่ได้ ฉันรู้ รู้ดีเหลือเกิน แต่ฉันหันหลังให้กับความจริงที่ว่า, ในเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ในเรื่องที่แม้แต่ทนฟังก็ยังไม่ได้ ฉันจะฝืนหัวใจของตัวเองต่อไปทำไมกัน



ฉันใช้เวลาครู่หนึ่ง แค่ครู่เดียวที่ใบหน้าเงยสูงขึ้นไปยังเพดาน ดวงตาของฉันจับจ้องเข้าไปในที่ที่ไกลแสนไกล ไกลเกินกว่าจะไปถึง ไกลดั่งคนละฝั่งฟากโลก และที่แห่งนั้นซ้อนทับกับโลกที่กำลังเป็นอยู่ ฉันรู้สึกถึง เพราะฉันแค่อยากที่จะรู้สึกถึง ฉันสร้างที่ที่ไม่มีอยู่จริงให้เกิดขึ้นได้ อย่างน้อยก็ข้างในใจฉัน เพราะที่แบบนั้น มันดีกว่าที่ที่มีก็เหมือนไม่มี



ฉันกุมแล้วก็เผยฝ่ามือข้างขวาออก ฉันถนัดมือข้างนี้ ฉันมีส่วนร่วมกับผู้คนหลากหลาย การสัมผัสผ่านฝ่ามือ ฉันเคยเข้าใจความหมายของมันมากกว่านี้ ฉันเคยมีความรู้สึกบางอย่างไหลหลั่งเข้ามาผ่านฝ่ามือคู่นี้ ตอนนี้ไม่มีสิ่งที่ว่านั่นหลงเหลืออยู่แม้ข้างไหน



ถ้าฉันไม่เข้าใจอะไรๆ เลยแต่แรก เรื่องคงง่ายกว่านี้ เขาว่าคนเราจะรู้สึกสูญเสียก็ต่อเมื่อเคยได้รับ ถ้าฉันไม่เคยซับซาบความอบอุ่นมาก่อน ฉันคงไม่รู้สึกอยากหลีกหนีจากสภาวะนี้ไปให้ไกล ไม่แม้แต่โหยหาความอบอุ่นจากฝ่ามือใคร



เชิร์ตขาวใส่คู่กับสเกิร์ตยาว ถุงเท้าสีน้ำตาลเย็บประดับลวดลายด้วยด้ายสีเหลืองห่มปิดข้อเท้า และรองเท้าหนังดำขลับขัดเป็นเงาวาวเปิดข้อ ลายถุงเท้าจะถูกเผยให้เห็นจากตรงนี้ อย่างน้อยก็เคยเป็นตัวเชื่อมประสานฉันกับโลกภายนอก ฉันเคยใส่ชุดโปรดออกไปสัมผัสแสงแดดในยามบ่ายที่ผู้คนพลุกพล่าน ด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างและประกายแสงเจิดจ้าในดวงตา ฉันเคยทำได้



จนถึงจุดหนึ่ง ผู้คนล้มหายตายจาก บ้างก็หายไปเฉยๆ หลงเหลือความหวังริบหรี่ว่าวันหนึ่งอาจมีโอกาสได้กลับมาพบกัน บ้างก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่โผล่มาให้เห็น ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้บังเอิญเดินสวนกันในห้างสรรพสินค้าที่ไหนสักแห่งหรือสวนสาธารณะที่ไหนสักที่



ขอเพียงให้ฉันได้ไป ไปจากที่นี่ ห่างไกลกว่านี้หลายร้อยกิโลเมตร ข้ามมหาสมุทรหรือหุบเขา หรือแค่เดินเลี้ยวผ่านมุมตึกออกไปไม่กี่ก้าว ที่ไหนก็ตาม ฉันไม่เหลือเหตุผลและเรี่ยวแรงให้ลุกยืน เปลวไฟมอดดับ ในใจของฉันหลงเหลือเพียงเถ้าถ่านไร้ชีวิต



บทเพลงบรรเลงขับขานในทุกๆ วัน แต่วันนี้และวันนั้นแตกต่างกันราวกับเป็นเรื่องจริงและความฝัน ภาพจำในบางครั้งก็ชัดเสียจนยากจะลืมเลือน แต่ความฝันไม่เคยเกิดขึ้นจริง เสียงเปียโนคลอกับสายฝนเศร้าจับใจ ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันเคยปลอบประโลมฉันได้ดีเสมอมา จนถึงเมื่อเร็วๆ นี้ มันกลับกัดกินทิวทัศน์และภาพจำ กัดกร่อนลึกเข้าไปถึงความหวังที่จะมีชีวิตอยู่



ฉันตายลงไปในทุกวินาที, ไปเถอะ ไปจากที่นี่ ฉันหมายถึงให้เธอไป ความหวังริบหรี่ของฉันที่ลอยฟุ้งในอากาศ ให้เธอกอบโกยกลับไป ฉันไม่เหลือเรี่ยวแรงจะเก็บมันกลับมา ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะพยุงตัวเองให้ก้าวเดินหรือที่จริงก็ไม่เหลือแม้แต่จะลุกยืน


ไปกันเถอะ เธอและความหวัง ไปจากที่นี่ รักษาประกายชีวิตในดวงตาของเธอเอาไว้ให้ดีกว่าที่ผ่านมา








SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments