𝕾𝖊𝖑𝖊𝖇𝖝𝖗 𝕸𝖎𝖘𝖘𝖎𝖔𝖓 | รักเจ็บปวด ภาพมายา
เพียงความรักนี้เป็นแค่ภาพมายา
เป็นเพียงแค่ฝันที่นำพาเราแตกสลายยิ่งกว่าเดิม

นิยาย หรือบทความต่างๆที่เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือที่ถูกตีพิมพ์ลงในกระดาษแผ่นหนึ่งเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของชีวิตหรือจินตนาการต่างๆของนักเขียนแล้วนำไปเปิดเผยสู่โลกภายนอกให้ผู้คนมากมายได้อ่านกัน

กาเซียร์นักเขียนชื่อดังที่รู้จักกันในนามของดอกกาซีเนียร์เขามีงานเขียนมามากมายนับไม่ถ้วน วันๆเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องกับเหล่าหนังสือและเจ้าแมวตัวโปรดของเขาที่นอนซุกอยู่ข้างๆแทบจะไม่ห่างกายไปไหน


แม้เจ้าตัวจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตวันๆไปกับตัวหนังสือหรือแต่งนิยาย นั่นเป็นแค่เศษเสี้ยวของคำว่าชีวิตเท่านั้น ในความเป็นจริงเขาเป็นคนที่ร่างกายไม่แข็งแรงเลยสักนิด แต่ละเดือนเจ็บป่วยไม่ซ้ำกันเลยสักโรค ไหนจะปัญหาเรื่องอื่นๆที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดไม่หย่อน

แต่เธอกลับยิ้มให้กับความทุกข์เหล่านั้น

ยอมรับว่ามันดูฝืนไปมากๆแต่ขอแค่เขาได้มีชีวิตอยู่ร่วมกับตัวละครในนิยายของเขาเป็นช่วงสุดท้ายของการอยู่บนโลกใบนี้ก็คงจะดีไม่น้อยเลย เด็กน้อยคิดในใจก่อนจะก้มลงเขียนพล็อตนิยายของตนลงสมุดโน๊ตเล่มหนึ่ง ตัวเล่มไม่หนามากนักประกอบกับสติ๊กเกอร์ลวดลายน่ารักที่ประดับไปรอบๆขอบกระดาษนั่นทำให้สมุดเล่มนั้นมันดูน่ารักขึ้น

ร่างเล็กเขียนไปพร้อมกับอาการไอเป็นเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มมือของเขา สองมือสั่นเทาเล็กน้อยเป็นผลกระทบข้างเคียง กาเซียร์หลุบมองเลือดในมือของตนพลันภาพวันที่ได้คุยกับอาหมอก็ฉายเข้ามาเป็นฉากๆ อาหมอสีหน้าตึงเครียดแล้วบอกเขาว่าหลังจากนี้เขาจะอยู่ได้อีกไม่นานเพราะมะเร็งในเม็ดเลือดขาวมันเรื้อรังมานานมากแล้ว พอรู้ตัวเข้าอีกทีมันระยะสุดท้ายเข้าไปแล้ว คนส่วนใหญ่เมื่อรู้ความจริงเข้าก็ซึมเศร้าจนถึงขึ้นปลิดชีวิตตัวเองทิ้งก็มี แต่สำหรับกาเซียร์อย่างน้อยพระเจ้าก็ยังเห็นใจให้ใช้ชีวิตต่ออีกหน่อยนะ ตั้งเดือนหนึ่งแหนะ

ผละออกจากโต๊ะทำงานได้ก็รีบเดินเข้าห้องน้ำไปล้างเลือดที่ยังติดอยู่ที่มือ เรื่องนี้เขาบอกแค่เพื่อนสนิทของเขาแค่คนเดียว แต่กับคนรักของตัวเองนั้น..

เขาเลือกที่จะไม่บอกเพราะยังไงเขาคนนั้นก็ไม่แยแส
เขาเลือกที่จะตายจากไปแบบเงียบๆเพราะยังไงเขาคนนั้นก็ไม่กลับมาหาเขาอีกแล้ว...

น่าเศร้าใช่ไหมหล่ะ ตลอดระยะเวลายี่สิบปีที่ผ่านมานี้ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาไม่เจ็บปวดและแตกสลายเลยสักวันเดียว เหมือนพระเจ้าจงใจแกล้งเขาชัดๆเลย สิ้นเสียงความคิด ร่างเล็กลดตัวนั่งลงบนเตียงผืนกว้างกวาดสายตามองไปรอบๆห้องของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับภาพต่างๆนานาในห้องของตนและภาพคู่กับใครสักคน 

มือเล็กเอื้อมไปหยิบกรอบรูปสีน้ำตาลที่เป็นรูปคู่เขากับคนรักมากอดเอาไว้ หยดน้ำสีใส เสียงสะอื้นและกลิ่นอายของความเศร้าคลุ้งกระจายเต็มพื้นที ว่าจะไม่เศร้าแล้ว แต่ดันมาใจอ่อนเพราะแค่รูปคู่รูปนี้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนสะอื้นร่ำไห้ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เก็บเอาไว้มานานกว่าสี่ปี ไหล่เล็กสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ที่ปลดปล่อยออกมา ไม่วายปนเลือดออกมาอีก

ทำไมการรอคอยมันทรมานขนาดนี้
ทำไมการอยู่คนเดียวมันอ้างว้างขนาดนี้
ทำไมการกอดตัวเองมันหนาวกว่าเดิม
แล้วทำไม...
การตายจากใครสักคนไปมันถึงทำไมได้สักที

เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นที่จำความได้ว่ายังนอนร้องไห้อยู่ในห้อง แต่ตอนนี้มันกลับเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างใหญ่ไกลลิบตา ไม่อาจบอกได้ว่านี่คือที่ไหน หญิงสาวหันมองไปรอบๆด้วยความตกใจและความสงสัย ทันใดก็มีเสียงของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างเบาๆ "เป็นอย่างไรบ้าง" และเมื่อหันไปก็พบเข้ากับความเจ็บปวดในใจของตัวเอง

แฟนหนุ่มเขาเองแหละ

"ก..ก็สบายดี" แต่แปลก การที่เขามาอยู่ที่จุดๆนี้เพียงชั่วพริบตามันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน แถมตอนนี้ก็รูัสึกว่าร่างกายของตัวเองเป็นปกติ แข็งแรงกว่าสิ่งที่กำลังเป็น และเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาได้ยินเสียงนาฬิกาดังมาจากมุมไหนสักมุมกับกอดที่เขาแทบจะไม่เคยได้รับมันจากผู้ชายคนนี้เลย

"เหนื่อยไหม รอนานหรือเปล่า" ภาพตรงหน้ามันไม่ชัดเลยสักนิด ม่านน้ำตามันบดบังไปเสียหมด แค่คิดว่าจะซับน้ำตาออก หัวแม่มือหนาก็ปัดซับน้ำตาออกให้ พร้อมกับก้มลงหอมหัวเขา มันไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเขา นี่ใครกันนะ "ได้พักแล้วนะ จะอยู่ข้างๆเธอเอง" เป็นคำพูดที่กาเซียร์อยากได้ยินมันเสมอมา ในตอนที่เธอต้องต่อสู้อะไรหลายๆอย่างอย่างลำพัง กลับไร้วี่แววของผู้ชายคนนี้มาโดยตลอด ทุกความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมาผ่านอ้อมกอดอุ่นนี้และเพียงไม่นาน มันจางหายไปกับตา...

"ไม่สิไม่ ไหนบอกจะอยู่ด้วยกัน.." ที่แท้ก็เป็นเพียงภาพมายาที่ลวงหลอกให้เขาตายใจว่ายังมีชายคนนี้เคียงข้างกาย เป็นเพียงสิ่งที่เราคิดไปเองว่าจะมีเขาในวันต่อๆไป และหันกลับมารักเราอีกครั้ง

ได้รู้ตัวอีกทีก็ได้ตายจากโลกใบนี้ไปแล้ว..

แล้วทำไมผู้ชายคนนั้นจะต้องมาอ้อนวอนร้องขอให้เขากลับไปมีชีวิตอีกด้วยหล่ะ..ทำไมกันหรอ

ในเมื่อตอนที่มีชีวิตกลับไม่คิดจะรักษาเขาเอาไว้
SHARE
Written in this book
Mission selebar
Writer
artexmiz
Writer
Story to night

Comments