แด่เขาผู้สอนว่ารักไม่ใช่ความพยายาม
ความรู้สึกของฉากสุดท้าย ก่อนจะกลายเป็นเพลงจบพร้อมกับ End credit
.. 
ตอนเริ่มของเรื่องราวทั้งหมด 
เด็กหญิงคอซองวัย 15 ปี ไม่รู้หรอกว่าการสบตาครั้งนั้นจะเป็นฉากแรกของหนังม้วนนี้ 
มันไม่ใช่หนังรักหวานแหวว จริงๆแล้วมันออกจะเป็นเรื่องเศร้า

มันเป็นความกล้าทั้งหมดในการสารภาพรัก 
มันคือความรู้สึกทั้งหมดเท่าที่รู้สึกได้้ 
มันคือความทุ่มเทพยายาม เท่าที่เด็กอายุ 15 ปีตอนนั้นจะทำได้ คงไม่เกินจริงถ้าบอกว่าให้ไปทั้งใจแล้วจริงๆ
.. 
เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ไม่ได้ชอบ 
ไม่ ไม่ ไม่ 
เขาคงลำบากใจมาตลอดในการคิดหาคำปฏิเสธเหล่านั้น เพื่อให้ฉันยอมรับความจริง ถึงสิ่งที่เขารู้สึก แต่เหมือนบางครั้ง เขาก็อยากให้ฉันอยู่ต่อในสถานะอื่นที่พอจะหยิบยื่นให้ได้ 
... 
ไม่ใช่ฉันไม่อยากรับ ไม่ใช่ฉันอยากจะดื้อรั้น
แค่มันบังคับให้รู้สึกแบบที่ควรจะเป็นไม่ได้ 
ถ้าทำได้ ฉันคงจะทำให้แล้ว ถ้าเขาพอจะรับรู้ความรู้สึกของกันอยู่บ้าง ก็คงรู้ดีว่าฉันพยายามมากแค่ไหน หรือไม่ ก็คงไม่รู้สึกเลย 
ไม่มีใครรู้ว่า เขารู้สึกอะไร
ไม่เคยมีคำอธิบายใดๆ ไม่มีความรู้สึกที่อยากบอก อาจเพราะไม่เคยรู้สึก และสองคำที่พอหยิบยื่นให้ได้คงมีแต่ ขอบคุณและขอโทษนะ 

25 ปีแล้วนะ 
แล้วอีกถึงเมื่อไหร่กัน อีก 1 2 3 4... 5 
หรืออีก 10 ปี
ฉันไม่ได้ถามหาความรู้สึกที่ตรงกันจากเขาหรอก
แต่แค่เมื่อไหร่กัน ที่ฉันจะเลิกรู้สึกเหมือนเขายังติดอยู่ในใจ ยังรู้สึกรักใครไม่ได้ทั้งใจ 

อีกเดี๋ยวก็คงลืม
สักวันจะไม่รู้สึก
บอกตัวเองทุกวัน

เพราะฉันก็ควรพบรักที่ดี พบคนที่พยายามกับฉัน เหมือนที่ฉันก็จะพยายามก้าวไปกับเขาเช่นกัน

แด่เขา ผู้สอนว่ารักไม่ใช่ความพยายาม








SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments