กาแฟของคนไม่ดื่ม


       ในห้องทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก การจะหนีออกไปให้ได้ไกลที่สุด ไม่ใช่การเปิดประตู แต่เป็นการปิดหูและหลับตา 


ฉันเหม่อมองออกไปถึงจุดที่ไกลที่สุด ภูเขาลูกใหญ่ที่ขวางกั้นทัศนวิสัย มหาสมุทรผืนใหญ่ที่แผ่กว้างโอบกอดผืนแผ่นดิน จนสุดเส้นขอบฟ้าที่ฉันไม่อาจมองออกไปได้ไกลกว่านั้น ...ไม่ถูกนัก ด้านบนยังมีสิ่งที่ไกลแสนไกล ฉันมองออกไปถึงความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงจันทร์ยามฟ้าสว่าง



ทั้งไกลห่างและโดดเดี่ยว แต่นั่นคงไม่น่าเศร้าเท่ากับความเดียวดายที่ดาวรายล้อมรอบจักรวาลคอยมอบให้



เพ้อฝัน ใครจะเดียวดายอย่างไร เป็นหน้าที่ของตัวบุคคลที่จะต้องเรียนรู้รับมือ และฉันไม่อาจหยิบยื่นบทบาทหรือความรู้สึกใดๆ จากใจฉันไปใส่ไว้แทนใจใครได้ แม้แต่ดวงจันทร์



ฉันฉีกซองกาแฟผง บรรจงเทลงไปในแก้ว พิถีพิถันเติมน้ำร้อนราวกับว่ากำลังชงกาแฟดริป ฉันวนกาน้ำอย่างเบามือ ไอร้อนแย่งกันแทรกตัวโพยพุ่งขึ้นมาจากก้นแก้ว ช้อนสเตนเลสขนาดเล็กกะทัดรัด จุ่มและคนอย่างเบามือ แต่ก็มั่นคง



เพราะในบางครั้งความตั้งใจดีไม่ได้หมายความว่าจะประสบผลสำเร็จ กาแฟแก้วนี้ไม่อร่อย เลียนแบบวิธีชงอย่างพิถีพิถัน แต่อย่างมากสุดก็เป็นได้แค่กาแฟซอง และรู้อะไรไหม เขาไม่ดื่มกาแฟ



ฉันหมายถึง หลายๆ อย่างก็เข้าใจง่ายดี ฉันพยักหน้ารับรู้ และภายในหัวก็ปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว หยิบปัญหาไขว้สลับกันกลับไปมา ตั้งรูปแบบสมการพร้อมวิธีแก้ และออกมาเป็นคำตอบได้ภายในเวลาแสนสั้น



ง่ายสิ เรื่องคนอื่นมันง่ายเสมอ ปัญหาที่อยู่ไกลตัว ไม่เคยเป็นปัญหาใหญ่ ไม่เคยรับมือไม่ได้ และไม่เคยไม่มีทางออก



ลองปัญหาเหล่านั้นดันเป็นปัญหาของฉัน ลองเป็นเคสแบบเดียวกับที่ฉันดันหาทางออกให้คนอื่นมาแล้วนักต่อนักดูสิ



ฉันก็ไม่ต่างอะไรจากคนหลงทาง



หัวมันไม่ได้แล่นอย่างเดิม มันไม่ได้กลวงโบ๋และว่างเปล่า แต่คับแคบและอึดอัด ในขนาดพื้นที่เท่าเดิม ฉันกลับคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง



มันเป็นแบบนี้เสมอ เวลาที่ใช้หัวใจมากจนเกินไป สมองมักไม่มีบทบาทอย่างควร

 
ฉันกำลังชงกาแฟอย่างพิถีพิถัน เพื่อไปเสิร์ฟคนไม่ดื่มกาแฟ
 


ฉันว่าความตั้งใจจนถึงวิธีการ เป็นไปตามลำดับขั้นตอนและไม่มีส่วนประกอบใดๆ ที่ผิดพลาด อาจจะดีเกินคาดไปแล้วด้วยซ้ำ ดีในระดับที่ใครต่างก็อาจต้องกล่าวชม 



 
ฉันเปิดเพลงแจ๊สบรรเลงคลอเวลาที่อ่านหนังสือ ฉันมีฝีมือการถ่ายภาพสิ่งก่อสร้างที่ใครต่อใครต่างก็ยอมรับว่ามันเจ๋ง ฉันมีรูปแบบการพูดไปจนถึงน้ำเสียงที่เพื่อนๆ ฟังแค่ครั้งเดียว ก็ต้องรู้เลยว่าเป็นฉัน



แปลกที่เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ฉันไม่รู้อีกแล้วว่าอะไรถูกอะไรควร ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าการเป็นฉัน มันเป็นยังไง


หลายๆ ครั้งฉันเองก็เป็นดวงจันทร์ หลายๆ ครั้ง เขาดันไม่ได้สนใจจะมองท้องฟ้า


หรือต่อให้มองขึ้นมาจริงๆ ยามฟ้าสว่าง ก็มองไม่เห็นดวงจันทร์อยู่ดี 
SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments

CMWYC
7 months ago
ฮือ ดีมากก
Reply
Nathaniel
7 months ago
ขอบคุณที่แวะเข้ามาดื่มกาแฟนะครับ ฮ่าๆ