คำถามที่ไม่ควรสงสัย No1


     มนุษย์เรามันต้องมีบ้างเเหละนะ ที่มักจะตั้งคำถามโง่ๆกับตัวเอง เกี่ยวกับคนอื่น อยากได้คำตอบเเต่ไม่ยอมไปหา ได้เเต่คิดวุ่นวายสับสนอยู่คนเดียวในใจ ทั้งๆที่เเต่พูดออกไปมันก็จบ
     เเต่ในบางคำถาม เป็นคำถามที่ถึงเเม้จะได้คำตอบมาตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจอะไรถ่องเเท้ เป็นคำถามที่ต่อต้านในสิ่งที่เจอ เเละขัดในสิ่งที่เชื่อ

     ตัวเราเองก็เป็นมนุษย์ มีความรู้สึกนึกคิด เท่าเทียมกับผู้อื่น เเต่สิ่งที่เราไม่เข้าใจคือ
ทำไมมนุษย์จึงให้ค่ากับความรักจนลืมสิ้นไปซะทุกสิ่งอย่าง เเละทำไมจะต้องโหยหาจนไม่สามารถตั้งสติของตนได้เลย
อย่างที่เราบอกเราเป็นมนุษย์ เราเคยอกหัก เราเคยโดนหักหลัง เราพบเจอกับความเจ็บปวดมาหลากหลายรูปแบบ เเต่เรามักจะผ่านมาได้ทุกครั้ง โดยไม่เจ็บปวดในใจจนเป็นแผล
เราเสียใจมากเเต่ไม่เเม้เเต่จะฟูมฟาย ไม่เเม้เเต่จะขอร้องให้เขากลับมา ไม่เเม้เเต่จะยื้อหรือรั้งเขาไว้ เเละเราก็ไม่เคยถามเหตุผลใดๆว่าทำไมเขาถึงไปจากเรา
ผิดกับคนอื่นที่ร้องให้ ดื้อดึง ฉุดรั้งเขาไว้ ทำทุกทางเพื่อให้ทุกอย่างเหมือนเดิมทั้งที่รู้เเก่ใจคำว่าเหมือนเดิม"ไม่เคยมีอยู่จริงบนโลกใบนี้"

ทำไมกัน เพราะอะไร เพราะเป็นมนุษย์หรือ หรือเพราะเราไม่ปกติ หรือเพราะจริงๆแล้วเรายังไม่เคยรักใครจริงเลยสักคน

หลังจากวันนั้น เราร้องให้เพียงครั้งเดียว เรารักเขามาก เเต่เราไม่เคยจะยุ่งวุ่นวายอะไรเขาอีกเลย เราคิดถึง เรายังใส่ใจเขาดังเดิม เเต่ต่างกันคือเขาเเละเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เเละเขาไม่รับรู้ในสิ่งที่ฉันใส่ใจ

เเต่ทำไมกัน เพราะอะไรกันฉันถึงได้ไม่ยื้อเธอไว้ในตอนนั้น ทำไมฉันถึงปล่อยเธอไป ทำไมฉันถึงได้ยอมง่ายๆเเบบนั้น เเม้ในใจจะเสียใจมากมายขนาดไหนก็ตาม เเต่ไม่มีความคิดที่จะอ้อนวอนให้เขากับมา หากย้อนกลับไปฉันก็ยังคงตัดสินใจกังเดิม

ฉันไม่เเม้เเต่จะพร่ำเพ้อถึง ไม่เเม้เเต่จะทักเธอไป ไม่เเม้เเต่จะสนใจในสิ้งที่เธอทักมา

ไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันเลิกรักเธอ

เเต่ทำไมกัน

ทำไมฉันถึงไม่มีความรู้สึกดั่งเช่นคนอื่นๆ...

หรือเป็นเพราะฉันหรือเปล่า ที่เธอไป

เป็นเพราะฉันไม่เคยเเสดงออกอะไรให้เธอได้รู้เลย

นอกจากวาจาที่ลั่นออกจากปากของฉัน

มันใช่หรือเปล่า

หรือ

เพราะอะไรกัน....

SHARE
Writer
DiaryOfDepression
writer
เป็นไดอารี่ความรู้สึกของนักเขียนซึ่งเป็นโรคซึมเศร้า นำมาเขียนเพื่อระบายความเศร้าเเละเป็นตัวเเทนของความรู้สึกของใครหลายๆคนที่กำลังเป็นอยู่หรือกำลังท้อเเท้เเละสิ้นหวัง (ตอนนี้เราหายดีเเล้ว เเต่เราเพิ่งรู้ตัวเองว่าเราชอบเขียนเรื่องสั้น หรือบทความ เราจะขอใช้พื้นที่นี้เป็นสมุดบันทึกบดความสั้นๆของเรานะคะ) หมายเหตุ : ผู้เขียนมิได้มีเจตนาใดๆที่เป็นการสนับสนุนให้ผู้พบเหนหรือผู้อื่นฆ่าตัวตาย เพียงเเต่ต้องการบอกเล่าความรู้สึกของตัวผู้เขียนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณะญานในการอ่าน เเละขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านมาณที่นี้ด้วย

Comments