ครูของทุกสรรพชีวิต
ในตอนที่เราอายุ 10 ขวบ ในทุกคืนแม่จะเปิดวิทยุฟังธรรมะฟัง เรามักจะได้ยินเสียงของหลวงพ่อจรัญ (ตอนนั้นยังไม่รู้จักหน้าท่าน) ท่านเทศนาสอนธรรม ไม่ว่าจะรู้สึกอะไรก็ให้เรารู้ตักกำนหนด เช่น ปวด ก็ให้กำหนดว่า ปวดหนอ ๆ รู้สึกอย่่งไรให้กำหนดอย่างนั้น ตอนนั้นเราก็ได้แต่นอนฟังท่านสอนธรรม ไม่ค่อยจะเข้าใจว่าทำไปแล้วนั้นจะได้อะไร แล้วมันจะยังไงต่อ

พอเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เริ่มมีความรัก รู้สึกรักชอบพลอคนนั้นคนนี้ แต่ทุกครั้งที่เราอกหัก หรือเสียใจเพราะเรื่องราวพวกนี้ ในตอนนั้นหนังสือธรรมะในบ้านเราเยอะมาก ๆ เยอะแบบไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องหอบกลับเอามาไว้ที่บ้านทุกครั้งที่กลับมาจากกรุงเทพด้วย

แต่เชื่อไหม มันก็มีหนังสือธรรมะเล็ก ๆ ไม่กี่เล่มที่เราได้เปิดอ่านแล้วก็เข้าใจในสิ่งที่กำลังและรู้สึกในตอนนั้นได้ว่า..."ไม่มีใครเป็นของ ๆ ใคร แม้แต่ตัวเราก็ไม่ใช่ของ ๆ เรา" ...
ตอนนั้นหนังสือเล่มบางเล่มนั้นก็ทำให้เราได้สติ ทำให้เราได้เรียนรู้และเข้าใจในเรื่องราวต่าง ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนั้น

พอโตมาหน่อยเริ่มบรรลุนิติภาวะ หนังสือธรรมะเริ่มเป็นเรื่องที่ไกลตัวเราออกไป เราไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่เราชอบฟังบ้างเป็นบางครั้งบางคราว แต่ให้เอาเข้าจริงก็อยากจะรู้เกี่ยวกับแนวทางในการปฏิบัติในเรื่องของ "กรรมฐาน" เพราะเขาบอกว่ากรรมฐานสามารถช่วยพ่อแม่เราได้

ตอนนั้นก็ยังไม่เข้าใจในการปฏิบัติเข้าใจว่ามันเป็นการนั่งสมาธิที่คงจะยากน่าดู เราจะทำได้ไหมนะ มันต้องยากกว่าการนั่งสมาธิทั่วไปแน่ ๆ

จากนั้นได้ไม่นานเราก็เริ่มศึกษาฟังในยูทูบ หลวงพ่อฤาษีลิงดำบ้าง ลองปฏิบัติ สวดมนต์ครั้งละนาน ๆ นั่งสมาธิจนกว่าเทียนจะดับ ทำอย่างนั้นตลอดอยู่ประมาณ 3 เดือน อยากจะฝึกมโนยิทธิบ้างเริ่มไปไกลถึงนู้น อยากได้ตาที่สาม ไม่รู้ทำไมตอนนั้นปฏิบัติเพื่อให้ได้คุณวิเศษตามที่ฟังหลวงพ่อท่านเทศนาธรรม

แต่แล้วการที่เราฝึกในวันนั้นก็ส่งผลเริ่มทำให้เราได้พบได้เจอผู้คนนักปฏิบัติอีกในหลาย ๆ คน ที่เคยเป็นทั้งลูกศิษย์ของหลวงพ่อคนนั้นคนนี้ และมันทำให้เราได้เจอกับคุณป้าท่านหนึ่งที่บังเอิญเราต้องไปยังสถานที่ ๆ หนึ่งด้วยกัน คุณป้าบอกเราว่าท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อจรัญและก่อนที่หลวงพ่อท่านจะละสังขาร ท่านได้ส่งกระแสจิตให้คุณป้าท่านนี้ไปที่โรงพยาบาลศิริราช เพื่อที่จะได้ไปพบหลวงพ่อท่าน

ตอนนั้นเราก็คิดว่า โอ้โห หลวงพ่อท่านช่างอัศจรรย์เสียจริง ๆ แถมคุณป้าท่านก็วิเศษมาก ๆ ด้วย เราในตอนนั้นแค่รับฟังคุณป้าท่านนั้นพูดให้ฟัง หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้พบกันอีกเลย 

ผ่านมาน่าจะประมาณสองปีหลังจากนั้น แม่มักจะเปิดฟังเรื่องกฎแห่งกรรมฟัง เป็นเรื่องราวของหลวงพ่อจรัญที่ท่านได้เขียนไว้ในหนังสือของท่าน เราฟังทุกตอนเลยนะ ฟังทุกวัน ฟังจนวันนึงเราและแม่ได้มีโอกาสตัดสินใจไปบวชที่วัดอัมพวันกัน 

รถที่เรานั่งไปในวันนั้น ทุกคนลงยังหน้าวัดกันแทบจะทั้งคันรถ ซึ่งเราก็ได้พบกับกัลยาณมิตรที่ดีมาก ๆ อีกหลาย ๆ คน และเราก็ได้ไปเยือนยังสถานที่ที่อยู่ภายในวัด สถานที่ที่มีเรื่องราวเรื่องเล่าต่าง ๆ มันทำให้เรารู้สึกตื่นเต้นมาก ๆ เลยล่ะเมื่อได้มาเยือนยังสถานที่จริงเป็นครั้งแรกหลังจากที่ฟังธรรมที่ท่านเล่ามาเสียนาน เราก็ได้มาเยือนยังสถานที่จริงสักที

เราเชื่อในเรื่องราวกฎแห่งกรรม เราเชื่อในสิ่งที่พระพุทธเจ้าท่านสอน เราเชื่อและค่อย ๆ ฝึกศึกษาในสิ่ง ๆ นั้น และบางอย่างเราก็ได้เรียนรู้ ได้เข้าใจด้วยตัวเราเอง 

เรายกให้กายใจเราเองนี่แหละเป็นครูผู้สอนวิชาชีวิตให้เราเลยล่ะ เราอินในเรื่องของการปฏิบัติมาก ๆ บางครั้งบางคราวเมื่อชีวิตเราเริ่มติดขัด ความรู้สึกจิตใจเหมือนเริ่มจะย่ำแย่ เราจะรีบหันหน้าเจ้าหาธรรมะเข้าหาพระพุทธเจ้า แล้วน้อมนำคำสอนนั้นมาปฏิบัติ จนเราได้เข้าใจในอะไรหลาย ๆ อย่างในชีวิตว่า...

อ๋อ! วันนี้เป็นเช่นนี้ เกิดขึ้นเช่นนี้ แล้วเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้ เมื่อมันต้องเป็นไปอย่างเช่นนั้นเช่นนี้ มันทำให้เรายอมรับความจริงของทุกสิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงไป ทุกสิ่งที่กำเกิดขึ้นหรือได้เกิดขึ้นไปแล้วได้ 

แล้วเดี๋ยวมันก็วนกลับมาใหม่ ชีวิตค่อย ๆ สอนอะไรในหลาย ๆ อย่าง สอนบทเรียนดี ๆ ให้กับเรา และบางครั้งครูชีวิตก็โยนกัลยาณมิตรดี ๆ เข้ามา เราจะค่อย ๆ เรียนรู้ ยอมรับ และปล่อยวาง ทำความเข้าในสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นในทุกวัน ในทุกวินาทีของการยังมีชีวิต ว่าทุกอย่างมันก็เป็นเช่นนี้ แล้วเดี๋ยวเดียวมันก็คงเป็นอย่างเช่นนั้น

เราขอบคุณธรรมชาติ ธรรมะ ครูชีวิตที่สอนบทเรียนต่าง ขัดเกลาให้เราได้มอง ได้เห็น ในสิ่งต่าง ๆ นั้นที่เกิดขึ้น และสักวันมันก็จะค่อย ๆ ละเอียดขึ้นเรื่อย ๆ เสมือนเม็ดทรายแห่งชีวิต นั่นคือ  "ประสบการณ์" 

ขอบคุณ...ธรรมชาติ ธรรมะ และครูของทุกสรรพชีวิต

SHARE
Written in this book
Bantuek By กูนี่แหละเขียน
คนเรามีทั้งช่วงดีและไม่ดี บางคนทุกข์ บางคนท้อ แต่อย่ารอให้มันนานจนกัดกร่อยใจ ถ้าใจยังบอกว่า 'สู้ไหว' ก็ขอให้คุณจงลุกขึ้นสู้เดินต่อไป แค่เดินต่อไป แต่นั้นจริง ๆ
Writer
Bantuek28
Bantuek28
สวัสดี สบายดีไหม? วันนี้ได้ทำอะไร พักผ่อนบ้างได้ไหม แค่หลับตา

Comments

Shopper
2 months ago
ลองศึกษาพุทธวจนดูนะครับ ดีมากเลย❤️
Reply
Bantuek28
2 months ago
ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^