บทความนี้ไม่มีชื่อเรื่อง


โบกสะบัดพัดปลิวไปตามลมมรสุม
สูญหายและแตกสลาย
ดุจดั่งหยาดน้ำตาที่รินไหล
ร่วงหล่นราวสายโลหิต


โอบประโลมประคองกอด
ความเดียวดาย
สู่ความเงียบงันที่เปรียบเสมือน
เพื่อนสนิท


หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า
กระทบลงสู่ผิวหนัง
ซึมซับสลักลึกลงไปกลางจิตใจ
ที่ยังคงหลงเหลือไว้เพียงแค่
ความว่างเปล่า


ราตรีที่เงียบสงัด
ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด
ที่ได้พัดพาความเจ็บปวด
ให้มาพร้อมกับความโศกเศร้า
ที่แม้ลืมเลือน
แต่ไม่มีวันจางหาย


มุกตลกที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมา
ให้ใครสักคนรับฟังด้วยเสียงหัวเราะ
กลับเป็นมุกตลกแห่งความจริง
ที่เบื้องหลังเปอะเปื้อนไปด้วย
ความขมขื่นและคราบน้ำตา


ฉีกยิ้มสดใสยามที่รุ่งอรุณกำลังส่องแสง
เพื่อมาร่ำไห้ในยามค่ำคืนที่ไร้ซึ่ง
แสงอาทิตย์สาดส่อง


มีดแหลมคมบาดลึก
จนสร้างแต่รอยแผลเป็นไว้บนร่างกาย
มีดใดก็คงไม่อาจเทียบเท่ามีดทีี่มาจาก
คำพูดคน


น้ำตา เวลา และใครคนหนึ่ง
ที่ไม่อาจเรียกกลับคืนมาได้
พ่ายแพ้ให้กับอดีตที่มีแต่ความเจ็บปวด
จมปลักและด่ำดิ่งร่วงโรยราวกับฤดูใบไม้ผลิ
ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดนำทาง


ไม่มีสิ่งยึดเหนี่ยว
ไม่มีอ้อมกอด
และไม่มีถ้อยคำปลอบโยนใดๆ
มีเพียงแต่เสียงสะอื้นไห้
ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า
ที่คงไว้เพียงหยาดน้ำตา
เป็นเพื่อนสนิท


บอกให้คนทั้งโลกเข้มแข็งด้วยรอยยิ้ม
ทั้งๆที่ตัวเองแตกสลายมานับครั้งไม่ถ้วน
บอกให้คนอื่นอย่าร้องไห้
แต่ทำไมกลับทำมันซะเอง
น่าตลกว่ามั้ย


ทั้งอ่อนแอและเปราะบาง
ดุจดั่งกระจกที่มีแต่รอยแตกร้าว
ที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ


และค่อยๆเน่าเฟะ
จนหลงเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า
ที่มีเพียงดวงวิญญาณที่มีชีวิต
แต่ไร้ซึ่งหัวใจ




สิ่งสุดท้ายในราตรีแห่งความเดียวดาย
คือคำอฐิษฐานขอพรจากสรวงสวรรค์
ให้ชีวิตเปรียบดั่งสายน้ำ
ที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ

มีแต่เดินไปข้างหน้า
และไม่มีวันถอยหลัง




























































SHARE
Writer
JCK
ดวงจันทร์ตกหลุมรักพระอาทิตย์
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments