ฉัน
ตอนอายุ 17 ฉันคิดว่าตัวเองเป็นโรคไบโพล่าร์
ด้วยความที่ฉันเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง อารมณ์เลยแปรปวน

ตอนอายุ 20 ฉันคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า
ด้วยความที่ฉันเจอแต่เรื่องแย่ๆ ไม่มีใครให้กำลังใจฉันเลยนอกจากตัวฉันเอง

แต่จริงๆแล้วฉันว่า...ฉันสบายดีนะ
ฉัน ก็ เป็น ฉัน เอง 
เป็นฉันที่ชอบทำแต่เรื่องไร้สาระ
เป็นฉันที่ชอบนอนดึกตื่นสาย
เป็นฉันที่ร้องเพลงเพี้ยน
เป็นฉันที่เอาแต่ใจตัวเองในเซฟโซนของฉัน
เป็นฉันที่เอาแต่นอนร้องไห้เพราะความห่วยแตกของตัวเองทุกคืน

ฉันแค่เหนื่อยที่ต้องจัดการกับนิสัยแย่ๆของตัวเอง
ฉันเลยเกลียดตัวเอง
อยากให้ตัวเองหายไป
แต่...

ฉันก็ยังเป็นฉันมาตลอด
ฉันหนีตัวเองไม่ได้หรอก

ถึงฉันจะเกลียดตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม
แต่ฉันก็ยังมีความสุข ที่ฉันได้เป็นฉัน

ฉันบอกได้ไม่เต็มปากเลย ว่าฉันรักตัวเอง
ถ้าฉันยังหาแต่เรื่องปวดหัวให้ตัวฉันเองอยู่แบบนี้

ทั้งนี้ ฉันเขียน log นี้ขึ้นเพื่อเตือนตัวเองว่า
.
.
.
ไม่ต้องขอให้ใครมาเข้าใจฉันหรอกนะ
เพราะยังไงฉันก็เข้าใจตัวฉันมากที่สุดในโลกอยู่แล้ว

ฉันโตพอที่จะรู้ว่าฉันทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
ถึงจะมาคิดได้ทีหลังว่ามันไม่ควรทำก็เถอะ

ฉันอยากจะเพอร์เฟคทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทาง
แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันห่วยแตกหรอกนะ
ฉันเก่งมาตลอดในเรื่องที่ฉันถนัด 

มันอาจจะสู้ใครเขาไม่ได้
แล้วทำไมต้องไปสู้ล่ะ 
แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว

พอแล้ว ไม่ต้องไปสู้กับอะไรทั้งนั้น

พัฒนาฉันเองต่อไปเรื่อยๆก็พอ

ถ้ามันเหนื่อยมากหนัก ฉันอนุญาติให้ฉันร้องไห้

แต่วันพรุ่งนี้ฉันต้องเริ่มมันใหม่อีกครั้งเพื่อตัวฉันเองนะ :3

รัก
จาก ฉัน ถึง ฉัน



SHARE

Comments