ความรักสมหวัง ที่ฉันนั้นไม่อิน
ถ้าเรื่องราวแสนหวานที่แค่เกริ่นมาก็รู้ว่าทั้งเรื่องโรยด้วยกลีบกุหลาบ คงไม่มีผู้ชมคนไหนที่อยากตั้งตารอ

นอกเสียจากว่าระหว่างทางนั้นมีขวากหนามขวางกั้น
ก่อนที่มันจะสวยงามในตอนจบ 

หรืออาจทุกข์ระทม ขมขื่นจนเป็นวิวาทะอันแสนทรมานที่ตราตรึงใจ ทั้งชีวิตของผู้ที่ได้ชมมัน

อย่างไรก็ตามในความจริงเรานั้นคาดเดาไม่ได้ว่า
สิ่งที่ต้องเผชิญหรือเจอะเจอจะสมหวังดั่งใจ
หรือออกคล้ายบทละครดราม่าหลังข่าว

เราต่างพยายามออกแบบความรักให้ตัวเองแบบที่อยากได้ อยากมี 

บางฝ่ายได้เป็นผู้กุมอำนาจควบคุมความสัมพันธ์

แต่ท้ายสุดแล้วมันคือเรื่องราวที่มีมากกว่าหนึ่งคน     สิ่งที่คาดเดาไม่ได้จึงอาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้เสมอ


ในกรณีของเรา คือเราควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะขยาด
คำหวาน และกล้ำกลืนฝืนทนกับการพูดคำว่าคิดถึง
แสดงออกซึ่งความรักให้อีกฝ่ายได้รับรู้

มันเป็นเรื่องยาก และแสนขมขื่นที่จะทำ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันห้ามตัวเองให้คิดถึงช่วงเวลาการอยู่คนเดียวอันแสนสงบสุขไม่ได้เลย

ฉันคิดถึงมัน ..จนบางทีอยากแกล้งลืมไป
ว่ามีเขาอยู่ในชีวิตด้วย มันอาจเป็นเพราะฉันอยู่เป็นโสดนานเกินไป จนเสพติดความอ้างว้างแบบนี้ไปสะแล้ว

ฉันเกือบแทบคุยกับใครไม่รู้เรื่องแหน่ะ 

อธิบายออกมาแบบที่ไม่มีใครเข้าใจ
พูดในสิ่งที่ตัวเองเท่านั้นจะรับรู้ซึ่งมันได้

จนมีเขาเข้ามา มันทำให้ฉันต้องคะยั้นคะยอที่จะอธิบาย
มันให้คนภายนอกอย่างเขา ได้เข้าใจมันด้วย
ในสถานะของบุคคลที่อยู่ในความสัมพันธ์นี้

ฉันยอมรับว่าเกลียดการเป็นผู้ฟัง...
แต่จำเป็นต้องทำ เพราะการฟังมันทำให้ฉันยังคุยกับเขาได้อยู่ และได้รับรู้ความเป็นตัวตนของเขาผ่านบทพูดเหล่านั้น ที่ดูเอื่อยเฉื่อย เฉยชา และแสนจะเจือจาง


เขาช่างแสนธรรมดาอะไรแบบนี้นะ  
แต่คนทั่วไปมักเชื่อว่าตัวเองนั้นพิเศษเสมอ เพราะเราเองไม่เคยเหมือนใครเลย ในแบบฉบับที่เป็นเรา
 
การบอกว่าตนนั้นพิเศษจึงเป็นสิ่งสร้างแรงบัลดาลใจที่จะทำอะไรที่ต่างไปจากคนบนโลก

ทั้งๆที่ทุกคนก็ไม่ได้ทำอะไรแบบเดิมเป๊ะๆสะหน่อย
มันมีบางอย่าง ที่ต่างกัน แค่เล็กน้อย 
    ... หรืออาจมากมายมหาศาล


.
.
ความรักที่เขาชอบถามหา ฉันมีมันอยู่จริงหรือป่าว

การมีความรัก มันควรทำให้รู้สึกดีจน..
ไม่อยากกลับไปอับเฉา 
    ไม่อยากถูกเขาทิ้ง 
          ไม่อยากเสียมันไป

แต่ฉันกลับยอมรับได้หากเขาจะต้องการออกไปจากชีวิตของฉัน มันง่ายดายจนฉันต้องกลับมาถามตัวเองใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ..
ฉันรักเขาหรือเปล่านะ
เขาช่างใส่ใจความรู้สึกในห้วงวันวาน
ทุกครั้งที่ฉันเงียบ เขาขุดเรื่องตอนที่ฉันพูดมาคุยต่อ

ทุกครั้งที่ในการสนทนาปัจจุบัน เริ่มเงียบลง..
ถ้าเขาไม่นำอดีตของเราขึ้นมา 
ก็พูดถึงอนาคตแสนไกล ที่ยังไปไม่ถึง

ทั้งที่เขาสามารถจดจำทุกรายละเอียด ของเรื่องราว
น้ำเสียง สีหน้า ท่าทาง เอาไว้ได้ทั้งหมด
มันทำฉันประทับใจแปลกๆ จนต้องเผลอเกร็งไป
ว่าเขาจะจดจำฉันในตอนนี้ยังไง

การแสดงออกแบบนั้น มันเหมือนการบอกว่าเขาใส่ใจ
และเป็นการพูดย้ำๆที่บอกรักกันไว้

ยิ่งฉันพูดก็เหมือนคนที่ตกหลุมรักเขาผู้ใส่ใจทุกรายละเอียดเหล่านั้นไปสะหมดแล้ว
.
.
แต่ฉันเบื่อกับความรักที่สมหวัง 
  มันช่างยากเย็นที่จะไปต่อ เพราะมันดูไม่มีอะไรเลย
...





ทำให้ฉันเองไม่แปลกใจที่หลายต่อหลายคู่หาเรื่องมาทะเลาะกันบ้าง เล่นบทพ่อแม่แม่งอนบ้าง

คงเพราะชีวิตรักมันราบรื่นไปหรือป่าวนะ?
ความรักที่โลดโผนและหวือหวา ก็มีความเสี่ยง
ที่ทั้งคู่จะรักกันไม่ยั่งยืน..

แต่พอความรักที่มันเงียบเชียบ
เหมือนน้ำที่ดูนิ่ง ไหลไปเรื่อยๆ ... 
    มันจะเฉื่อย จนทำให้ทั้งคู่รู้สึกเบื่อไปหรือป่าว


ส่วน
ความรักที่ทั้งสองฝ่ายแสดงออกซึ่งกันและกันทั้งคู่
มันดูกลายเป็นเรื่องที่ไม่น่าข้องแวะเท่าไหร่เลย

หรือเพราะฉันเคยเป็นแต่สายตาภายนอกที่มองเข้าไป
ทำให้ไม่เข้าใจการอยู่ภายใต้ภวังค์ที่ต้องมนต์นั้น...
  ..หรือป่าวนะ 
ความรักที่สมหวัง ความรักที่ทั้งสองคนรักกัน
ฉันไม่อินกับมันเท่าไหร่เลย...

SHARE
Writer
Kotcha_P
Salamander
ชอบเก็บทุกอย่างมาเป็นบทเรียน คิดเล็ก คิดน้อย และไม่คิดอะไรเลย

Comments

someoneonuniverse
3 months ago
ทางนี้เพิ่งช้ำ แผลยังมีเลือดซิบ หวังว่าวันหนึ่งแผลจะหายและจะเป็นแบบนี้ได้บ้าง ขอบคุณที่มาแชร์กันนะครับ 
Reply
Kotcha_P
3 months ago
การเคยเจ็บ เคยได้มีประสบการณ์ แม้สุดท้ายแล้วเรื่องราวไม่ได้จบลงด้วยดี แต่อย่างน้อยมันก็ให้บทเรียนนะ //ขอให้บาดแผลได้รับการเยียวยาในเร็ววัน ให้คุณกลับมามีความสุขแบบที่ควรจะเป็น

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรานะ :)
someoneonuniverse
3 months ago
ทางนี้เพิ่งช้ำ แผลยังมีเลือดซิบ หวังว่าวันหนึ่งแผลจะหายและจะเป็นแบบนี้ได้บ้าง ขอบคุณที่มาแชร์กันนะครับ 
Reply