ยักษ์คู่
กาลครั้งหนึ่ง มียักษ์สองน้องพี่
เป็นพาลียักษ์ ที่หักหาญ
สองหน้าสองหัว ตัวกะบาล
กายญาณชิดติด สนิทกัน

ครั้นถึงเพลาบ่าย โพ้ลเพล้
จึงร้องเตร็ดเตร่ หาอาหาร
หัวหนึ่งหิวหัวหนึ่งหาว ตามสันดาร
จนต้องคลานครึ่งตัว สองขั้วกัน

ยักษ์พี่เอ่ยถึง พึงน้องพี่
ตัวพี่นี่ต้องการ จะสังหาร
คชสิงห์วิหก นกนายพราน
พี่ต้องการลงท้อง สนองกาย

ยักษ์น้องที่ลง บรรทมอยู่
ลืมตาดูอีกหัว ที่กล่าวขาญ
มิได้นอน อ่อนอ้อนถึงช้านาน
ตนต้องการจะหลับ ประทับใน

บัดนั้นยักษี
โมโหโกธาใน ทันที
อสุรีหิวโหย มานานกาล
พาลสะบัดร่าง พลางน้องตื่น
ตัวตรงยืนถือหอก ยอกสังขาร
ใช้พยุงร่างตรง ทรงทะยาน
พาลด่าพาลว่า พาลทันใด

สบประมาทน้องหนา ว่าขี้เกียจ 
นอนยาวนานหยานเหยีด เสยียดสน
เอ็งไม่หาข้าวปลา ใส่ร่างจน
หากว่าแยกตนได้ ไม่ร่ำราญ

กูต้องหาน้ำข้าว มาจับแดก
แต่มึงแปลกไม่ช่วย แล้วล้างผลาญ
ผิดที่ตัวมีหัว พิกลพิกาล
กูรำคาญมึงนัก ไอ้เศษตน

ยักษาตนน้อง จำต้องตื่น
เพราะร่างยืนตื่นตรง คงสับสน
เพราะอีกพักต์ ที่อยู่ในร่างตน
ตะโกนกร่นโลนลั่น สนั่นตา

เสียงดังกังวาล ของยักษี
ดังสนั่นกึกลั่น ปฐพี
เสียงยักษ์พี่ว่า พี่ด่าตน
ตะเบ็งเสียงกลั่น สั่นรูหู

ยักษ์น้องจึงมอง ชำเลืองดู 
แล้วกู่คอคู กูไม่ทน
ตัวกูหลับ แล้วใยมึงจึงปลุก
เพียงเพราะทุกข์ ท้องทิวหิวอาหาร
ตัวกูต้องนอน บรรทมญาณ
มึงจงคลานไปแดก อยากแยกตน

ใคร่อยากสับแตก ให้แยกกหัก 
กูอยากพัก ใช่อยากไปแห่งหน
ตัวมึงอย่ามา ลานลน
กูก็ทนอยู่กับมึง มาช้านาน

ยักษ์พี่ได้ยิน ถึงหูดับ
กูจะสับสองร่าง สองสังขาร
มึงใคร่นอน ก็นอนกูรำคาญ
แล้วจะรู้ มึงจะอยู่ได้เยี่ยงไร

ทำเหมือนว่าตัวมึง นั้นมีฤธิ์
มีมนต์ขลังศักดิ์สิทธ์ พิษหลั่นไหล
ตัวมึงหาได้เก่ง ศาตราใด
มึงจะอยู่ได้อย่างไร ไร้หัวกู

สองร่างช่วยกับจับ ประทับหอก
ยาวแปดศอก พุ่งเสียบสังหาร
ผ่าร่างครึ่งกึ่งนึง แบ่งวิญญาณ
ชาตินี้ขอพาลไม่พบ ประสบเจอ

แม้นกูไร้มึง ในชาตินี้
คงจะดีไม่ต้อง มาสงสาร
กูจะขอหลุดพ้น ไม่พบพาล
แบ่งกันตามสันดาร ไปต่างตน

แต่เรื่องราวกลับ สลับพลิก
มือหอกเสียบสิก ระริกผล
ถึงจะสองหัว สองตัวตน
แต่มีตนสองร่าง ไม่ได้นาน

ยักษ์พี่สิ้นใจ ณ ตรงนั้น
ยักษ์น้องก็พลัน ล้มตรงนี้
เพราะหากแยกร่าง ในทันที
ชีวีก็พัง พลั้งพลาดพลาง

เพราะร่างที่ใหญ่โต มโหราญ
ไม่อาจทานอยู่ได้หาก หนึ่งหัว
ไร้สามารถ การทรงตัว
จึงต้องพัว พันกันสองตน

ยักษ์ตัวพี่มีนามว่า งานหนัก
ส่วนน้องยักษ์มีชื่อว่า ผ่อนผล
สองหัวหนึ่งร่าง หนึ่งตัวตน
จะต้องทนอยู่ข้างกัน ไปแสนนาน

ต้องเลือกใช้หัวใด สักหัวหนึ่ง
ใช้ตามใจพึง ตรึงประสงค์
ผลัดกันใช้ผลัดกันผ่อน หย่อนอารม
คมของหอกที่กล่าว คือเวลา

เป็นมนุษย์สุดแสน คับแค้นหนัก
มีหนึ่งพักต์แต่มี สองเหตุผล
ทำงานหนัก ก็ต้องพักสมองตน
เกิดเป็นคนกายแกร่ง แบ่งเวลา


ถึงงานหนักเอาอย่าง เหมือนยักษ์พี่
ขยันดีกล้าเลิศ บังเกิดผล
หนักก็เอาเบาก็สู้ สุดฤธิ์คน
คนเป็นคน ประเสิร์ฐเพราะศาตรา

ถึงยามดึกเวลา บรรทมอ่อน
คิดจะพักจะนอน คิดถึงยักษ์ผ่อนผล
เอนกายพายถอด กอดร่างตน
ยักษ์หรือคนก็ถอน อ่อนแรงกาย

สุดท้ายหากเอนไป เกินร่างนึง
จิตคงตึงอื้ออึง ถึงสังขาร
อย่าทำตนตามใจ ตามสันดาร
อวตานสองยักษ์ ไว้ในร่างตน







SHARE
Writer
Punplug
speeker
for my brain

Comments