แง้มป่า
อุทยาน ไม้หมาก มากพฤกษา
แตกต่างกัน เติบโตมา หลากสันสี
บ้างกลิ่นหอม ขจร ทั่วปฐพี
บ้างนั้นมี หนามแหลม แทนใบตน

บ้างต้นใหญ่ กว้างไกล ไปหลายโยชน์
บ้างสูงโฉด ตาลโตนด มากปักษี
บ้างต้นผอม สูงใส ไกลเกินดี
บ้างก็มี รากแผ่ ให้แก่ตน

ล้านสายพันธุ์ หลากหลาย ไม้จากป่า
ต่างที่มา ต่างรูปทรง ต่างพันศรี
ล้วนอยู่ใน พงไพร ใกล้นที
ล้วนต่างมี ความแตกต่าง เป็นของตน

แต่หมู่คน ที่ต่างจาก ในเมืองใหญ่
ล้วนจัญไร แบ่งแยก แบ่งแถบสี
จับมีดไม้ อยากเป็นใหญ่ ไล่ต่อยตี
ไม่วิ่งหนี แต่วิ่งใส่ ใครต่างกู

เพียงหยุดดู ความคิด พินิจเถิด
ความคิดเกิด ต่างไป เหตุใดหนา
ต่างถิ่นที่ ต่างพันธุ์ดี ต่างที่มา
ต่างรักษา ความคิด จิตของตน

มนุษย์ สุดแสน แค้นใจดำ
เพียงพูดคำ ก็อด ทนไม่ไหว
พวกรักเจ้า ก็สุดรัก สุดหัวใจ
พวกล้มไป ก็สุดแสน คับแค้นเฮย

บ้างก็อ้าง ปัญญาชน คนสูงใหญ่
บ้างอ้างใจ ที่คิด ผิดสุดฝืน
บ้างอ้างว่า สุดทน จนเต็มกลืน
บ้างต้องฝืน ยืนกลาง พรางใจตน

ป่าพงไพร คงอยู่ได้ เพราะไม้หลาก
คนหมู่มาก อยู่ร่วมได้ ไม่จริงหรือ
แตกต่างไป ที่ความคิด แค่นั้นรือ
หรือเพราะถือ ปัจเจกใจ ส่วนบุคคล

เก็บความคิด มาพินิจ ตอนดึกดื่น
ว่าตนยืน อยู่จุดใด ไกลเหตุผล
เพียงเพราะอยาก มากความเด่น เป็นตัวตน
หรือไม่ทน ความเป็นอยู่ ปัจจุบัน

กลิ่มหอม เหมือนชื่อเสียง ที่เกรียงไกร
ลำต้นใหญ่ เหมือน อายุบรรลุผล
มีรากแผ่ กว้างไกล เหมือนใจตน
มีผล เป็นกำไร ให้ส่วนตัว

พืชอยู่ร่วม กันใน อุทยาน
คนพาล อยู่ร่วม กันไหมหรือ
พืชต่างช่วย กันสร้างสรรค์ ป่าบรรลือ
คนกลับถือ กูเป็นใหญ่ ในปวงชน

SHARE
Writer
Punplug
speeker
for my brain

Comments