“ธันวาคมเดือนแห่งการบอกลาครั้งสุดท้าย”


ธันวาคมเดือนที่่่่่่่่แสนโศกเศร้าสำหรับฉัน..


             เดือนแห่งการย้อนความหลัง               เพื่อกล่าวคำบอกลาครั้งสุดท้าย


ทั้งเรื่องราว สิ่งของ และ
ใครคนหนึ่ง

— –

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันยังไม่เคยได้กล่าวคำขอบคุณต่อเธอเลยสักครั้ง เพราะฉันคิดว่าเราจะไม่่่่่่่มีวันแยกจากกันไปไหนไกล
แต่ทว่าฉันกลับคิดผิดมหันต์..

วันนี้ฉันเลยอยากจะมาขอบคุณเธอด้วยความจริงใจสักครั้ง


             มันคงไม่สายเกินไปใช่ไหม ,




ฉันอยากจะขอบคุณเธอที่ทำให้ฉัน
ยิ้มได้แม้ในวันที่ท้องฟ้ามืดหม่นที่สุด
ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิต
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาเพียงสั้นๆ
แต่มันกลับเป็นช่วงเวลาที่แสนงดงามและตราตรึงอยู่ในใจฉันไม่มีวันลืมเลือน


ไม่ว่าฤดูกาลจะผันเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามเข็มนาฬิกามากสักเท่าใด
ฉันกลับยังคงจดจำครั้งแรกที่เราพบกันเมื่อหลายปีก่อนได้ดีอยู่เสมอ



วันนั้นฉันมองเห็นเธอ
เธอที่ดูตัวเล็กและน่าทะนุถนอมเสียจนทำให้ฉันกลัวว่าเธอจะแตกหักสููญสลายไป


จนกระทั่งเมื่อเราต่างเติบโตขึ้นผ่่านฤดูกาลที่แสนยาวนาน ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้ที่ไม่เคยมีความแน่นอน
แต่ฉันและเธอกลับยังคงอยู่เคียงข้างกันมาด้วยความรักที่แสนจะมั่นคงและสุดซาบซึ้ง

                     ...................


ขอบคุณที่เธอคอยอยู่เคียงข้าง
ทั้งในเวลาทุกข์และในเวลาที่แสนสุข
ขอบคุณความอ่อนโยนนั้นของเธอ
และความรักของเธอที่มีต่อฉัน


ฉันไม่เคยลืมเลือนแววตาของเธอที่มองมาที่ฉันด้วยความเชื่อใจว่าเธอจะปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวงนั้นได้ดี

                    .....................


เวลาที่ฉันเรียกชื่อเธอ
ไม่ว่าเธอจะอยู่ห่างออกไปไกลมากสักแค่ไหน
เธอมักจะหันหลังกลับมามองฉัน
แล้วรีบวิ่งมาหาด้วยความรวดเร็วเสมอ
พร้อมกับที่ฉันมักจะลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู
ซึ่งเธอรู้สึกชื่นชอบมากเป็นพิเศษ



และฉันยังคงจดจำได้ดีอยูู่เสมอ
ทุกครั้งที่ฉันกินหมูกระทะ เธอมักจะมานั่งอยู่ข้างๆพร้อมกับส่งสายตาละห้อยออกมาด้วยความอยากกินเสียเต็มประดา ด้วยความสงสารจับใจ

ฉันเลยต้องกินคำ
เธอกินคำ


ทุกๆเดือนธันวาจะมีเธอคอยแย่งหมูกระทะฉันกินเสมอ.. แต่ธันวาปีนี้ไร้ซึ่งเธอผู้งดงามของฉันอีกต่อไปแล้วชั่วนิจนิรันดร์

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจนกระทั่งเดินทางมาจนถึงเดือนสุดท้ายของปี
ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันจะไม่รู้สึกเจ็บปวด
ฉันคิดถึงเสียงของเธอ
ฉันคิดถึงแววตาและอ้อมกอดที่แสนนุ่มนวลนั้นของเธอ


คิดถึงทุกๆอย่างที่เป็นเธอ
เธอผู้เปราะบางและแสนอ่อนโยนของฉัน




เพราะทุกครัั้งที่ฉันร้องไห้
เธอไม่เคยจากไปไหน
เธอมักจะปลอบโยนฉันด้วยการนิ่งฟังถ้อยคำไร้สาระที่พรั่งพรูออกมาจากปากของฉันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะมีวันสิ้นสุด

แต่ในวันนี้มันกลับไม่มีอีกแล้ว
       
                 .........................


ฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพ..
ไม่รู้ว่าพอเธอรู้แล้ว เธอจะรู้สึกผิดหวังกับฉันบ้างหรือเปล่า
ฉันเคยคิดที่จะลบเลือนเธอให้จางหายออกไปจากความทรงจำทั้งหมดที่ฉันมี —ทั้งสมอง สิ่งของและรูปถ่ายของเธอที่มีอยู่เต็มโทรศัพท์มือถือ


แต่ทว่าแม้ฉันจะพยายามลบเธอออกไปมากเท่าไหร่ มันกลับยิ่งตอกย้ำฉันมากขึ้นเท่านั้น
ฉันเจ็บ..
ฉันทรมานที่ไม่ว่าฉันจะไปตามหาเธอจากที่ไหนบนโลกใบนี้และทั่วทุกจักรวาล

ฉันกลับไม่สามารถพบเธอได้
แม้แต่ดวงวิญญาน


               ...........................


ไม่เคยมีใครสักคนที่รับรู้ว่า
ฉันหน่ะไม่ได้เข้มแข็งแบบที่ใครๆต่างเห็นหรอก
ฉันเพียงแค่เก็บซ่อนมุมอ่อนแอนั้นเอาไว้
เพื่อที่จะกลับมาร้องไห้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆเพียงคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง


เพราะฉันรู้สึกเกลียดตัวเองเวลาที่ร้องไห้
ทั้งดวงตาที่แดงก่ำ
ปากที่บิิดเบี้ยว
และน้ำมูกที่ไหลย้อย
ที่ดูน่ารังเกลียดนั่น



แต่พอฉันมาอยู่ต่อหน้าเธอ
ฉันกลับรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาให้ดังๆ
ฉันอยากจะจิกทึ้งศีรษะของตัวเองแล้วกรีดร้องออกมา โดยไม่ต้องรัักษาภาพลักษณ์ใดๆทั้งสิ้น

— —

ภาพถ่ายของเธอ
ฉันไม่อาจลบมันออกไปได้
ทั้งในแกลลอรี่
และในความทรงจำ

ธันวาคมกับการกล่าวคำบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย

, ไม่มีวันเกิดขึ้นจริงหรอก


สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าน่ะนุ่มนิ่ม..
แกสบายดีไหม
ส่วนฉันสบายดี

 เพียงแต่ฉันแค่คิดถึงแกมากเท่านั้นเอง :-)





















































                    บทความนี้อุทิศแด่
               แมวที่ฉันรักมากที่สุดในโลก



            🚶‍♀️                           𓃠













SHARE
Writer
JCK
ดวงจันทร์ตกหลุมรักพระอาทิตย์
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments