น้องคนนั้นบนดาวหมา🐶
จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าความรู้สึกที่ชอบและรักหมาเกิดขึ้นตอนไหน รู้ตัวอีกทีป๊าก็พาไปเลือกน้องแล้ว 

ตอนนั้นยังเด็กมาก ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับน้องสักอย่าง รู้แค่อยากเลี้ยงน้อง และที่บ้านเองก็ไม่มีหมามาสักพักแล้วหลังจากตัวเก่าจากไป

ถ้าให้นับจริงๆก็จำชื่อหมาที่เคยเลี้ยงไว้ได้ทั้งหมด น้องเป็นพันธุ์ไทยสะส่วนใหญ่
ตัวแรกของบ้านชื่อขาว เพราะน้องตัวสีขาว
ตัวที่สองชื่อไข่เจียว เพราะน้องตัวสีน้ำตาลเหมือนไข่เจียว
ตัวที่สามชื่อปุ้ย เพราะน้องมีจมูกสีชมพูปุ้มปุ้ย

น้องทุกคนที่พูดถึงมา ป๊ากับแม่เลี้ยงตั้งแต่เราเด็กๆ เราจึงผูกพันธ์กับหมามาก พอโตขึ้นอีกนิด เริ่มถึงวันที่น้องแต่ละคนต้องจากไป เหลือแค่ปุ้ย 

ตอนนั้นเราคิดในใจว่าไม่อยากให้ปุ้ยเหงา ปุ้ยคงเหงาแย่ถ้าไม่มีเพื่อนเล่นด้วย จึงขอให้ป๊าพาไปหาน้องตัวใหม่ที่จะมาเป็นเพื่อนปุ้ย 

และแล้วก็ได้น้องมา 
ชีโร่น้องเป็นหมาพันธุ์ชิสุ ตัวผู้ที่เราตั้งชื่อเอง ตอนนั้นที่ไปรับน้อง น้องตัวเล็กมาก เราอุ้มน้องตั้งแต่ที่ร้านจนถึงบ้าน แต่ป๊าก็บอกว่าอย่าอุ้มน้องเยอะ เดี๋ยวน้องเฉามือตาย 

ชีโร่เป็นหมาตัวแรกเลยก็ว่าได้ที่เราตัดสินใจเลือกเอง ตั้งชื่อเอง เหมือนเป็นการฝึกความรับผิดชอบไปในตัว

เรากับชีโร่ผ่านอะไรกันมาเยอะแยะมาก จำได้ว่าช่วงน้ำท่วมปี 54 เราพาชีโร่ขึ้นเรือยางเพื่อหนีน้ำ 

มีครั้งนึงที่โกรธชีโร่มากๆ เพราะเราเพิ่งซื้อรองเท้ามาใหม่ ใส่ไปครั้งเดียว แต่น้องกัดมันขาดจนใส่ไม่ได้เลย เราไม่เล่นกับน้องไปสักพัก สุดท้ายก็ใจอ่อนทนไม่ไหวกลับมาเล่นด้วย

เรานอนด้วยกันเกือบทุกคืน เพราะบางคืนน้องก็จะไปนอนกับป๊าแม่ สลับกันไปมา 

เวลาเราร้องไห้ เราชอบเข้าไปกอดน้อง เราพูดให้น้องฟังว่าแต่ละวันเราเจออะไรมาบ้าง เราระบายสิ่งที่อยู่ในใจให้น้องฟังจนหมด ถึงแม้ว่าน้องจะไม่เข้าใจและไม่สามารถให้คำตอบเราได้ก็ตาม

เรารู้สึกสบายใจที่อย่างน้อยเราก็มีน้องเป็นเพื่อนคอยรับฟัง คอยให้เรากอดเวลาที่เราไม่โอเค

จนกระทั่งวันที่น้องจากไป
จริงๆน้องป่วยมาสักพัก บวกกับการที่น้องอายุมากแล้ว แรกๆเหมือนอาการน้องจะดีขึ้น แต่สุดท้ายน้องก็ทนกับความเจ็บปวดไม่ไหว เราพูดกับน้องว่าถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องทน เราพยายามจะไม่ร้องไห้ แต่สุดท้ายเราก็หนีขึ้นมาร้องไห้ข้างบน แค่คิดว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีน้องแล้ว เราก็ทนไม่ไหวแล้ว

และโชคก็ไม่เข้าข้างเรา น้องลาเรากลับดาวหมา กลับไปแบบไม่มีวันกลับ เราไม่มีน้องให้กอดเวลาเราร้องไห้ เวลาเราเสียใจ เราไม่มีใครมานั่งเฝ้าเวลากินข้าว กลับจากโรงเรียนก็ไม่มีใครมารอรับหน้าประตู 

ตอนนี้น้องก็ยังอยู่กับเรา หมายถึงทั้งในความทรงจำและในใจ 
ที่บ้านเราตัดสินใจที่จะฝังน้องไว้หน้าบ้าน แทนที่จะจ้างคนไปฝังที่อื่น คงเป็นเพราะเป็นหมาตัวแรกของเรา ที่บ้านคงไม่อยากให้น้องไปไหน อยากให้อยู่ด้วยกัน เพราะว่าน้องไม่ใช่แค่หมา แต่น้องเป็นครอบครัวของเรา 
SHARE

Comments