Pain of my Best memories

ฉันได้มีโอกาสกลับไปยังห้องสมุดประจำตำบลเล็กๆหลังวัด ที่ๆเป็นเสมือนบ้านหลังที่สองของฉันในตอนเป็นเด็ก ฉันเดินไปยังชั้นหนังสือนิยาย ที่ๆฉันมักสร้างโลกจินตนาการเพ้อฝัน ว่าถ้าหากนางเอกในนิยายกลายเป็นฉัน ฉันคงจะฟินไม่น้อยที่ได้สู้รบปรบมือกับพระเอกและสุดท้ายก็รักกัน เด็กหญิงวัยเพียงสิบสองขวบ สร้างตัวตนของเธอขึ้นมา ตัวตนที่สามารถแปรเปลี่ยนไปตามบทบาท ของนางเอกนิยายแต่ละเล่มที่เธอได้หยิบขึ้นมาอ่าน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปกองนิยายเรื่องเก่าที่ฉันเคยอ่าน โพสต์ลงสตอรี่ และพร่ำเพ้อโอ้อวดว่า ทั้งกองนั้นฉันอ่านมาหมดแล้ว ถ่ายเสร็จก็เก็บหนังสือเข้าชั้น กลับมานั่งที่โต๊ะ เปิดสตอรี่เลื่อนดู วินาทีนั้นฉันกลับรู้สึกสมเพชในตัวเองอย่างน่าประหลาด ทำไมกันนะ กลับบ้านเกิดทีไรฉันจะต้องถ่ายกองหนังสืออวดเพื่อนๆทุกครั้ง ถ่ายให้ดูว่าฉันซื้อเยอะเหรอ หรือต้องการทับถมคนอื่นๆว่าแกอ่านไม่เยอะเท่าฉันหรอก แต่ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย เหตุผลมีแค่ข้อเดียวเท่านั้น นั่นเพราะว่า ความทรงจำในวัยเด็กของฉันมีเพียงแค่นี้ต่างหาก มีเพียงตัวตนของฉันที่นั่งอ่านหนังสือนิยายเท่านั้น ที่ช่างมีค่าและน่าจดจำมากที่สุดในยี่สิบปีที่ผ่านมา เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ฉันได้เป็นตัวเองมากที่สุด เพราะในยามที่ในบ้านเหลือฉันเพียงคนเดียว ยามที่ฉันเบื่อโรงเรียนและเสียงตะโกนด่าของแม่ ก็ได้กองหนังสือนิยายช่วยอยู่เป็นเพื่อน นั่นคือความทรงจำที่ฉันรักมากที่สุด และถ้าถามถึงความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดในวัยเด็กล่ะ ก็ต้องเป็นตอนที่ฉันยืนมองแม่ยกกล่องบ้านนิยายที่บรรจงทำขึ้นมาจากกระดาษลังไปทิ้งกระมัง วินาทีนั้นเหมือนโลกฉันแตกสลายเลยล่ะ เป็นสาเหตุที่ฉันกับแม่ต่างไม่เข้าใจกันมาถึงทุกวันนี้ ฉันได้แต่มองหนังสือกองนั้นในสตอรี่ไอจี แล้วคิดว่ามันจะดีสักแค่ไหน หากฉันกลับบ้านมาและยังมีเจ้านิยายกองนั้นให้คิดถึงกับบ้านกระดาษลัง 
 


ถ้าเจ้าบ้านกระดาษลังยังอยู่ ป่านนี้ก็คงจะผุพังฝุ่นเขรอะไปแล้ว แต่รู้ไหม แกจะยังดูใหม่่เสมอในความทรงจำของฉันนะ 
SHARE
Written in this book
หนังสือ "จด" ความทรง "จำ"
ความทรงจำของคนเพื่อนน้อยอย่างฉันจะมีอะไรบ้างนะ
Writer
Plotta
a bored life
Smile the world will smiles with you Cry you cry alone

Comments