2011uw158

      Asteroid 2011 UW-158         
ชื่อนี้เป็นชื่อของดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่ง
ที่โคจรผ่านโลกในระยะห่างเพียง1.5 ล้านไมล์
หรือประมาณ 2.4 ล้านกิโลเมตร 
 ในวันที่ 18 กรกฎาคม 2015
 
โดยมันเป็นเศษดาวเคราะห์ขนาดใหญ่
ที่โคจรเข้ามาในระบบสุริยะจักรวาล

ว่ากันว่า ดาวเคราะห์ดวงนี้ประกอบไปด้วยโลหะ
ตั้งแต่แกนของมัน จนถึงแกนใจกลาง
แต่มันไม่ใช่โลหะธรรมดา
มันคือแพลตตินัม ที่มีน้ำหนักถึง90ล้านตัน
เป็นมูลค่าในโลกประมาณ 5ล้านล้านเหรียญ
นั้นคือเลข 5 ตามด้วยเลข 0 อีก 13 ตัว

หากโชคดีเป็นของเรา มันจะเข้ามาในวงโคจร
และเป็นดวงจันทร์ให้โลกอีกดวง
มนุษยชาติ คงร่ำรวยจนเงินเฟ้อไปทั้งโลก
เพราะจะมีบริษัท ขุดแร่ในอวกาศ ไปลงทุนมากมาย

แต่หากโชคร้าย มันจะพุ่งชนโลก
คงเป็นเหตุวินาศกรรม ที่ทำให้โลกสูญสลาย

โชคดีที่มันโคจรผ่านโลกเราไปมนุษย์ได้แต่เฝ้าดูมันลอยผ่านไปอย่างช้าๆ
ถึงแม้จะมีค่า แต่ก็ไม่อยากให้มันมาเข้าใกล้

ณ ตอนนั้น วันที่ 18 กรกฎา 2015
เวลาประมาณ00.00-2.30 นาฬิกา
ประเทศไทย

มีเด็กชายอายุ 17 ปิดไฟในบ้านทุกดวง
นั่งที่ระเบียง มองไปที่ขอบฟ้า
เพื่อรอการมาของดาวเคราะห์นี้
หวังว่าเค้าจะได้เห็น ดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านไป
เขาเฝ้ามองบนท้องฟ้า อย่างไม่ขยับ

แต่เขา ก็ไม่เห็นแม้แต่วี่แววของดาวเคราะห์
เด็กน้อยยังคงรอฟังข่าวในตอนเช้า
เพื่อฟังคำบรรยายจากนักวิชาการ

เมื่อถึงยามเช้าเขาตัดสินใจหยุดเรียน
และนั่งฟังข่าวจนถึงเวลา9นาฬิกา
แต่ก็ไม่มีสำนักข่าวใด นำเสนอเรื่องนี้เลย

ทำไมไม่มีใคนสนใจสิ่งนี้เลยนะ
เด็กน้อยพรรณนาในใจ

เขาเดินไปหน้าบ้านเพื่อคุยกับคนสนิทที่สุดของเขา


เด็กน้อย : แม่ ทำไมของมีค่าขนาดนั้นถึงไม่มีใคร                  ใส่ใจ คุณค่าของมันเลย

แม่ : คุณค่า ไม่ได้อยู่ที่ราคาลูก มันอยู่ที่ประโยชน์

เด็กน้อย : คนบนโลกใจร้ายกับมันจัง
             ตอนมีค่า ทุกคนก็หวังผลประโยชน์
             พอรู้ว่ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้ ก็ไม่สนใจ

แม่ : มันเป็นธรรมดา ของโลกใบนี้ลูก

เด็กน้อยนิ่งเงียบกับคำตอบที่ได้รับ
เด็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

เด็กน้อย : ถ้ามันมีค่ามากมาย แต่มันไม่มีแสง                     แล้วไม่มีประโยชน์ ก็เป็นแค่ขยะอวกาศ
             แต่ถ้ามันมีแสง คนจะเฝ้าดู แล้วขอพร
             คนไม่ดูความงามของมันด้วยซ้ำ
             ทุกคนเลือกที่จะหลับตา แล้วภาวนา
             ก้อนหินในอวกาศจะให้พรอะไรเราได้?
             มันก็แค่ ผ่านเราไป

แม่ : ครั้งนึงตอนแม่เด็ก แม่เคยรอที่จะภาวนา               ขอพรจากดาวดวงหางนึง
       แม่นั่งรอมัน จนได้เห็นมัน แต่ก็แค่เสี้ยววิ

เด็กน้อย : แล้วแม่ขอพรว่าอะไร

แม่ : แม่ไม่ได้ขออะไรเลยลูก แม่แค่นั่งมอง
       แม่มองมัน เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
       มันจะวนมาทุก75ปี แม่เลยเลือกที่จะมอง

เด็กน้อย : คนนึง คงได้เห็นมันแค่ครั้งเดียว

แม่ : ใช่ลูก แค่ไม่กี่วิ แต่ครั้งเดียวเท่านั้น
       แม่ไม่อยากหลับตา เพื่อให้มันผ่านไป
       ถ้าหนูขอพรจากดาวได้ หนูจะขออะไรหรอลูก

เด็กน้อย : หนูจะขอ ให้แม่ ได้ดูดาวหางกับหนู
              ในครั้งหน้า ที่มันมา

แม่ : แม่คงอยู่ไม่นานขนาดนั้นหรอกลูก
       หนูจำไว้นะ ของบางอย่าง                                 มันมีโอกาสทำครั้งเดียว
       แม่ได้มองมันอย่างเต็มที่แล้ว
       แม่มองมัน จนมันลับขอบฟ้าไป

เวลาผ่านไป 5 ปี หลังจากดาว 2011UW158    โคจรผ่านโลกไป

เด็กน้อยได้โตขึ้นแล้วจบเจอสิ่งต่างๆมากมาย
เค้าใช้ชีวิตที่มีอยู่กับการเฝ้ารอดาวหาง
เค้าได้เรียนรู้กฎจากอวกาศ
ว่าทุกอย่าง มันทำได้ครั้งเดียว

แม้บางอย่าง จะเป็นสิ่งมีค่า
แต่ทำได้แค่เฝ้ามอง เขาก็จะเฝ้ามอง จนคุ้มค่า

บางอย่างที่สวยงาม 
เขาก็จะมอง จนมันลับหายไป

เขาได้เปลี่ยนชีวิตของเขาเป็นจักรวาล
โดยมีตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วง
เค้าเปลี่ยนตนเองเป็นดาวดวงเล็ก
โดยมีดาวเคราะห์มากมายเป็นเพื่อน
และมีครอบครัวเป็นวงแหวน
มีแม่เป็นดวงจันทร์

แต่ก็ยังมีบางสิ่งที่เขาทำมันหลุดวงโคจรไป
ทั้งดาวเคราะห์ที่มีค่ามากที่สุด ที่เขาต้องการ
ทั้งดาวตกที่สวยจนได้แค่มอง
ทั้งดาวค้างฟ้าที่สวยงาม แต่อยู่ห่างหลายล้านปีแสง
กลุ่มก้อนแก๊ส และพายุลูกใหญ่ ที่ต้องเผชิญ

ไม่ใช่ว่าดาวทุกดวงที่เข้ามาในวงโคจร
จะเป็นสิ่งสวยงาม
บางดวงเข้ามาโคจรและผ่านไป
บางดวงก็หลุดวงโคจรหายไปจากระบบ
บางดวง เป็นอุกกาบาต พุ่งชนเข้าอย่างจัง

ดาวดวงน้อยจึงได้ถามดวงจันทร์ที่ใกล้ที่สุดของเขา

ดาวดวงน้อย : แม่ ทำไมคนหลายคนหายไปจาก                         ชีวิต หนูง่ายๆ เหมือนเค้าไม่ใส่ใจ
                   บางคนเข้ามาเพื่อทำร้ายหนู
                   บางคนหนูรักษาเค้าไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ดวงจันทร์ : มันเป็นธรรมดาของอวกาศลูก
               หลายดวงเข้ามาแล้วผ่านไป
               หลายดวงโคจรรอบหนูตลอดกาล
               แต่ทุกดวงเป็นสิ่งที่หนูต้องรู้จัก                         และเรียนรู้ 

ดาวดวงน้อย : แม่จะหลุดวงโคจรหนูมั้ย

ดวงจันทร์ : แม่ไม่ไปไหนหรอกลูก แม่จะอยู่
               จนแม่สลายไป 
               แต่หนูต้องเดินทางอีกยาวไกลลูกแม่
               หนูต้องเดินทาง เหมือนดาวทั่วไป
               ดาวทุกดวงเดินทาง แต่จะมีดาวบริวาร
               ตามไปด้วย

ดาวดวงน้อย : หนูจะเป็นเหมือนดาวดวงนั้นไหมนะ
                  ที่มีค่าแต่ไม่มีใครสนใจ

พระจันทร์ : หนูมีค่าเพราะตัวหนู ไม่ใช่เพราะราคา
               หนูไม่มีแสง ไม่มีราคา เดินทางมั่วซั่ว
               แต่หนูยังมีพระจันทร์ของตัวเอง
               ซักวันนึงหนูจะเข้าใจ
               ตัวแม่ผ่านเวลามานาน
               บาดแผลจากทุกครั้งที่ชน 
               มันจะเกิดสิ่งใหม่กับแม่
               อย่างน้อย เศษของแม่ ก็เกิดมาเป็นหนู
               ดาวบริวารดวงน้อยๆของแม่

ดาวดวงน้อย :  หนูเป็น2011uw158 ของแม่รึป่าว?

ดวงจันทร์ : หนูมีค่ามากกว่านั้นลูก
               สำหรับแม่ หนูมีแสง มีราคา
               มีความสำคัญกับวงโคจรแม่
               ถ้าหนูจะไปที่ไหน แม่จะไปด้วย
               ในตอนกลางวัน ที่อากาศแจ่มใส
              อบอุ่น หนูจะไม่เห็นแม่ได้น้อยลง
              แต่ถ้าหนูมองหาดีๆ แม่ก็ยังอยู่
              ในกลางคืนที่มืดมิด เหน็บหนาว
              หนูก็จะเห็นแม่ ถึงแม่จะให้แสงได้น้อย
             แต่แม่จะเป็นแสงให้หนูเต็มที่
        แม่ไม่อาจบอกได้ว่าหนูจะต้องไปซ้ายหรือขวา
              แต่หนูจะมีค่า ในที่ที่หนูไป
เดินทางไปตามที่หนูต้องการ หนูไปไหนแม่ไปด้วย
ดาวดวงน้อย : ใครที่ทนเราสองคนไม่ได้ ต้องหลุด                      วงโคจรของเราไป
            
ดวงจันทร์ : 2011uw158                                               มันไม่มีค่าอะไรสำหรับแม่เลย
               ที่มีเห็นว่ามีค่า คือดาวหางฮัลเลย์
               ที่โคจรมาทุก75ปี
               แม่อยากอยู่ขอพรจากมัน

ดาวดวงน้อย : แม่จะขอพรอะไร ทำไมแม่ดูมันล่ะ

ดวงจันทร์ : แม่ได้มองมันเต็มที่แล้ว
               แม่อยากขอพรให้ดาวที่มีค่าที่สุดของแม่
               อยู่ในระบบ ที่มีคนเห็นค่า
               ไม่ใช่แค่ราคา  หรือแสงที่หาง                          แต่เป็นแสงสว่างที่ให้ดวงอื่น
               แม่อยากขอพรให้หนูเดินทางปลอดภัย
               หนูเป็นขยะอวกาศที่มีค่ากว่าดาวทุกดวง

ดาวดวงน้อยอาจจะต้องเดินทางอีกแสนไกล
แต่ไม่จำเป็นต้องกลัวสิ่งใด เพราะทุกการเดินทาง
เขามีดวงจันทร์คอยติดตาม
และจะยังเป็น2011uw158 ที่ลอยนิ่ง
อยู่ในระบบสุริยะ ที่ชื่อว่าครอบครัว เสมอ
   
    
SHARE
Writer
Punplug
speeker
for my brain

Comments