เรียกว่าคนคุยได้หรือยัง ?
เราคุยกันทุกวันเลยนะ.

คุณบอกฝันดีเราทุกวัน
พอๆกับที่ตอนเช้าต่างก็มาลุ้นกันว่าใครจะทักใครก่อน

แต่เราสาบานว่าเราคุยกันทุกวันจริงๆ แค่จะมากหรือน้อย แค่วันนี้คุณจะกลับจากที่ทำงานดึกไหม คุณไปกินอะไร คุณพาที่บ้านไปไหนรึเปล่า

เราชอบที่คุณเริ่มนึกถึงเรา อยากให้เรารู้
เพราะเรื่องของเรา เราอยากให้เป็นคุณที่รู้มันหมดเลย

ในแชทเราดูอยากจะรู้จักกันจนน่าแปลกใจ
ทั้งที่ตัวจริงของคุณกับเรา แทบคุยกันนับคำได้ นอกจากในที่นั้นจะไม่มีคนอื่น แต่เราชอบมันเอามากๆที่เป็นแบบนี้ ชอบที่ความสัมพันธ์เรามันเหมือนจะลับๆ มีแต่เราที่รู้ ชอบที่ในที่ทำงานเรายังสามารถเปิดสงครามกันในที่ประชุมได้โดยคุณและเราไม่ต้องมากังวลใจอะไรในบทสนทนาในแชทคืนนั้น

ไม่รู้สิ.. ความสัมพันธ์ที่สนิทกว่าเพื่อนร่วมงานขึ้นนิดหน่อยสินะ ถ้าจะนิยามมัน ? 

เราเคยถามคุณว่า 'คุณว่าเราสนิทกันหรือยัง ?'
คุณก็บอกเราตรงๆว่า ก็มากขึ้นนะ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ก็คงได้แค่คุยงานแล้วจบลงวันนั้น ไม่ได้มานั่งข้างคุณบนรถที่เราตกลงกันจะไปช่วยคุณเลือกซื้อของแบบนี้

ไม่รู้ว่าคุณเปิดใจให้เราไหมนะ..
แต่เราเข้าข้างตัวเองไปหมดแล้วว่าคุณไม่ได้ปิดมันหรอก

คุณที่ชวนเราไปทานข้าวแบบงงๆมากขึ้น
และเราที่รับปากไปไหนกับคุณแบบงงๆเหมือนกัน

คุณที่ออกตัวขอไปส่งเราแบบงงๆ 
และเราที่พยักหน้าให้คุณแบบงงๆ แต่ทันที มันก็ตลกดี

เราชอบคุณก่อน และยอมรับว่าชอบคุณมากๆ
พอคุณทำดีด้วยแบบนี้ ใจเรามันเหลวไปหมด 
มันอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เลยว่า มีความหวังจัง

ยิ่งบางครั้งที่เราเผลอไปสบตาคุณตอนนั่งข้างคุณบนรถ
ใจเราแทบจะระเบิด คุณโคตรน่ารักกก แดกไรเข้าไปอะ ?
คุณจะรู้สึกกับเราแบบนั้นบ้างรึเปล่า ? 
เราอดคิดไม่ได้ว่ามุมซ้ายของตัวเองมันสวยพอให้คุณเคลิ้มบ้างไหมนะ ? เพราะเราไม่มั่นใจเอามากๆเลย

เราเป็นคนคุยของคุณได้รึยัง ?
จริงๆ ไม่กล้าถามเลยเพราะคุณไม่ใช่ประเภทคนที่จะมานิยามความสัมพันธ์หรือเพ้อฝันไรกับเรา คุณเป็นประเภทโคตรจะจริงจังไปเสียทุกอย่างในชีวิต ต่างจากเราที่มีทั้งจริงจังบ้าง เละเทะบ้าง แต่ค่อนไปทางเละเทะเสียส่วนใหญ่อีก :(

เอาจริงๆนะ..
คุณโคตรน่ารักกก เราอยากแดกคุณไปทัั้งตัวเลย
น่ารักจนเราเจ็บใจตัวเองไปหมดทุกครั้งที่คุณพิมพ์ไรมา
คุณใช้คำว่าน่ารักได้โคตรเปลืองทรัพยากร นักเศรษฐศาสตร์ต้องร้องไห้กับการคลั่งรักของเราที่มีต่อคุณ ถ้าหากเปรียบเราเป็นประเทศตอนนี้ก็คงเฟ้อเอามากๆเรื่องความน่ารักของคุณน่ะ สุดจะบรรยาย

เราโคตรหวงเลย
อย่าให้รู้นะว่าไปคุยแบบนี้กับใครอะ
จะร้องไห้ให้ดู... เออออ พูดจริงด้วยยยยยย 

และหยุดเลยนะ
แค่นี้ก็เข้าข้างตัวเองจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว
ถ้ามีใจก็บอกกันหน่อย เราเต๊าะคุณจีบคุณจนจะหมดมุขอยู่แล้ว ถ้าชอบก็บอก ไม่ชอบก็จะได้ไป แต่เราชอบคุณนี่เรื่องจริงนะ ใครๆก็รู้กันไปหมด

สามสี่บทความที่ผ่านๆมา ก็คุณทั้งนั้นอะ
คลั่งรักคุณจนเค้าจะหาว่าบ้ากันอยู่แล้ว ☹️ 

ก็ถ้าไม่ชอบจริงๆ จะงอแงใส่คุณหรอ
งอแงทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเป็นเพืื่อนร่วมงานกันงอแงใส่กันได้ป่ะ แต่เอ่อออ ทำไปแล้วอะ พอเห็นคุณหัวเราะมันก็ดีใจแล้ว เรามันใจอ่อนกับคุณอยู่แล้วนิ 😤


ชอบว่ะ ชอบจริง
และอยากให้คุณชอบเราจริงๆด้วย

อย่างน้อยก็เลื่อนขั้นให้หน่อยดิ
พอแล้วเพื่อนร่วมงานเป็นแค่ตอนทำงานก็พอ

ให้เราเป็นคนคุยได้ยัง ?
SHARE
Writer
Aonandon
ฉันผู้อยากจะมีความหวังเสมอ.
ฉันผู้เขียนความผิดหวังเป็นตัวหนังสือ.

Comments