scrap
"มันเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วค่อยๆประกอบรวมกันใหม่สำหรับวันต่อไป"
... 
มันรู้สึกประมาณนั้นแหละ

ตั้งแต่ตอนไหนนะที่การนอนมองเพดานกลายเป็นงานอดิเรก เสียงพัดลมส่ายกลายเป็นเสียงที่คุ้นชิน และไม่ชอบเปิดแอร์ด้วยเหตุผลว่ามันเงียบเกินไป รวมทั้งเริ่มรู้สึกว่าการฟังเพลงให้เพราะต้องมีความรู้สึกร่วมไปกับเพลงด้วย 
เพราะงั้นฉันจึงไม่มีเพลงโปรดมาพักใหญ่แล้วละ

ทุกเช้า ก่อนออกจากห้อง หลังแต่งตัวเสร็จ
ฉันจะนั่งหน้ากระจกแล้วลองยิ้ม ไม่มียิ้มออกมาทางสายตาแล้ว เหมือนความเงียบและนิ่งเฉยกลืนฉันไปหมด แค่ตื่นมาใช้ชีวิตในการวนคลินิกปี6 จบวันแล้วก็ผ่านไป เหนื่อยบ้าง ยากบ้าง เจอเรื่องดี เรื่องแย่ ปะปนกันไป 
แต่มันหนักไปหมดเลย มันหนักโดยไม่มีเหตุผล
เหมือนบางส่วนในใจฉันมันหนัก แต่ก็ยังไม่เจอสาเหตุว่าความรู้สึกอะไรกันที่กินพื้นที่เยอะขนาดนี้.. ความรู้สึกอะไรที่คอยดึงให้จมดิ่ง

ถ้าฉัันไม่เก่งแล้วละ 
ถ้าท้องฟ้าวันนั้นไม่สดใส
ถ้าฉันเริ่มบิดเบี้ยว แปลกๆไป
.. 
ช่วยเตือนและดึงฉันคนเดิมกลับมาหน่อยนะ
ไม่ได้เข้มแข็งเหมือนที่เห็นหรอก
จริงๆ ฉันแค่ทำเหมือนว่าทุกอย่างโอเค

ข้างในเป็นเศษ สลาย
ที่ฉันพยายามประกอบมันใหม่ทุกวัน.







SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments