โมเม้นต์อมตะ
วันอาทิตย์ฝนตกปรอยๆแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าเราควรนอนต่อแค่ไหน แม้เวลาจะ 9 โมงแล้วก็ตาม

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากเพจขายของมือสอง ที่แจ้งว่ามีคนสนใจสินค้าของเรา

"ขอทราบขนาดโต๊ะ ตู้ ความยาวกี่เมตร สูงกี่เมตรค่ะ" โอย เราไม่รู้เลยว่าต้องวัดขนาดอะไรแบบนี้ด้วย

เราลงขายอุปกรณ์สำนักงานออฟฟิศเราลงไปซึ่งก็มีคนถามเข้ามาค่อนข้างเยอะ

"ค่ะๆ เดี๋ยวจะลงไปวัดให้"

เราคว้าฮูดสีสมพูตัวใหญ่คู่ใจสวมทับชุดนอนกระโปรงสีดำแบบบาง เช้าๆแบบนี้ไม่ต้องแต่งหน้า หรือแต่งตัวสวยๆหรอก

เราลงลิฟท์มาแล้วก็ขอตลับเมตรจากแผนกช่าง ไปวัดขนาดสิ่งของ แล้วเดินตรงไปออฟฟิศ

ในหัวก็คิดมาตลอดทางว่า เชี่ยแล้วกูวัดไม่เป็น 1 ฟุต เท่ากับกี่เมตรวะ แล้วเซ็นมันดูยังไงวะ เราเปิดประตูออฟฟิศเข้ามาในห้อง แล้วก้มๆเงยๆวัดโต๊ะอยู่ซักพัก 

ก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตมันยากเกินไปแล้ว ขณะที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ใต้โต๊ะ ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา

"เราหวังว่าเธอคงไม่ว่าอะไรถ้าจะให้เราช่วย"

แม่งเอ้ยย มาได้จังหวะอีกกกก

"อ่า ขอบคุณ"

"ไปยืนตรงนั้น จับปลายตรงนี่้เกี่ยวไว้สิ"

"ห๊ะ เอ่อ อย่างนี้หรอ"

"กว้าง 1 เมตร ยาวเมตรครึี่ง"

"อะไรนะ มันดูยังไงอะ"

"ถ่ายรูปไว้สิ"

"เออจริง"

"เปิดไฟในห้องด้วย กลัวเปลืองไฟรึไง"

"นั่นสิ" 

"เห้ย ก้มลงมาได้ไงตกใจหมด"

"อะไรนะ" อ่อ ก็เราก้มลงไปวัดหน้ามันก็ต้องใกล้เป้ากางเกงมั้ยละ ตกใจไรมากกว่านี้ก็เคยมาแล่้ว

แค่กๆๆ

10 นาทีวุ่นวายผ่านไป เราก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย

"ขอบคุณ"

"อืม ก็บอกแล้วว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก"

"โอเค"

เราขึ้นห้องไปแบบตัวลอยๆ มีความสุขวะโมเม้นอมตะที่สุด ไม่มีอีกแล้ว

หลังจากนั้นเราก็แทบไม่ได้เจอเค้าอีก แรกๆเรายังไปแอบดูเ้ค้าที่ยิมบ้าง แต่ก็รู้สึกว่ามันเปล่าประโยชน์ เพราะเค้าก็คงไม่ได้สนใจว่าเราจะอยู่จะไป

จน 10 วันแล้วที่เรามาอยู่ภูเก็ต แล้วก็เนียนอยู่ต่อไปไม่ได้อีก เพราะว่าเริ่มโดนเจ้านายโทรมาด่าแล้ว

"จ้า พลอยกลับพรุ่งนี้" เรากำลังคุยกับเจ้านายๆ พร้อมๆกับเสียงข้อความแทรกเข้าของข้อความไลน์

นาทีนั้นใจเราเต้นจนเกือบเป็นลม

"อยู่หาดใหญ่ไหม"

เห้ยยย เรารีบวิ่งไปหาน้องชาย 
"ช่วยคิดโอป ว่าพี่พลอยจะตอบยังไง ไม่เอาแบบคนแพ้ตอบ"

อีก 5 นาที เราถึงจะพิมกลับไป

"ถ้าอยู่แล้วทำไมหรอจ๊ะ" อุย ตอบแบบนี้ดูแพ้ชะมัด 

เราตื่นเต้นจนไม่กล้าดูโทรศัพท์ เลยให้น้องชายเราเฝ้าข้อความเอาไว้

"พี่พลอย มาดูเองดิกว่า โหดวะ" ใจเราเต้นยิ่งกว่าประกาศผลสอบ

แล้วข้อความที่เห็นถึงกับทำให้เราหน้าหงายไปเลย

"เราแค่จะถามว่าโต๊ะอะย้ายได้มั้ย"
"แล้วตกลงอยู่ไม่อยู่"

เรายอมรับเลยว่าเราโคตรน้อยใจ ทักมาเรื่องงานอีกแล้ว แล้วดูพูดจาเข้า เหมือนแบบ กูจะพูดเรื่องงานมึงมาทำหยอกอะไรเนี่ย 

เราเลยพิมกลับไปด้วยอารมณ์ น้ำตาปริ่มๆขอบตา

"ก็ไปถามพี่ไก่ดิ เราไม่ได้จัดการเรื่องนี้แล้ว"

จากหน้าที่ตื่นเต้น ระริกระรี้ เราถึงกับหน้าชาไปไม่เป็น เค้านะก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่เคยเห็นเราในสายตาเลย

"ตกลงอยู่ไม่อยู่" มึงเป็นบ้าไรเนี่ย เราไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป จึงนิ่งไปซักพัก

"แล้วทำไมอะ ก็บอกแล้วเรื่ิองออฟฟิศให้พี่แอร์คุยกับพี่ไก่เลย" เหมือนรอข้อความอยู่มันขึ้นรีดอย่างรวดเร็ว

"ปล่าว เราแค่อยากชวนเธอไปดูหนัง"

ฮะ เห้ย... อะไรวะ ไม่คุยกันมาสามชาติ เห็นหน้าเรายังวิ่งหนีเนี่ยอะนะ

"นี่ไม่เข็ดหลาบ?" มึงบ้าป่ะเนี่ย ล่าสุดดูหนังนี่ไงจนเกือบได้เสียกันอะ ฟาคคค

"ทะลึ่งป่ะ แค่หาเพื่อนไปดูหนังที่โรงด้วยกัน หนังตลกเยอะ"

"มีที่ไหน เราดูรีวิวอยู่"

"มีดิ"

"เถียงไรนักหนา"

"แล้วกลับมาตอนไหน"

"ไม่รู้ยังไม่มีแพลน"

"แต่จะกลับมาใช่มั้ย"

"..."

"คือถ้าพลอยว่างไปดูหนังกัน"

"อ่าได้" อ่าวใจง่ายเฉย

อิดอก หลอกเยกูดูออก ถึงจะชอบแค่ไหน แต่ไม่เอาเว้ยยย ไปดูหนังเดี๋ยวเพลี่ยงพล้ำเสียตัวขึ้นมา 4 เดือนที่ด่าเธอมานี่จบเลยนะ 


SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments