ตัดสินใจ.
มันก้าวผ่านปีที่ 4 แล้วนะที่เราคบกัน.

เรานั่งนับในใจอยู่นาน แอบตกใจเหมือนกันที่มันรวดเร็วขนาดนี้ ถ้าหากระยะเวลาที่เราคบกันคือเด็กคนนึง ตอนนี้เด็กคนนั้นก็โตมาในระดับที่จะเข้าเตรียมประถมศึกษาแล้วล่ะ

สำหรับเราแล้ว.. ความรักของเรามันไม่ได้แย่ มันอบอุ่น มันอ่อนโยนในแบบที่มันควรจเป็นในบางครั้ง หนักแน่น เข้มแข็ง และแข็งแกร่งในทุกครั้งที่มันควรจะเป็น ทำให้เราทั้งคู่ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะเต็มไปหมด ทั้งพยายามสู้ฝ่าฟันผ่านมันด้วยกัน และพยายามหนีออกไปด้วยกันโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองมันอีกเลย


แต่ในทุกเส้นทางที่เราผ่านมาด้วยกัน พอย้อนกลับไปมอง เรากลับรู้สึกว่ามีเพียงแค่ตัวเราที่จับมือคุณจนแน่นและดึงรั้งคุณให้ผ่านไปข้างหน้ากับเรา ด้วยทางที่มันชันขึ้น ชันขึ้น และชันขึ้นอีก

คุณบอกกับเราว่า "พยายามด้วยกันนะ"
แต่กลับเป็นตัวคุณเองที่เหมือนไม่อยากจะพยายามอะไรกับเราแล้ว คุณบอกเราทุกครั้งเวลาทะเลาะกันในเรื่องอนาคตของเรา ว่าคุณพยายามนะ คุณพยายามมากแค่ไหน แต่ตัวเรากลับมองว่าคุณพยายามนะ แต่คุณพยายามมากแค่ไหน 

ทำไมความพยายามเพื่อความรักของเราทั้งสองคนไม่เท่ากันเลยล่ะ ? 

ทำไมและเมื่อไหร่กันนะที่คำถามในความรักของเราทั้งสองคนมันมากขึ้น มากขึ้นและมากขึ้นทุกวัน คุณคงคุ้นชินกับการหลีกหนีที่จะตอบ ในขณะที่วันนี้ เรากลับอยากมองหาในทุกคำตอบให้ความรักของเรา

ซึ่ง... คุณไม่เคยคิดจะตอบมัน
โดยทีี่คุณไม่เคยบอกเราเลยด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร
ไม่ถูกต้อง ? ไม่ถูกใจ ? หรือคุณไม่ได้คิดจะมาหาคำตอบอะไรในความสัมพันธ์ของเราเลยด้วยซ้ำกันนะ ?

เราต่างคิดว่าเราพยายามให้กับความรักของเราไม่เท่ากัน
เพราะงั้นทำไมจะเหนื่อยในมุมมองของใครของมันไม่ได้


แต่เราแค่อยากให้คุณรู้..
ว่าในมุมของเรา เรากำลังเหนื่อยจริงๆ ที่พยายาม

SHARE
Writer
Aonandon
ฉันผู้อยากจะมีความหวังเสมอ.
ฉันผู้เขียนความผิดหวังเป็นตัวหนังสือ.

Comments