ความตั้งใจแสนบังเอิญ
ผมมานั่งที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่เล็กมากมีโต้ะอยู่สามตัวและเก้าอี้อีกหกตัวไร้ซึ่งเครื่องปรับอากาศในวันที่แสนร้อนแบบนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งในร้านนี้เสียด้วยซ้ำเนื่องจากร้านกาแฟเจ้าประจำที่ผมชอบไปนั่งดื่มคนช่างเยอะเสียเหลือเกิน มันวุ่นวายเกินไปผมจึงคว้าโทรศัพท์มาเปิดแผนที่ดูว่าใกล้ ๆ กันนี้มีร้านกาแฟอะไรบ้างแล้วจึงขับรถไปนั่งท้ายที่สุดก็มาโดนเสน่หาความเรียบง่ายของร้านนี้ตกเข้าให้อย่างจัง

ผมยังคงสั่งเมนูเดิมกาแฟแก้วโปรดของผมและมันจะเป็นแก้วโปรดตลอดไปกาแฟใส่น้ำส้มคั้นที่ผมรัก อากาศแสนอบอ้าวหลอมละลายเธออย่างเร็วไวเมื่อผมนั่งจ้องมองกาแฟที่ผมรัก ผมนั้นยิ้มแบบไม่รู้ตัวและคว้าเธอมาดื่ม กาแฟส้มของผมจืดจางลงด้วยน้ำแข็งที่ละลายแต่กลิ่นอายยังคงละมุนทั่วปากของผมด้วยภาระงานที่มากเหลือเกินในแต่ละวันแม้นมีสักชั่วครู่หนึ่งที่ผมสงบและมีความสุขก็คงจะเป็นการได้ดื่มกาแฟแก้วนี้ในร้านนี้

ผมเปิดแลปท็อปขึ้นเพื่อจะเขียน Storylog ตามปกติเนื่องจากก็นานพอดูที่ผมไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรหลังจากเกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้นซึ่งมันทำให้ผมเขียนอะไรไม่ออกแต่ทว่าวันนี้ผมกลับรู้สึกว่าผมนั้นน่าจะเขียนอะไรสักอย่างได้ช่างเป็นอะไรที่แปลกประหลาดเสียจริง

เป็นเรื่องดีอีกครั้งที่เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผมเขียนในStorylogได้รับการติดดาว ผมดีใจที่เรื่องราวเหล่านั้นเป็นที่ชื่นชอบซึ่งผมดีใจไม่ใช่เพราะว่าผมอยากโด่งดังหรืออะไรแต่เป็นการที่ดีอย่างหนึ่งตรงที่ว่าสิ่งต่าง ๆ ที่ผมเขียนมันช่วยเยียวยาอะไรบางอย่างของคนที่มาอ่านได้แม้หลัก ๆ แล้วผมจะเขียนแต่เรื่องเศร้าก็ตาม

แต่ความเศร้ามันก็เป็นส่วนหนึ่งของเราอยู่แล้วใช่ไหมครับ

ผมตั้งใจที่จะเข้ามาเขียนแต่ด้วยความบังเอิญเรื่องราวเรื่องหนึ่งของผมที่เขียนไว้เพื่อหวังให้คนพิเศษคนนั้นมาอ่านดันได้ติดดาวเช่นเดียวกันกับที่เรื่องที่คนพิเศาคนนั้นเขียนถึงผมก็ได้รับการติดดาวเช่นเดียวกันเป็นความบังเอิญที่แสนประหลาดเพราะสิ่งต่าง ๆ ที่ผมและเขาได้เขียนไว้มันก็เพื่อเล่าให้กันและกันฟังเท่านั้นเป็นความสัมพันธ์ที่พูดกันผ่านบทความ ท้ายที่สุดผมก็ได้ค้นพบว่าแท้จริงแล้วจะอย่างไรเสียพวกเราก็ผลักกันออกจากชีวิตไม่ได้หรอกแม้ผมจะบล็อกเธอแม้เธอจะหลบหน้าผมแต่สุดท้ายเราก็จะมีจุดที่เอาไว้ใช้ติดต่อกันได้อยู่ดี

และมีอย่างหนึ่งที่ผมเชื่อมั่นว่าเราสองคนมีส่วนหนึ่งของกันและกันในตัวเองไปเสียแล้ว ผมรับการมองโลกของเขามาส่วนเขาก็รับการมองโลกของผมไปนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงได้คิดถึงกันตลอดเวลา

ความบังเอิญของStorylogทำให้เรื่องที่เราคุยกันไปสู่จุดที่เราได้อยู่ใกล้กันอีกครั้งทางความรู้สึกนึกคิดแม้ว่าบทความต่าง ๆ ที่เราทั้งคู่ได้เขียนไว้จะไม่ได้มีเจตนาไปมากกว่าให้อีกฝ่ายได้รับรู้แต่ผมเชื่อว่ามีหลายคนที่ได้อะไรกลับไปเมื่ออ่านจบเช่นเดียวกับผมที่อยากจะยิ้มให้กับเขาในวันรับปริญญาที่จะถึงนี้ซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือเปล่าแต่ผมน่ะอยากให้เขามาเพื่อที่ผมจะได้พูดกับเขาเองว่าผมคิดถึงและอยากมีเขาอยู่ในชีวิตมากแค่ไหนด้วยเสียงของผมเองไม่ใช่การทิ้งความรู้สึกไว้ผ่านบทความอีกต่อไป

หวังว่าคุณจะยังอยากมีผมอยู่ในชีวิตเช่นเดียวกับที่ผมปราถนาในคุณมาตลอด :)
SHARE
Writer
OrangeAmericano
Writer
สนใจพรีออเดอร์หนังสือได้ที่ IG : mycoffeeblue https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDM5MzcxNCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzNDUwOCI7fQ

Comments