ไม่มีใครชอบตัวเองตลอดหรอก แต่ยอมรับและรักในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้นะ
ไม่มีใครชอบตัวเองตลอดหรอก เวลาที่งี่เง่า เวลาขาดความมั่นใจ เวลาที่ประมาทเกินไป เวลาที่เตือนให้ตัวเองได้รู้ว่าเรามันก็แค่มนุษย์คนนึงบนโลกกว้างใหญ่ที่เงียบเหงานี้
 
อารมณ์อ่อนไหว ความรู้สึกอ่อนแอ ความสิ้นหวัง เป็นความรู้สึกทั่วไปที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอสักครั้งนึงอยู่แล้ว ต่อให้ใช้ชีวิตอย่างมิสติมากที่สุดก็ไม่อาจสร้างเงื่อนไขตายตัวว่าชีวิตจะมีแต่ความสมบูรณ์แบบเพราะมนุษย์ทุกคนล้วนมีเพื่อนร่วมโลกที่บ้างก็เลือกได้ บ้างก็เลือกไม่ได้

มองข้ามเรื่องความเลวร้ายในกรณีเจอเพื่อนร่วมโลกที่เลือกไม่ได้ไป วิธีการจัดการกับความคิดตัวเองเพื่อให้สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้ก็มีแต่จะต้องมองโลกอย่างที่มันเป็นให้มากกว่ามองโลกในสิ่งที่อยากเป็น เมื่อทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างการดำรงอยู่ของเราและธรรมชาติของสิ่งรอบตัวได้ ความคิดก็จะเข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ลองเปรียบตัวเองให้เป็นต้นไม้ที่หยัดยืนเจอสภาพอากาศที่หลากหลาย เราอาจไม่ชอบเวลาที่ใบที่ปกคลุมต้นเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลและบางลงจนวันนึงหลุดร่วงจนกิ่งก้านของเราเปลือยเปล่า เราอาจจะไม่ชอบสภาพของตัวเองที่จำเป็นต้องเปลี่ยนไปตามสภาพอากาศและระยะเวลา ไม่ชอบการรับมืออากาศที่หนาวเย็นจัด ไม่อาจทำหน้าที่ผู้ให้ร่มเงาได้อย่างเก่า จะเผลอหลุดร่วงไปทิ่มแทงใครบ้างก็ไม่รู้ มันก็คงเหมือนโลกแตกเลยนั่นแหละถ้าคิดในมุมของต้นไม้ แต่ถ้ามองในมุมของคนเฝ้ามองและพิจารณาถึงความเปลี่ยนแปลงและเป็นไปของโลก กิ่งก้านที่เว้าแหว่ง สักวันหนึ่งจะผลิดอกออกผลยิ่งกว่าวันเก่าเมื่อเวลามาถึง ปรสิตตัวเล็กตัวน้อยน่ารำคาญหลุดออกไปเมื่อได้ผลัดใบเช่นกัน ใบน้อยใหญ่จะแตกกิ่งออกมาทุกอณู ผลัดลำต้นกรอบแกรบเป็นเนื้อสีเขียวนวล มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาที่มีเกิดขึ้นก็ตายไปได้เหมือนกัน

เหมือนความรู้สึกของมนุษย์ที่แห้งกรอบและเขียบชะอุ่มไปตามสิ่งแวดล้อม ไม่ต้องชอบก็ได้ แค่เข้าใจว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมชาติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เฉกเช่นเดียวกับทุกสิ่งบนโลกที่ไม่มีสิ่งใดหมุนย้อนกลับ มีแต่เกิดขึ้นและตายจากไป และเกิดขึ้นใหม่ วนซ้ำอยู่ไม่จบไม่สิ้น
SHARE

Comments