วันสุดท้ายที่เราจะได้เจอเธอทุกๆวัน
วันศุกร์เป็นวันสุดท้ายที่เราคิดว่าเราจะได้เจอเธอ การได้เจอเธอในทุกๆวันนับจากวันนี้คงไม่มีอีกแล้ว

สำหรับคนที่แอบชอบมาตลอด ทุกๆครั้ง มันก็เป็นแบบนี้ เริ่มจากการมองตา มีโมเม้น ฝันไปไกล และจบลงแบบกาลเวลานำพาให้อีกฝ่ายห่างกันไป เราก็ไม่เคยจะชินซักที

เราคุยกับพี่แอร์ว่าวันเสาร์จะเริ่มย้ายของ จริงๆในห้องมันก็แทบจะไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว เว้นแค่เรานี่แหละที่ไม่ยอมไปไหน ก็อยากเจอเธอนี่หน่า...

เราเจอเธอตอนเช้า และเธอก็กลับไป ตอนบ่ายเราคิดว่าจะไม่ได้เจอเธอแล้ว แต่ตอนเย็นเธอพาเพื่อนมาด้วย 2 คน เธอทิ้งเพื่อนไว้ที่ร้านกาแฟ ตอนนั้น 5 โมงครึ่งแล้ว เราควรกลับห้องได้แล้ว แต่เราก็ยังรั้งทำงานอยู่ทั้งที่ไม่ต้องก็ได้

ดูเหมือนช่วงนี้งานเธอจะหนัก เพราะมีคนจากสภากาชาติย้ายเข้ามา แน่หละ จะมีพนักงานออฟฟิศอีก 20 คน สาวๆ สวยๆทั้งนั้น จนเรามั่นใจว่าเดี๋ยวเธอก็คงลืมเราได้ง่ายๆเลย แย่ชะมัด เธอก็เป็นอย่างงี้ทุกที

เรากลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบยามาให้น้องที่รู้จัก แล้วก็กลับมานั่งทำงานเหมือนเดิม เธอเพิ่งนั่งรถกะบะเข้ามา เนื้อตัวมอมแมมดูไม่ได้ กางเกงยีนส์สีซีดเปื้อนไปหมด และกางเกงเหน็บตลับเมตรสีเหลืองอยู่ในกระเป๋าทางขวา เธอเดินผ่านหน้าห้องเราไป ดูเหน็ดเหนื่อย เรามองดูเธอแล้วใจก็เต้นแรง เพราะเราจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้อีกแล้ว...

เธอเดินกลับมาในร้านกาแฟอีกครั้งเกือบ 1 ทุ่ม เรามองไม่เห็นจากจุดที่เรานั่ง แล้วโต๊ะเธอก็อยู่ซะไกล เราเลยเก็บของเตรียมกลับห้อง เราเดินผ่านเธอไป ถ้าเธอเงยหน้าขึ้นมาก็จะเห็นเรา แต่เธอกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ เธอได้พักผ่อนบ้างก็ดี เราไม่ได้โบกมือลาเธอ ได้แค่เดินผ่านไป เราขึ้นบนห้องไปแล้วก็รู้สึกเหงามากๆเลย
SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments