วันนี้ในอดีต
ความทรงจำในอดีตผุดย้อนมาให้คิดถึงวันวาน
มันขึ้นแบบนี้ทุกๆวันนั่นแหละ
ฉันรู้ว่าปุ่มกดปิดการแจ้งเตือนอยู่ตรงไหน
แต่ฉันเองที่ไม่ทำ

ถึงตอนนี้ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ว่า
ฉันเอง ก็ยังคงติดอยู่ในนั้นเหมือนกัน

กี่ปีมาแล้วนะ
เรื่องราวของเราจบลงอย่างง่ายดาย
เหมือนที่ผ่านมาเป็นภวังค์ที่ฉันจินตนาการขึ้น
สุขสม และสวยงาม

ฉันค่อยๆเลื่อนลงไป

เกือบลืมไปแล้วว่าฉันเคยชอบสีแดง ฉันฟังเพลงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... อ้อ!!! ฉันจำได้ วันนี้ฉันเดินห้างนานที่สุดในชีวิตเพื่อเดินหากระเป๋าสตางค์ที่เขาอยากได้ นี่ฉันคลั่งรักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ฉันได้แต่คิดในใจ และขำออกมาเบาๆ
แน่นอนฉันคิดถึงเขา
แต่ก็คงไม่มากเท่ากับสิ่งที่เขาทำกับฉัน
ที่มันยังคงคอยหลอกหลอนฉันทุกคืน ทุกคืน..

มันสวยงาม 
ไม่สิ...
มันแค่ดูเหมือนสวยงาม

ฉันชอบสีแดงเพราะเขาซื้อแต่เสื้อผ้าสีแดงให้ฉัน
ฉันฟังเพลงห่วยๆนั่น
ก็เพราะอยากให้เราดูเข้ากันได้
ฉันเกลียดการเดินห้าง
แต่ของขวัญจากฉันไม่เคยทำให้เขาพอใจ
นอกจากของที่เขาอยากได้
และนั่นจะทำให้ฉันเจ็บตัวเพราะคำว่า ‘รัก’

รอยนิ้วมือของเขา บนฝ่ามือของฉัน
ที่เคยทำให้ฉันอบอุ่น
ไม่ชัดเจนเท่ารอยนิ้วมือบนใบหน้า 
ที่เขาตบมันเข้าอย่างจัง ในเวลาที่ฉันขัดใจ

รอยนิ้วมือของเขา บนเส้นผมของฉัน 
ที่เคยปลอบประโลมในยามที่ฉันหวาดกลัว
ไม่ชัดเจนเท่าความยุ่งเหยิงของเส้นผม
ที่เขาจับ ดึง และผลักเข้ากับผนังห้องบนคอนโดสุดหรู อย่างรุนแรง 

ทุกอย่างไม่เหมือนกัน
และไม่อาจหักล้างกัน

วันนี้ในอดีต 
ฉันไม่ได้คลั่งรัก
ฉันแค่ไม่รักตัวเอง...

จากอดีตจนตอนนี้

ฉันได้เรียนรู้ว่า
ความรักที่ดี
ไม่ใช่การสร้างภาพให้ดูดี
ความเข้ากันได้
ไม่ใช่ความพยายาม
ความสุข
ไม่ใช่ของขวัญที่เกิดจากค่านิยม 
ที่ตัดสินจากลูกชายคนสุดท้อง ที่เกิดในครอบครัวคนจีน งี่เง่า เอาแต่ใจ และไร้ความชอบธรรมคนนั้น

ฉันเลือกที่จะไม่ปิดการแจ้งเตือน
เพื่อให้มันขึ้นเตือนในทุกๆวัน...

ฉันจะเป็นฉัน ในแบบของฉัน
ฉันจะรักใครก็ตาม ที่รักในตัวฉัน

ขอบคุณความรัก
ขอบคุณมิตรภาพ
ขอบคุณฉัน ที่เลือกตัวฉัน

ไม่มีอะไรให้โหยหา
ไร้ซึ่งความลุ่มหลง
เย็นชา และครุ่นคิด

วันนี้ในอดีต....






SHARE
Writer
cocoa__
Writer
Don’t leave Don’t lie Don’t cry

Comments