Life = Game
...ทุกวันที่ฉันกลับจากงาน ก็นั่งมองลูกเล่น และนึกภาพถึงวันนึงที่ลูกต้องโต 
ฉันลุ้นทุกวัน และเฝ้ามองว่าลูกฉันชอบอะไร มีแววด้านใดที่เขาถนัด 
ฉันเฝ้ามองและ รอที่จะพร้อมส่งเสริมและสนับสนุน
แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ การเป็นแม่มีความสุขแบบนี้นี่เอง
....ทำให้ฉันมองย้อนกลับไป จริงๆแล้วฉันก็มีความบกพร่องหลายๆเรื่อง 
มีปมในใจ ที่ไม่ได้ถูกคลายออก วันที่ทุกอย่างถูกปลดล็อก ฉันจึงรู้ว่าฉันขาดความรัก รักแบบอยากที่อยากจะทุ่มเทให้ใครสักคน 
...เมื่อวันที่ฉันมีลูก ฉันกลับกลายเป็นมีพลังมากมายมหาศาลขึ้น
...ฉันทำงานอย่างคลั่ง เลิกเขินอายไปได้เยอะ เริ่มกล้าที่จะออกไปพบผู้คน คุยกับคนมากขึ้น (เพราะงานที่ทำ) แต่ก็ไม่ได้เก่งเหมือนคนอื่นเลย555 เหนื่อยทุกครั้งที่ต้องพบเจอคน อาชีพช่างขัดแย้งกับตัวตนของฉันมากๆ
....แต่เพราะรู้ว่าเราต้องแกร่ง ต้องเข้มแข็ง ต้องผ่านทุกอย่างไปให้ได้ ไม่ว่ามันจะขัดใจเรา เราก็ต้องทำมันให้ได้
... ฉันขอบคุณทุกความผิดพลาด ความเจ็บปวด และทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา
 มันทำให้ฉันไม่ต้องกลัวในเรื่องเล็กๆ ทำให้ฉันรู้ว่า มีอะไรที่ทุกข์หนักกว่านี้ ไม่ว่าอย่างไร เดินต่อไป เดินไปเถิด มีรอยน้ำตาบ้าง หยาดเหงื่อ หรือเสียงหัวเราะ แต่ไม่ว่าอย่างไร แสงสว่างก็ยังรอเราอยู่ข้างหน้าเสมอ อดีตที่เจ็บปวดเพียงใด อยากจะร้อง ร้องให้พอ มันเป็นสิ่งที่ดีนะ เพราะน้ำตาคือเพื่อนที่รักเราที่สุด จงโอบกอดตัวเอง รักตัวเอง
ขอบคุณที่ผลักดันให้เรามีชีวิต ผลักดันให้เราได้เรียนรู้ชีวิต และผลักดันให้เรารู้ว่า เรายังมีความรู้สึก มีลมหายใจ สู้ไปสิ่ สู้กับเกมส์ชีวิต มันคือเกมส์ กำลังท้าทายเราอยู่ ก่อกวนให้เราล้มบ้าง ลุกบ้าง ท้อบ้าง ฮึดสู้บ้าง เพราะนั่นเป็นตัวบอกว่า เรากำลังผ่านด่านไปเรื่อยๆแล้วนะ จะยอมแพ้หรอ? ถ้ายอมแพ้ ถึงวันนั้น วันที่เธอไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว วันที่เธออยากจะรู้สึก อยากจะมีชีวิตอยู่แม้จะทุกข์ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเธอจะไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว วันนั้นเธอจะไม่เสียดายหรอ หากเป็นฉันคงเสียดาย เพราะอยากทำให้มันออกมาให้ดีที่สุด ผ่านด่านชีวิต ที่เราไม่รู้ว่าเราจะมีโอกาสได้กลับมาเล่นมันอีกหรือเปล่า
แด่เกมส์ชีวิตนี้ที่เราทุกคนอาจมีโอกาสได้เล่น  เพียงแค่ครั้วเดียว  

SHARE
Writer
Half_Blood
Depends on you
อะไรดีล่ะ^_^" เขียนไม่เก่งนะ แต่ชอบเขียน เล่าเรื่องที่อยากเล่า ก็มาเล่า แต่ชอบอ่านมากที่สุด อินเก่ง อ่อนไหวเก่ง เสียน้ำตากับการอ่าน^_^55

Comments