หนักขวา

ถ้าเราไม่ทักคุณ คุณจะทักเรามาบ้างไหมนะ ?

เราตั้งคำถามแบบนี้กับตัวเองบ่อยๆ
แต่วันนี้...เราพิสูจน์แล้วนะว่าคุณไม่ทักมา.

เรานั่งมองแชทของเราสองคนแทบทั้งวัน บางครั้งต้อง Hide มันออกไปจากหน้าแชท เพราะกลัวตัวเองจะเอาแต่เฝ้ารอคุณทักมาก่อนจนไม่เป็นอันทำงาน

ช่วงระหว่างวัน เราก็เอาแต่คิดว่าคุณคงยุ่งมากๆ อย่าไปกวนคุณเลยดีกว่า คิดไปเองคนเดียวว่าคุณคงจะทักมาถ้าหากคุณอยากคุย เพราะเราคุยกันทุกวันมาเกือบอาทิตย์แล้ว 

แต่ก็ไม่นะ..

เพราะมีแต่น้ำหนักของแชทที่มันหนักลงไปทางขวา ทุกประโยคคำถามและประโยคคำตอบที่เหมือนไม่อยากให้เรื่องของเรามันจบ มีแต่เรา เรา เรา และก็เราอีก

พอมาเจอแบบนี้จริงๆก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน
คุณคงแค่ไม่ชอบเรา แล้วเราก็ควรจะรู้ตัวได้แล้ว
ทำไมเราต้องอยากคุยกับคุณขนาดนั้นนะ เราก็เริ่มหงุดหงิดตัวเองแล้วเหมือนกัน ช่างเหอะ แค่อยากให้คุณดีใจว่าความพยายามของเรามันถดถอยแล้ว จะหมดแล้ว ซึ่งมันคงดีสำหรับคุณ

จะขอบคุณมากถ้าคุณไม่มาทำให้เราหวั่นไหวอีก
จะรอยยิ้มของคุณ
จะคำทักทายของคุณ
จะเสียงนุ่มๆของคุณ

เราจะหลบ จะหลีก จะหนีไปให้หมด
อยากจะตะโกนใส่หน้าคุณให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

เออ ยอมแพ้แล้ว! น่ารักไปหมด พอใจยัง !
แล้วก็ปล่อยเราไปได้แล้วนะ ไม่ต้องมาทำตัวดีต่อใจเราอีก เราชอบคุณมากขึ้นแล้วคุณใยดีเราที่ไหนกันเชียว 


พอแล้วนะ
เราจะเสียเพลงรักไปจะหมดเพลย์ลิสต์แล้ว
อย่ามารบกวนพื้นที่ความรู้สึกของเราอีกเลย. 😤


SHARE
Writer
Aonandon
ฉันผู้อยากจะมีความหวังเสมอ.
ฉันผู้เขียนความผิดหวังเป็นตัวหนังสือ.

Comments