My happiness immune is coming back :)
จากที่เล่าไปในเรื่องที่เเล้ว ว่าเราไปผ่าตัดมา เวลาผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งอาทิตย์เองอะ เเต่ความรู้้สึกเหมือนเป็นเดือนเลย เราเจ็บ เรากังวลใจ ทำไมถึงกังวล? ทุกคนคะ เราผ่าตัดอวัยวะเพศเเล้วก็ก้นมาค่ะ เราไม่ได้ผ่าตัดแปลเพศนะ เเต่ว่าเราป่วยตรงนั้น 

แล้วมันก็คือโคตรของโคตรเจ็บ ใช้ชีวิตลำบาก เราไม่ได้เเอดมิด เพราะว่าเป็นผ่าตัดเล็ก ใช้ยาชาฉีดเอาหลายๆเข็ม ตอนฉีดก็เจ็บ ผ่าเสร็จก็เจ็บ ทั้งเจ็บ ทั้งบวม เลือดเเล้วก็หนองไหลไม่หยุด กินยาแก้ปวดต่อเนื่องมาตลอดเลย กินจนคิดว่า กินมากกว่านี้ตับกูจะพังปะวะ เเต่เอาน่ะ จิ๋มกุจะพังก่อน ขอกินยาก่อน 

มันทำอะไรลำบากมากเลย เดินก็ลำบาก เข้าห้องน้ำก็เเสบ เเถมคันอีก เพราะเเผลกำลังสมาน บวกกับมีหนองไหลตลอด อาบน้ำ ทำอะไรเเทบไม่ได้เลย สองสามวันเเรก เราก็ยังไฟต์ไปมหาลัยทั้งๆที่บวมเป่งอยุ่อย่างนั้น เพราะเราอยู่บ้านละจิตตก เปิดดูอยู่นั่นเเหล่ะ ว่ามันจะบวมมั้ย มันจะหายมั้ย มันจะเน่ามั้ยวะ โอย ประสาทจะแดก 
เราเลยต้องออกบ้านไปหาอะไรทำ ที่ทำให้เราลืมความกังวล ถามว่าเจ็บมั้ย? อัดยาแก้ปวดค่ะ เลยไม่เจ็บเท่าไหร่ เเต่พอยาหายนี่เเบบ หื้มมมมมม

ยังดีที่เราบอกอาจารย์ supervisor ของเราคนเดียว อาจารย์เป็นพ่อลูกสาวสองเพิ่งคลอด
อายุสี่สิบ วัยรุ่น เเล้วก็เฟี้ยวมากๆ อาจารย์เราปกติเป็นคนสตริคมากๆเลย ส่งเมลไปขอลาอาจารย์ เพราะเจ็บเเผลไม่ไหว อาจารย์ส่งกลับมาบอกว่า 
คนเรามีทั้งเวลาลำบาก เเล้วก็มีความสุข สู้ๆนะ เเล้วคุณจะผ่านมันไปได้ มีอะไรให้โทรหาผมได้ตลอดเลยนะ ผมจะต้องช่วยคุณได้เเน่ๆ คุณมีผมอยู่นะ ห้ามเกรงใจเด็ดขาดล่ะ ฮ่าๆ ส่วนแลป ไม่ต้องกังวลนะ ร่างกายคุณสำคัญที่สุดเท่านั้นเเหล่ะ ร้องไห้โฮเลย 
เราอะเหนื่อยมากเลย อาทิตย์นี้ เเสบเเผล เเค่อาบน้ำ เข้าห้องน้ำ 
เป็นสิ่งที่พื้นฐานมากๆ เเต่กลับเจ็บเเสบ เราไม่อยากทำอะไร นอกจาก นอน ให้เวลามันผ่านไปเร็วๆ เเต่ก็นอนลำบาก เพราะว่าหนองก็ไหล รู้สึกไม่สบายตัว เเถมคันอีก ซึ่งห้ามเกา
(เเต่ก็เผลอเเอบเกาตอนหลับ โคตรไม่ดี ฮึ้ยย เกลียดตัวเอง)
เค้าบอกให้กินโปรตีนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ ของกินอะไรไม่มีซักอย่าง
ต้องเดินไปซุปเปอร์ ซื้อของ เเสบเเผลไปอีก เเต่ก็ต้องทน ต้องกิน ไม่อยากกินน้ำเลย เพราะไม่อยากเข้าห้องน้ำ กินข้าวก็ทำให้ถ่าย ถ่ายทีละครั้งเหมือนนรก เลือดพุ่ง หมดเเรง
เเถมซวยเมนส์มาไปอีกกกกกกก ทำไมมาตรงขนาดนี้ ชั้นว่าร่างชั้นพัง จิตใจชั้นพัง
เเต่เอ็งไม่กระทบเลย?? มาตรงเวลาเป๊ะ อีบ้า หรือกูจะสตรองวะที่จริง

การมาเรียนต่างประเทศคนเดียว เราเฟียซมากนะตอนเเรก
ไม่โฮมซิก ไม่เลย ชั้นเเกร่ง ชั้นเก่ง ชั้นอยู่ได้
เเต่พอป่วยถึงขึ้นนี้มา ปกติ พี่ชายต้องมารับเรา เราไม่ต้องขึ้นรถสาธารณะ
พี่ที่บ้านก็จะทำกับข้าวที่เราอยากกินให้ เสื้อผ้าก็ไม่ต้องซัก
พ่อกับเเม่ก็ทำงานที่บ้าน อยู่ที่บ้าน ที่บ้านมีทุกคน มีพ่อเเม่ พี่ชาย พี่สาว พี่เลี้ยง
เราไม่ตายเเน่ๆ ต้องมีคนเช็ดตัวให้ เเม่จะเข้ามาดูอาการทุกสองสามชั่วโมง
พี่ชายจะต้องเข้ามาถามอาการพร้อมทำให้หัวเราะ พี่สาวจะต้องชวนเล่นเกม 
ถามว่าไปเซเว่นจะเอาอะไร

เเต่นี่คืออะไร ทั้งห้องมันว่างเปล่ามาก เราเจ็บเเผล เราลุกไปห้องน้ำไม่ไหว
เราต้องไปโรงบาลคนเดียว เราต้องเดิน เราต้องขึ้นรถไฟที่ไม่มีใครลุกให้เรานั่งเพราะเค้าไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร เราเเบบ ที่ผ่านมาเราคืออะไร สบายเกิน หรือตอนนี้เราทุกข์เกินไป?

เราไม่กล้าบอกที่บ้านเลย เพราะกลัวเค้าเป็นห่วง
เเต่สุดท้าย พอป๊าโทรมา ถามว่าเป็นไงมั่ง
เราเเบบ "ป๊า หนูเหนื่อย หนูเจ็บมากเลย" ร้องไห้โฮออกมา อธิบายทุกอย่าง
พ่อเรานิ่งมากเลยนะ เรารู้ว่าพ่อเราอะ รักเรามาก โอ๋เรามากจริงๆ
ถ้าเราเจ็บขนาดนี้ ในใจเค้าต้องเจ็บมากกว่าเราเเน่ๆ เราเลยไม่กล้าบอก
เเต่พอได้ยินเสียงพ่อ คนที่เป็นคอมฟอร์ทโซนที่สุดอะ เราไม่ไหวจริงๆ
พ่อเราบอก ไม่เป็นไร ไม่ตายเนอะ ตั้งสติ ทำสมาธิ เจ็บให้รู้ว่าเจ็บ
เรียนรู้มัน ให้เวลามัน เราหนีมันไม่ได้ ให้เข้าใจมันนะ ตั้งพุธโธนะ
เเล้วพ่อเราก็เล่าเรื่องประสบการณ์ผ่าตัดที่เจ็บที่สุดในชีวิตของพ่อเรามาสี่เรื่อง
รถล้มเเล้วขาเน่าตลอดหกเดือน ตอนปอหก
ผ่าตัดเอาเลือดในสมองออก เเล้วต้องฉีดสีไปเลี้ยงสมอง พ่อบอกเจ็บสุดในชีวิตเเล้ว ตอนปีหนึ่ง
ผ่าตัดกระดูก ผ่าฟันคุดสด ผ่าไหล่ นู่นนี่นั่น
เราฟังเเล้วจึ๋งเลย พ่อเราเก่งจริงๆ ตอนนั้นมันเจ็บจนจะตายก็จริง เเต่เห็นมั้ย พ่อก็ไม่ตาย
เเล้วมันก็ผ่านไป

สรุปมันผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ อาการดีขึ้นมาก
ไปหาจารย์หมอ เเกบอกว่า "โอ้ยหนู จิ๋มนี่เป็นอวัยวะที่เเกร่งมากนะ เอาไว้คลอดลูกเลยนะ มันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก อย่าไปดูมันให้เครียด ลืมๆไป เดี๋ยวก็หาย"

"หมอ เเต่หนูยังเจ็บอยู่เลย"

"ก็ต้องเจ็บสิ โดนไปขนาดนั้น ขนาดหมอเป็นคนทำ หมอยังกลัวเลย ฮ่าๆๆ"
"เราโตเเล้ว ต้องอดทนนะลูก เอายาเเก้ปวดไปเพิ่มไป"

อาจารย์หมอแกใจดี เเล้วก็ตลกมากๆ นึกภาพซานต้าคลอส ที่คนญี่ปุ่นเเสดงอะ
น่าจะอิมเมจนั้น ผมขาวหมดเเล้ว อ้วนๆหน่อย เเล้วก็ใจดี

ที่เราผ่านมาได้
เราขอบคุณอาจารย์เรามาก ที่เข้าใจ ที่ให้เราหยุดตั้งสี่วัน ที่เห็นเราสำคัญกว่าโปรเจคหลายล้านของอาจารย์ ที่เป็นที่พึ่งคนเดียวของเราที่นี่ ที่ทำให้เราอุ่นใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรเราจะไม่เป็นอะไรเพราะอาจารย์อยู่ใกล้ๆ เราเสมอ
ขอบคุณอาจารย์โนมุระด้วย ที่ความบังเอิญเจอกันที่ลานจอดรถ ทำให้เราได้ระบาย อาจารย์เป็นผู้หญิงด้วยกัน เราเลยอุ่นใจ เเล้วก็ปรึกษาได้มากๆ

ขอบคุณป๊า ที่ให้เราคิดบวกมากขึ้นมากๆ คอยโทรมาสามเวลาหลังอาหาร ทั้งๆที่ประชุมอยู่ ก็ยังส่งไลน์มาถามตลอด ป๊าเป็นคนที่คิดบวกที่สุดในโลก มายด์เซตดีมากๆ เราอยากได้ตรงนี้มามากๆ จากเค้า

ขอบคุณเพื่อนสนิทที่เป็นหมอฉุกเฉิน เพื่อนสนิทเพียงน้อยนิดของเราตั้งเเต่มอต้น มันกลายมาเป็นหมอได้ยังไงไม่รู้ รู้เเต่ว่าถ้าไม่มีคนคือประสาทจะเเดกเราเเน่ๆ เราถึงขึ้นที่ส่งรูปจิ๋มให้เพื่อนดูทุกเช้า ว่าเฮ้ย มึงว่ามันบวมมั้ย สงสารเพื่อนเนอะ เห็นจิ๋มคนมาเป็นร้อยๆพันๆ เเต่คงไม่อยากเห็นจิ๋มเพื่อนสนิท มันตอบมาเเค่คำเดียว "มาถึงขั้นนี้ได้ไงวะ จะบ้า" เเต่ก็วินิจฉัยเเผลจิ๋มให้เราเสมอๆ ไว้มึงมาญี่ปุ่นอีกเมื่อไหร่เดี๋ยวกูเลี้ยงนะ

ขอบคุณคุณมาก ปีนี้เราโทรหาคุณบ่อยเลย ทั้งๆ ที่ตกลงว่าจะเป็นเพื่อนทางจดหมาย เเต่ดีใจนะ ที่ได้เเลกไลน์กัน คุณเป็นคนที่เราคุยได้ทุกเรื่อง ปีนี้เราเจอเเต่เรือ่งพีคๆ เเล้วคุณก็เป็นคนเเรกๆที่ได้รู้มันเสมอ วันที่เราเจ็บมาก คุณเล่าเรื่องของคุณให้เราฟัง มันทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย ทุกคนมันต้องมีวันที่เเย่อะ เเต่เราต้องอยู่กับมัน เเล้วก็ผ่านมันไปให้ได้ ขอบคุณมากนะคุณ

ท้ายที่สุดนี้ การผ่าตัดยังไม่สิ้นสุด เรายังเสี่ยงโดนผ่าเพิ่มอยู่ เเต่อาทิตย์นี้ไปเช็คมา 
ยังไม่ต้องผ่าเพิ่มอะไร โล่งไปหนึ่ง
เหลืออีก 12 follow-up กับเช็คปากมดลูก ผ่ามดลูกนี่คือตายห่า กลัวสัด เเต่ก็ขอให้ไม่ร้ายเเรงขนาดนั้น ต้องคิดในเเง่ดี ผ่าก็ผ่าวะ ดีกว่าตายปะวะ
ถ้าผ่านมันไปได้ เราจะเป็นยอดคน 
ถ้าโชคดีมากๆ คือ เราจะไม่โดนอะไรเพิ่มอีกเเล้ว เเต่คิดในเเง่ร้ายไว้ก่อนดีกว่า
เราเรียนรู้การอยู่รอดผ่านความเจ็บนี่เเล้ว 
รอบหน้า ก่อนไปผ่าตัด เราจะซื้อโปรตีนตุนไว้ก่อนเลย เเบบไม่ต้องออกไปไหนซักอาทิตย์
รอบนี้ไม่รู้ไง ไม่มีอะไรกิน โคตรซวย

ปล จะจบเอกเเล้วอีกสองเดือน มาซวยไรตอนนี้ เเต่นะ คนมันเก่ง เสร็จหมดเเล้วอะ เหลือเเค่เขียนเล่ม หึหึหึหึหึ 

SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments

Girlwearsblue
10 days ago
แกกก 😭😭 ตอนนี้เจ็บน้อยลงใช่มั้ย ชั้นไม่ได้ตามข่าวแกนานเลย ขอให้ฟาดเคราะห์แล้วไม่เจอเรื่องแย่ๆอีกแล้วตลอดไปนะ ชั้นเปนห่วงเลยอ่ะ คนรอบข้างรักแกมากอยู่แล้ว เพราะแกเปนคนน่ารักมากๆไง
Reply
Hiphop_hippo
9 days ago
ขอบคุณมากๆนะแก รอวันให้มันดีขึ้นอยู่ ขอบคุณนะ