ลมหนาว

1
ยามเย็นที่คนเดินร้อยเอ็ดค่อนข้างเงียบเหงา สวนทางกับอากาศหนาวที่เริ่มเข้ามาเยี่ยม

พระอาทิตย์กำลังลับฟ้า
แสงไฟเข้ามาทำหน้าที่

บางสิ่งโรยรา บางอย่างเข้มแข็ง

2
ผมชอบดวงไฟของถนนคนเดิน หลายครั้งที่เก็บภาพไว้ เพราะเราไม่อาจจดจำทุกอย่างได้ ต้องใช้ตัวช่วย

สมุด ดินสอ ปากกา กล้องถ่ายรูป
เครื่องบันทึกวีดีโอ สมาร์ตโฟน

เราสร้างสรรค์สิ่งต่างๆมาช่วยเหลือ แม้จะทำได้ไม่หมด แต่ก็พอจะทำให้หวนนึกถึงบางอย่าง และพอจะทำให้ย้อนกลับสู่บางสถานที่ได้

3
อ่านเรื่องสั้น 'จำลอง-จองจำ' จากหนังสือ 'ในระลอกกาล' ของ Ken Lui (แน่นอนยังอ่านไม่จบเล่ม) เขียนประเด็นที่น่าสนใจมาก

เรื่องคือพ่อนักประดิษฐ์สามารถทำกล้องที่บันทึกภาพ อารมณ์ ความนึกคิด ณ ช่วงเวลาที่บันทึกได้ครบถ้วน จึงบันทึกภาพลูกสาวในวัยเยาว์ไว้เพื่อดู

แต่เทคโนยีนี้สร้างรอยร้าวในครอบครัวของเขากับลูกไว้ จึงทำให้เด็กสาวเกลียดชังและด่าทอผู้พ่อว่าเห็นแก่ตัวที่เลือกกักขังเธอไว้ด้วยเครื่องมือน่ารังเกียจ

แช่แข็งตัวเธอในวันที่ไร้เดียงสา
ไม่ยอมปลดปล่อยให้เธอเติบโต

4
'เราเลือกจดจำบางสิ่งจากมุมมองของเรา'

คนแสนดีของคนหนึ่ง เป็นชั่วช้าของอีกคน ผ่านความทรงจำด้านเดียว ผ่านเครื่องบันทึกบกพร่องของมนุษยชาติ เหตุการณ์ด้านเดียวถูกเล่าขาน ลำนำสนองผู้หนึ่งถูกส่งต่อ อาจกลายเป็นตำนาน กลายเป็นความเชื่อ พัฒนาเป็นวัฒนธรรมหรืออาจกลายเป็นศาสนา ถูกเก็บรักษาให้คงอยู่ตลอดกาล

5
'เด็กสาวใช้สิ่งเดียวกันกักขังผู้เป็นพ่อ'

กลับมาที่เรื่อง 'จำลอง-จองจำ' วันที่แม่ของเด็กสาวจะจากไป เธอถามลูกว่าทำไมไม่ให้อภัยพ่อ เด็กสาวนึกทวนว่าอะไรที่ทำให้เธอมาอยู่ตรงนี้ เป็นแบบนี้

สะท้อนความเป็นจริงของมุษย์ที่เลือกทำในสิ่งที่ตนต้องการ ตาชั่งยุติธรรมคือนามธรรมจับต้องไม่ได้

เธอเลือกแช่แข็งผู้เป็นพ่อจากกระทำการอย่างเดียว จดจำมันไว้รอบด้านสามร้อยหกสิบองศา กับแสนล้านรู้สึก ผนึกมันไว้ให้กลายเป็นเกลียดชังที่ไม่มีวันเลือนลบจากกล้องทรงจำของเธอ

พ่อของเธอไม่เคยเปลี่ยนจากความคิดของเธอ
พอ ๆ กับที่เธอไม่เคยเปลี่ยนไปจากการบันทึกของบิดา

6

'จากว่างเปล่ากลายเป็นตัวตน'

พอได้คิดได้ทบทวน ก็ยิ่งย้อนไป ทำให้นึกถึงอีกเรื่องสั้นที่เสนอแก่นแห่งการปั้นน้ำเป็นตัว

เรื่องสั้น 'หญิงเสา' เรื่องสั้นชนะเลิศมติชนของ พี่กล้า ที่กล่าวถึงเรื่องราวของหญิงสาวที่กำเนิดจากความเชื่อ มีขึ้นจากคำเล่าขาน

เรื่องเหล่านี้ พาลให้สับสน ว่าทรงจำของเรา ความจริงที่เราคิด ความรู้สึกที่สัมผัส กลิ่นที่ติดจมูก ความหนาวเย็นที่กรีดกรายในวันวาน อันไหนเป็นความจริง สิ่งไหนเป็นความลวง (โมงยามแห่งรู้สึกนี้ 'ลับแล แก่งคอย' ต้องมา)

7
'ไม่รู้วะ'

ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าสิ่งตรงหน้านั้นอันไหนปันแต่ง อันไหนสัจธรรม

ยิ่งโตยิ่งไม่กล้าฟันธงปลงใจ ตัดสินเด็ดขาดว่า 'ถูก-ผิด'

บนตาชั่งของเรา ความถูกมันอาจผิด และเส้นลวดตัดสินของคนอื่น สิ่งผิดมันอาจถูก

ตรรกะเพี้ยนอาจเป็นสัจธรรม คล้ายกับโลกกลมในวันที่พระเจ้าเอ่ยว่าแบน

8
ผมยังนั่งให้ลมหนาวพัดผ่าน
แสงดาวเจิดจ้า รอเวลาให้พระอาทิตย์กลับมาทำหน้าที่

ได้ทบทวนอีกครั้งว่าลมที่ผ่านพัดเมื่อสักครู่

เย็นสำหรับเรา
หรือหนาวสำหรับใคร...
---
#ลมหนาว
SHARE
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments