แค่รอยยิ้มของเธอครั้งเดียว
บ้าบอเป็นบ้า  ที่เวลาสามเดือนในการห่างหายกันไป ไม่ได้ทำให้้เราชอบเธอน้อยลงเลยจริงๆ

เราคิดมาตลอดว่า เราโอเคแล้ว ไม่เจอก็ไม่เป็นไร เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรเราอยู่แล้ว เดินผ่านกัน ก็แค่พยักหน้าให้กัน หรือทำเป็นไม่เห็นกัน แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว

มันก็เป็นอย่างนั้นมาตลอดหลายเดือน...

จนกระทั่ง

เรารู้ว่าเธออดหัวเราะเราไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นเราใส่รองเท้าผ้าใบส้นตึก ก็เราสูงแค่  161 แต่รองเท้าผ้าใบนี้ทำให้เราดูสูงขึ้นมาอีก 2 นิ้ว

เมื่อก่อนเธอเคยล้อเราบ่อยๆ ว่าพยายามอัพความสูงตัวเองด้วยรองเท้า ใช่สิ เมื่อก่อนจะแต่งตัวยังไง ใส่รองเท้าคู่ไหน เธอก็เห็นหมดละ

แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์เรามันไม่เหมือนเดิมแล้ว เป็นคนเคยรู้จักเท่านั้นเอง เราเลยไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะมาสนใจอะไรมากมาย

เราตกใจที่ปกติแล้วเธอจะพยายามอยู่ให้ห่างเราเสมอ แต่วันนี้ เธอกลับนั่งคุยงานอยู่หน้าออฟฟิศเรา เราที่เดินลงบันไดมาจากห้องน้ำ ตกใจแทบแย่ แล้วสายตาเราก็ประสานเข้ากันพอดี

มันจะไม่มีอะไรเลย ถ้าเธอแค่พยักหน้าให้เราตามปกติ ... แต่ เธอไม่ทำแค่นั้นนะสิ

เธอยิ้ม ใช่ก็แค่ยิ้ม แต่เราก้าวขาต่อไม่ถูกเลย คำว่าโลกมันสว่างไสวมันเป็นอย่างนี้เองหรอ

เราเพ้อไปเลย เพ้อไปเลยจริงๆนะ

น่ารัก น่ารักเป็นบ้า เราเดินเข้าห้องผิดๆถูกๆ เกือบลืมไปว่าต้องดึงหรือผลัก

ที่แย่กว่านั้นคือ ตลอดเวลาที่คุยงานของเธอ เรารู้สึกว่าโดนเธอมองตลอดเลย ใช่ เราต้องคิดไปเองอยู่แล้วหละ เพราะหลังจากนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรอีก อย่างที่เป็นมาตลอด

แต่นี่ก็ถือว่าเป็นโมเม้นอีกอย่างละนะ ก่อนเราจะไม่ได้เจอกันอีก แล้วเธอก็จะกลายเป็นความทรงจำของเรา....
SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments