ชอบก็ชอบแหละ แต่จะไปก็ไปเถอะ




ถ้ามันดีจริง ทำไมถึงได้จบ
แล้วถ้ามันแย่จริง ทำไมยังคิดถึง


มีคำตอบให้คำถาม แต่ไม่มีทางออกให้ความรู้สึก
ไม่มีใครถูกหรือผิด เราก็แค่ไม่เหมาะกัน
ไม่มีใครถือไพ่เหนือกว่า เราต่างก็ได้แผลด้วยกันทั้งนั้น
บาดแผลซึ่งบดบังของขวัญชิ้นสำคัญ
หมั่นดูแลจนแผลหาย ฉันจึงได้เข้าใจ

เธอเป็นทั้งของโปรดและของแสลง
ฉันเองก็คงไม่ต่างกัน
เราบั่นทอนซึ่งกันและกัน
เหตุผลที่ฉันจะชอบเธอเต็มหน้ากระดาษ
เหตุผลที่ฉันจะเกลียดเธอก็คงครึ่งค่อนสมุด
แต่ฉันก็เปิดอ่านมันแค่หน้าเดียว
คือหน้าที่ฉันควรจะชอบเธอ

เพลงของเธอไม่เคยเก่าเลย
"ชอบก็ชอบแหละ แต่จะไปก็ไปเถอะ"
ฉันขโมยมันมาฟังบ่อยๆ
และรู้มาตลอดว่านั่นก็เป็นความตั้งใจของเธอ
เธอไม่เคยพูด
เพียงแต่ปล่อยให้บทเพลงขับขานแทนเธอ
แสบกว่ากันเยอะ
คมคายทุกถ้อยคำ
บาดลึกทุกห้วงอารมณ์

เลขวันผันเปลี่ยน ดึกดื่นประมาณนี้
ช่างเป็นเวลาที่เหมาะสำหรับสองเราเสียจริง
วันทั้งวันไม่จำเป็นต้องพูดคุย
เพียงแต่ต้องเตรียมใจให้พร้อม
เพราะห้าสิบนาทีก่อนนอนจะสูบพลังงานจนหมดสิ้น
หากถ้อยคำใดไม่ทิ่มแทง ฉันขอให้เราพิจารณาซ้ำ

เราถือตัวเองเป็นใหญ่
เย่อหยิ่งเสียยิ่งกว่าใคร
ความรู้สึกไม่เคยถูกเผยออกอย่างซื่อตรง
เราเล่นละครกันเก่งใช้ได้
ดูจะมีหลายๆ อย่างเหมือนกันอยู่นะ
นั่นล่ะที่ทำให้เราไม่ควรอยู่ด้วยกัน

ฉันชอบเธอนะ เรื่องจบไปแล้ว ฉันก็ยังชอบเธอ
แม้เธอจะยังไม่เลิกเล่นบทนางเย็นชา
แม้ฉันจะรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเธอมากเพียงใด
มันก็ไม่เคยจะออกจากปากเธอเองจริงๆ แม้สักครั้ง
อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ฉันจะเรียกเธออย่างไร 
ระหว่างแข็งแกร่งกับหยิ่งทะนง 

สำหรับฉัน เรื่องของเรามันจริง
แต่สำหรับเธอ บ่อยครั้งฉันไม่แน่ใจว่ามันจะไปถึงใจเธอหรือเปล่า
จนป่านนี้แล้ว ใครจะไปสนล่ะ

จบลงคงดีที่สุด
ด้วยรักและเกลียดชัง








เกลียดชังตัวเองที่ยังเก็บเธอไว้อย่างเดิม





SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments