ใครว่าผู้ชายเสียใจไม่เป็น
ฉันคนนึงล่ะเคยคิดแบบนี้ ผู้ชายเนี่ยนะจะมาฟูมฟายกับความรัก ไม่มีทาง



เพื่อนผู้ชาย#1
วันนั้นจำได้ดีว่าเรานั่งกินเบียร์อยู่ในร้านท่ามกลางผู้คนและดนตรีสด

"เป็นไร ทำไมเงียบๆ"
ฉันที่มือนึงจับแก้วอีกมือก็สะกิดเพื่อนผู้ชายข้างๆ

"ป่าวมึง เดี๋ยวกูมานะ"

เพื่อนหายไปสักพักก็กลับเข้ามานั่งที่โต๊ะด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

"มึงเอาไปอ่าน นี่คนคุยกูที่เคยเล่าให้ฟัง ขอเวลาเชี่ยไรวะกูแบบ.."

"เห้ยมึงใจเย็นๆ"
ฉันจับไหล่เพื่อนพร้อมกับมองหน้าจอโทรศัพท์และหน้ามันสลับกันไปมา


ข้อความในนั้นก็ไม่มีอะไรมาก เป็นไปตามสเตปเดิมๆอย่างที่เคยเห็น เพื่อนฉันที่ตอบวิต่อวิและเขาที่ครึ่งวันตอบทีนึง


"เนี่ย กูให้เวลาเค้ามานานมากแล้วนะเว่ยยังไม่พออีกหรอวะ คุยกันก็น้อยลงทุกวัน แม่ง"


ฉันเงียบ แล้วฟัง


"กูว่าเค้าแม่งมีคนอื่น"

"บ้ามึง คิดมาก"
ฉันปลอบเพื่อน


เพื่อนออกไปคุยโทรศัพท์อีกครั้ง กลับเข้ามาพร้อมคราบน้ำตาที่สะท้อนกับแสงไฟในร้านภายใต้ความมืด นั่นแหละเป็นครั้งแรกที่เห็นผู้ชายร้องไห้ ร้องไห้เรื่องความรัก
ฉันแอบแปลกใจ แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วกินเบียร์ต่อ ปล่อยให้เพื่อนได้อยู่กับตัวเองสักพัก

หลังจากวันนั้นเพื่อนฉันที่เคยคุยกับคนเพียงคนเดียว ไม่คุยซ้อน ไม่สร้างช้อยส์ให้กับตัวเองพอเจอเหตุการณ์นั้นเข้าไปก็ไม่เคยมีคนคุยเพียงคนเดียวอีกเลยด้วยเหตุผลที่ว่า

"กูไม่อยากเสียใจคนเดียวร้อยเปอร์เซนว่ะ อย่างน้อยๆกูอยากมีคนรองรับเวลากูเสียใจจากอีกคนมา ครั้งนี้กูหล่นลงพื้นเต็มๆ กูเจ็บ"


เพื่อนผู้ชาย#2
เพื่อนคนนี้คบกับแฟนมานานมากหลายปีแล้ว ชอบเอาเรื่องแฟนมาบ่นให้เพื่อนฟังประจำ ยิ่งในวงเหล้าก็ยิ่งเล่า แฟนจะห้ามกินเหล้าตลอด ส่วนเพื่อนๆก็จะชอบพูดว่า

ก็แอบไปสิ 

จะกลัวอะไร 

พวกกูเพื่อนมึงมั้ย 

นี่กูรู้จักกับมึงมาก่อนแฟนมึงอีกนะ

และแน่นอนเพื่อนก็ไปทุกครั้ง แฟนจับได้บ้างไม่ได้บ้างทะเลาะกันตลอด เป็นอย่างนี้มาปีกว่า

"มึงกูไปก่อนนะ"

"ไปไหนวะมีเรียนบ่ายไม่ใช่หรอ"
ฉันตะโกนถามไล่หลังเพื่อนไป

วันนั้นมันกลับมาแล้วบ่นอีกครั้งว่าแฟนลากไปทำธุระเป็นเพื่อนทั้งที่มันเองก็มีเรียนไม่ได้ว่าง มันบ่นว่าแฟนงี่เง่ามาก

"เลิกสิ มึงบ่นเรื่องมันมาเป็นปีแล้วนะรู้ตัวป่ะ"

(เงียบ)


"ยังไง ไม่อยากเลิก?"

"มันดิไม่ยอมเลิก ตามจิกอยู่นั่น กูจะหนีไปบวชแล้วนะ"

เหมือนทุกครั้ง บทสนทนาจะจบลงตรงที่เพื่อนพูดจาตลกเบี่ยงเบนประเด็น

แต่สุดท้ายแล้วคนที่บอกเลิกก็คือแฟนเพื่อน

"มึงดู เลิกจริงจังละ"
เพื่อนส่งรูปที่มีถ้อยคำขอบคุณ ขอโทษและอวยพรต่างๆนาๆจากแฟนมาให้ดู


"ซะทีมึงอะ เลิกได้ซะที ป่ะกินเหล้าดีกว่าไม่มีใครตามแล้วทีนี้ดีชิปหาย"

1เดือนแรกเพื่อนมีความสุขมาก ใช้ชีวิตตามที่อยากใช้ ชีวิตที่ตอนมีแฟนไม่เคยได้สัมผัสอะไรแบบนี้เลย

แต่พอเข้าเดือนที่สอง
"มึงดู ทำไมเค้ามีความสุขจังวะ"

"มึงดูให้หน่อยดิ เค้ากินเหล้าอยู่ร้านที่มึงไปอะ ที่โต๊ะมีผู้ชายกี่คน เมารึยัง"

"มึงว่า เค้าจะมีคนใหม่ยัง"


"มึงกูเห็นเข้าเดินขึ้นหอไปกับผู้ชาย"

มึงๆๆๆๆๆ แล้วตามด้วยเรื่องแฟนเก่าเต็มไปหมด

วันนึงในวงเหล้าเพื่อนนั่งน้ำตาซึมแล้วยอมรับออกมาว่าคิดถึงแฟนเก่ามาก คิดถึงมากจริงๆ

สุดท้ายคนที่ชอบเอาแฟนมาพูดเมคฟันกับเพื่อน คนที่เป็นฝ่ายอยากเลิกแทบตาย สุดท้าย..ก็มานั่งร้องไห้เสียใจ


เพื่อนผู้ชาย#3
วันนั้นเราไปต่างจังหวัดกัน เพื่อนๆกำลังสนุกสนานเฮฮาในเวลาเที่ยงคืนเกือบตีหนึ่ง แล้วก็มีเพื่อนคนนึงหายไป ฉันสังเกตุเห็นคนแรกว่าเพื่อนไม่ได้อยู่ในวงสนทนาแล้ว

"เห้ยมึงเดี๋ยวกูมา"
ฉันบอกเพื่อนข้างๆแล้วเดินออกไปตามหาเพื่อนที่หายไป

หาอยู่นาน หาทั่วที่พักแล้วแต่ก็ไม่เจอจนฉันกลับมาหากลุ่มเพื่อนที่นั่งล้อมวงกันอยู่

"พวกมึงช่วยกันตามหาเพื่อนหน่อย มันหายไปไหน หายไปนานแล้วนะ"

"เออว่ะ ไปๆช่วยกันหา"


หากันอีกสักพักก็ไม่เจอ จนเจ้าตัวการเดินออกมาจากมุมมุมหนึ่ง เพื่อนเห็นอย่างนั้นจึงเริ่มทยอยแยกย้ายกันไปนอน เหลือแค่ฉันและเพื่อนผู้ชายคนดังกล่าว

"เป็นไร วะมึง"
ฉันเอ่ยปาก

เพื่อนคนนี้ที่ปกติเป็นไม้เบื่อไม้เมาชอบทะเลาะกับฉันตลอดเวลานั้นดูหมดแรง เหมือนจะไม่มีแรงพูดด้วยซ้ำ

"ทะเลาะกับแฟน"

เพื่อนตอบเสียงแผ่วพร้อมเลื่อนดูข้อความในมือไปมา ฉันจับโทรศัพท์มันมาถือไว้

สภาพเพื่อนตอนนั้นคือแย่มาก ตาแดงเพราะร้องไห้อย่างหนักตอนที่หายไป

"ไปนอนมั้ย"

"ง่วงก็นอนก่อนเลย กูนอนไม่หลับ"

เรานั่งอยู่ริมทะเล เวลานั้นตี4 ทุกอย่างเงียบสงัดมีเพียงเสียงคลื่นเท่านั้นที่ดัง


"มึงไม่โอเครู้ป่ะเนี่ย"

"มึง คือ.."

เพื่อนพูดอะไรไม่ออก คืนนั้นฉันเลือกปล่อยเพื่อนไว้กับโทรศัพท์เครื่องนั้นแล้วตระหนักได้เดี๋ยวนั้นเองว่า เวลาทะเลาะกันผู้ชายก็ไม่ได้หนีไปนอนโดยที่ไม่ได้คิดอะไรอย่างที่เราชอบคิดกัน ไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรแบบที่เราเคยเข้าใจ


"เป็นเชี่ยไรยิ้มอยู่ได้ อีคนเมื่อคืนไปไหนแล้ววะ"
ตอนเช้าเพื่อนอารมย์ดีขึ้นมากจนฉันอดพูดแซวไม่ได้ 


"ฟ้าหลังฝน สวยงามเสมอ"

ใช่แล้ว ความสุขที่กลับมาถึงแม้เศษเสี้ยวความเสียใจจะยังคงอยู่ ทิ้งรอยไว้เป็นตาที่บวมแต่ไม่นานมันจะหาย 



เพื่อนผู้ชาย#4
วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ธรรมดาวันนึง เราแชร์สตอรี่เพลง "ที่ผ่านมา" เพลงเพราะสุดโปรด เพลงเศร้าขึ้นหิ้งของเราตามปกติแล้วเพื่อนเก่าก็รีพลายมา


"ถ้าเราเศร้าเราจะอินกับเพลงมากกว่าปกติป่ะ"

ความรู้สึกแรกก็คือ เพื่อนคงพึ่งเลิกกับแฟนมั้ง แต่ก็งงๆนิดหน่อยเพราะนี่ก็แชร์เพลงเศร้าปกติอยู่แล้ว

"เป็นไร เศร้าหรอ555"
ฉันตอบติดตลกไปเพื่อไม่ให้บทสนทนาเครียดมากจนเกินไป


"พึ่งเลิกกับแฟน จริงๆก็ห่างกันมาสักพักแล้วอะ..แต่เราพึ่งยอมรับความจริงได้"

รับรู้ได้เลยว่าเพื่อนเสียใจ เสียใจมากๆ


"ออกจากความสัมพันธ์นี้ไม่ได้สักทีเลยอะ"

"ให้เวลาตัวเองหน่อยสิ"

"เขาเริ่มต้นใหม่ไปแล้ว มีคนใหม่ไปแล้ว มีแต่เราที่ยังอยู่ตรงนี้"

"อย่างน้อยเพลงเศร้าก็เพราะกว่าเดิมหรือเปล่าล่ะ"

"เกินไปว่ะ แม่งยากชิปหาย อยากเลิกจมให้มันได้สักที"


วันนั้น ที่อาการมันกำเริบก็เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์ ยาชาสำหรับความเจ็บปวด แปลกตรงที่ยาออกฤทธิ์ตรงกันข้ามกับเพื่อนคนนี้ แทนที่ยิ่งเมามายจะยิ่งลืมเรื่องราว แต่ไม่เลย มันไม่เลือนลางแต่กลับชัดเจนมากกว่าตอนสติครบเสียอีก

ก็เลยได้กินเบียร์ปนน้ำตาไปเลยคืนนั้น



นั่นแหละสิ่งที่ฉันเจอมาจนทำให้เปลี่ยนความคิดไปเลยว่าผู้ชายไม่เคยร้องไห้ ไม่เคยรู้สึกเสียใจกับความรัก


แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าแล้วผู้ชายคนนั้นของเราล่ะ เขาจะเป็นแบบนั้นมั้ย หรือจะยังเป็นผู้ชายที่ไม่รู้สึกอะไรในอุดมคติของเราและใครหลายๆคน

: )







SHARE
Writer
Antil
AAN
Me and You feel blue

Comments