อิจฉาหรอ
วันนี้คงเป็นอีกวันที่ฉันนั่งไถโทรศัพท์ตัวเองไปเรื่อย ๆ บ้างก็เล่นเฟสบุ๊ก บ้างก็เล่นอินสตราแกรม หรือจะเป็นนกตัวฟ้า นั่งเล่นไปเล่นมาก็ไปเจอโพสน์นึงจากเพื่อนเก่าสมัยมัธยม 

ฉันไม่เคยสนใจเลยว่าเธอจะเป็นยังไง เรียนที่ไหน ทำงานอะไร เพราะเธอคงมีคนสนใจเธอมากพออยู่แล้ว ย้อนกลับไปในสมัยมัธยมต้น เธอเป็นดาวเด่นของสายชั้น ถึงขั้นระดับโรงเรียนเลยก็ว่าได้ เธอเป็นผู้หญิงผิวเข้ม แต่มันทำให้เธอมีเสน่ห์มาก เธอตาโต คิ้วเรียงสวย จมูกโด่ง หน้าตาสะสวย หุ่นดี เรียนเก่ง เป็นผู้นำ แถมยังเป็นเพื่อนที่ดีอีกด้วย เธอดีมากพอที่จะเป็นที่จับตามองของหนุ่ม ๆ เลยล่ะ

แต่นั่นแหละทำให้ฉันไม่ค่อยสนใจเธอสักเท่าไหร่ เธอดูดีมากอยู่แล้ว มันทำให้ฉันคิดว่าหลาย ๆ อย่างในชีวิตเธอก็็คงดีไม่แพ้หน้าตาเธอ จนวันที่ทุกคนเรียนจบจากมัธยมต้น เธอเลือกต่อสายอาชีพ หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยได้ข่าวเธออีกเลย จนวันนี้ฉันเจอเธอโพสน์ในเฟสบุ๊ก เธอลงรูปตัวเองกับชุดสวย ๆ และหน้าตาที่ดูสดใสเหมือนทุก ๆ ครั้งที่ฉันเคยเจอ ตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ เวลาเพียงแค่ 3 ปี เธอดูไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่มันก็ดูขัด ๆ กับที่ฉันคิด

"ทำไม ชีวิตเธอดีจัง" อยู่ดี ๆ ประโยคนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

ตอนนี้ฉันกำลังอิจฉาเขาอยู่หรอ เพราะอะไรล่ะ

"เพราะเขาได้ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ ได้แต่งตัวสวย ๆ มีรูปร่างที่ดี หน้าตาดี ฐานะดี" ต่างกับฉันที่ได้แต่นั่งมองคนอื่นประสบความสำเร็จ มองคนอื่นมีความสุข

ฉันก็อดคิดไม่ได้เลยว่า "ทำไมถึงอิจฉาเขา"

ตอนนี้ฉันกลับหมดกำลังใจในตัวเอง ได้แต่มานั่งเสียใจว่าที่ผ่านมาฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่ใช้ชีวิตแบบที่เป็นตัวเองสักที ทำไมถึงได้แต่มองคนอื่นด้วยความอิจฉาแบบนั้น

...แต่พอมาคิดดี ๆ "ทำไมฉันไม่เริ่มมันตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ ?" มันเป็นประโยคคำถามที่ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบ มันกลับทำให้ฉันมีความตั้งใจที่ต้องลงมือทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างแล้ว

ต่อจากนี้คำว่า "อิจฉาหรอ" มันจะไม่มาอยู่ในหัวของฉันอีกแล้ว

ฉันจะทำให้ตัวเองอิจฉาตัวเองให้ได้เลย!!!
SHARE
Written in this book
อิจฉาหรอ

Comments