ทัณฑ์อันทรมาน เมื่อไมเกรนกำเริบระหว่างการไปเที่ยว
    ช่วงเวลาของการไปเที่ยวเป็นเวลาที่เราพร้อมในการผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ  ทั้งยังมีการลงทุนทั้งงบประมาณและเวลาเพื่อให้เกิดการสร้างความทรงจำทีี่ดีที่สุดในช่วงเวลาสั้นๆ ขณะหนึ่งของชีวิต หลายๆ การไปเที่ยว สไตล์แต่ละคนก็แตกต่างกันในเรื่องของความสะดวกสบายอะไรต่างๆ 

   ทริปนี้ของฉันเพิ่งเริ่มต้นในเช้าวันนี้เอง โดยเริ่มต้นจากการมานอนสนามบิน เนื่องจากไฟล์ทเช้านั้นอาจไม่สามารถเดินทางโดยรถสาธารณะได้ทัน การเหยียดตัวทอดยาวบนเก้าอี้ที่แข็งและมีรอยต่อแต่ละตัว มันไม่ใช่การนอนที่สบาย หลังจากพลิกไปมาหลายขณะ ฉันก็หลับไปได้เป็นเวลาสั้นๆ ราวสามสี่ชั่วโมง ก่อนที่จะตื่นตามเวลาที่ตั้งใจไว้เพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวขึ้นเครื่อง 

    แม้จะเป็นเที่ยวบินวันธรรมดาวันนึง แต่ผู้โดยสารเต็มลำจนฉันอดประหลาดใจไม่ได้ ฉันได้ที่นั่งแถวสุดท้ายของเครื่องอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และที่นั่งว่างอื่นๆ เหลือเพียง hot seat ช่างเหลือเชื่อสุดๆ ตั้งแต่เช้าฉันพบว่าเหมือนมีหมอกครอบคลุมสมองให้คอยแต่จะง่วง และหลับเกือบทั้งการเที่ยวบิน

    หลังจากแลนด์ ฉันก็ต้องต่อรถไปยังขนส่งจังหวัด ตอนนี้ฉันก็เริ่มหนักๆ หัวมากขึ้น ฉันเริ่มกินยาพาราเซตามอล ยาแก้ปวดสามัญโดยที่หวังว่า หากกินตั้งแต่เบาๆ จะทำให้ไม่รุนแรงมาก จากขนส่งจังหวัดฉันขึ้นรถเมล์ไปยังต่างอำเภอที่จอดรออยู่เพื่อไปต่อรถอีกทอดอีกราวๆ หนึ่งชั่วโมง 

     ฉันไปทันรถสองแถวไปยังจุดท่องเที่ยวซึ่งอยู่บนเขา รถเล็กๆ นั้นมีคนนั่งกันอยู่แล้วครึ่งคันพร้อมสัมภาระจำนวนมาก ฉันถูกขนาบข้างด้วยพี่สาวและคุณลุง แค่รถออกจากต้นทาง คนก็เต็มที่นั่งสองฝั่งแบบอัดแน่น มีกลิ่นกายของผู้คนอบรมในพื้นที่เล็กๆ เบียดๆ ซึ่งนั่นเป็นตัวกระตุ้นอย่างดี 

    จากความหนัก ง่วงงุน เริ่มบีบรัดสมองข้างหนึ่ง จนฉันรู้ตัวว่ามันกำลังจะเริ่มแล้ว รถขับขึ้นที่สูงที่ชันและคดเคี้ยว ความคลื่นเหียนตีขึ้นมาในช่องท้องพร้อมกับความปวดราวหัวถูกบีบรัด และฉันก็อยู่ในสภาพนั้นไม่อาจขยับไปไหนจึงได้แต่หลับตายืดศีรษะไปตลอดทาง ไม่มีแก่ใจจะชมวิวทิวทัศน์สองฝั่ง 

    จนหนึ่งชั่วโมง รถได้มาแวะพักที่จุดพักรถก่อนจะขับไปถึงปลายทาง หัวนอกจากรัดแล้วยังแปลบปลาบ ฉันนั่งหัวพิงข้างรถ ปากคอแห้งผาก รถพักครึ่งชั่วโมง แต่ไม่กี่นาทีผ่านไป ความปวดหัวไม่ได้ลดลง ฉันรู้สึกได้ว่ามวลน้ำที่ดื่มลงไปกำลังตีขึ้นมา เหมือนกระบังลมยกขึ้นและกระเพาะได้ทำงานแล้วพร้อมๆ กับที่ฉันจ้ำไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว 

     ห้องน้ำจุดพักรถ เปิดเข้าไปมีความอับทึมและกลิ่นปัสสาวะได้โชยหึ่ง มันทำให้ฉันกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป น้ำระลอกแรกพุ่งออกจากปากได้อย่างง่ายดาย และความปวดศีรษะไม่ได้มีความบรรเทาเบาบาง ยามที่สูดหายใจเพิ่มเข้าไปได้แต่กลิ่นแอมโมเนียที่กระตุ้นอาเจียนอีกคำรบสอง มีเท่าไรออกเท่านั้น เมื่อรูุ้สึกว่าไม่มีอะไรให้ออกแล้วมันก็หยุดลง แต่ความปวดกลับดูรุนแรงกว่าเดิมเสียอีก ฉันรีบควักยาท่าไม้ตายซึ่งเป็นยาคอมบิเนชั่นของแอสไพริน คาเฟอินและไอบูโพเฟนซึ่งขอมาเป็นเม็ดสุดท้ายออกมาใส่ปากแล้วกลืนน้ำตาม และเข้าไปนั่งในรถเพื่อเดินทางในระยะสุดท้าย 

      มันไม่ได้ดีขึ้น ฉันเพิ่มเงินให้รถไปส่งถึงที่พัก เพราะเดินไม่ไหวอีกสักแม้ขณะเดียว ฉันมาถึงก่อนเวลาที่ระบุเป็นทางการให้เช็ค และรออย่างกระวนกระวายเพราะรู้สึกคลื่นไส้ผสมมาตลอด โชคไม่เข้าข้าง ••••
      แม่บ้านยังจัดห้องไม่เสร็จ
เมื่อรู้ว่าต้องรอ แต่กำลังจะพูดอีกซักไม่กี่ประโยค ฉันก็รู้ตัวว่าไม่อาจต้นทานได้อีกต่อไปแล้ว 
     ห้องน้ำอยู่ไหนคะ 
ฉันสามารถพูดได้อีกแค่ประโยคเดียวเท่านั้น เมื่อได้คำตอบแล้วก็รีบจ้ำจากไป และมันไม่อาจห้ามได้ในระหว่างทาง มันออกมาถึงคอ โชคดีที่จวนเจียนถึง จึงรีบไปอ่างล้างหน้าที่ใกล้ที่สุด [โดยปกติแล้วจะเลือกลงโถมากกว่า แต่หนนี้ไม่ทันจริงๆ]  
    ฉันอาเจียนอีกกว่าสามขย่อน และหนึ่งในนั้น มีเศษยาที่กินเข้าไปยังย่อยไม่หมดออกมาด้วย ในคราวนี้ห้องน้ำค่อนข้างสะอาด จึงไม่กระตุ้นเพิ่ม แม้หัวจะยังปวดแต่ก็ค่อยบรรเทากว่าเดิมนิดนึง 

    เมื่อห้องพร้อม ฉันถูกนำไปที่ห้องแล้ว เมื่อปิดประตูฉันรีบคลายเสื้อผ้า แล้วลงนอนทันที ยังดีที่สามารถหลับไปได้ 
    ตื่นมา ค่อยยังชั่วแล้ว แต่ตกบ่ายคล้อยจนไม่อาจเที่ยวตามแผนเดิมได้อีก เท่ากับต้องตัดโปรแกรมออกไปหนึ่งรายการเต็มๆ การกำเริบในครั้งนี้รุนแรงอย่างไม่เคยเกิดมาก่อน ปกติอาเจียนเพียงชุดเดียวอาการก็จะดีขึ้น แต่ครั้งนี้กลับทวีจนอยากลงไปวางคอราบกับพื้นรถ ยังดีที่ไม่อาเจียนกลางรถไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงเดือดร้อนกันอีกยกใหญ่ ยาก็ขุดมาหมดแล้ว แต่ก็ไม่อาจบรรเทาได้ 

     เจอแบบนี้จะกลับตัวก็ไม่ได้ ดีนะที่ยังไปถึง ตอนนั้นคือแย่มากจริงๆ และไปถึงคือไม่ได้เที่ยวดังที่คาดไว้แล้วนั่นเอง หนึ่งวันก็ผ่านไปด้วยประการฉะนี้ ตอนนี้ก็ยังคิดอยู่ว่า ถ้าเป็นอีกจะทำอย่างไร ทำไมเรามาถึงขั้นยาแก้ปวดเอาไม่อยู่แล้ว หรือเราต้องเปลี่ยนกลุ่ม เปลี่ยนตัวยา จะไปหาหมอแผนกอะไร ปรึกษาใครดี อะไรกระตุ้น ทำไมต้องมาเป็นตอนเที่ยว มันช่างเป็นทัณฑ์ทรมานจริงๆ 
SHARE
Written in this book
บ่นขิงข่าสาระไม่มี
เรื่อยๆ คลายเครียด

Comments