Day 45 อีก 30 วันเราจะไม่ได้เจอกันแล้ววว
มันก็ถึงเวลานี้ซักทีหละนะ บริษัทเราจะปิดตัวลงสิ้นเดือนหน้าจากการโดนพิษโควิทเข้าไป..
นั่นทำให้เรากับเธอคงไม่ได้เจอกันแล้วสินะ

...ร้านกาแฟที่เราเคยได้เจอเธอทุกวัน ก็คงไม่ได้เจอกันอีก

...รวมทั้งยิม ซึ่งเราคงไม่ไปอีกแล้วด้วย

แค่คิดก็เศร้าแล้วหละ

เธอหนะ ยังคงเป็นคนเดียวจนถึงตอนนี้ละนะ ที่ทำให้ใจเราเต้นแรงได้ เรายังฝันถึงเธอทุกคืนแม้เราจะไม่ได้คุยกันมาหลายเดือนแล้ว

เราคงคิดถึงเธอมากแน่ๆ เลยให้ตายเถอะ 

รู้มั้ยว่าวันนั้นเราดีใจมากเลย ที่ลิฟท์จอดที่ชั้น 3 แล้วประตูก็เปิดออกมาเป็นเธอที่ยืนอยู่

โคตรบังเอิญ แต่เป็นการบังเอิญที่ดีมากๆเลย

แค่ประโยคเดียวว่า "ไม่ไปยิมหรอ" ก็ทำให้เรามีความสุขแล้ว ก็รู้ละว่าแค่ถามไปงั้น แต่คนมันไม่ได้คุยกันมานานมากแล้วอะ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ฝันดีเลยหละคืนนั้น

เราอยากจะบอกเธอว่า ช่วงเวลาสองเดือนที่เราได้คุยกัน มันดีมากเลยนะ

เราไม่รู้ว่าเราจะได้เขียนถึงเธออีกมั้ย อยากมีโมเม้นต์ให้เขียนถึงเธอบ้างเหมือนกัน แต่ไม่มีเลย

ที่เหลือเรามโนเองล้วนๆ..

เธอนะ เราขอให้มีความสุขนะ ขอให้ทุกวันของเธอเป็นวันที่ดี ถ้าเจอปัญหาก็ขอให้นึกถึงหน้าเรา โอ้ย ก็ขอให้ผ่านไปได้สบายบรื๋อ

เราคิดถึงเธอจัง .


SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments