เรื่องจริงเหมือนไม่จริง
ครบปีแล้วสินะ..ที่ย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิด...
บ้านแม่เราเอง ที่เกิด ที่โต ที่ๆมีเรื่องราวมากมาย
เป็นที่ๆสร้างตัวตนของเราขึ้นมา..

ชีวิตเรียบง่าย ดูเหมือนจะปกติดีทุกอย่าง แต่แล้วก็ต้องมาพบกับความจริงที่ไม่คาดคิด
เราพบบันทึกเล่มหนึ่ง 
เป็นใบเสร็จเล็กๆ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะใบเสร็จรับเงินอันนั้น 
ไม่มีรายละเอียดอะไรเลย เป็นหน้ากระดาษว่างๆ

แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้พลิกกลับไปอีกด้านหนึ่ง 
ที่น่าจะต้องเป็นหน้ากระดาษขาวๆ ไม่มีเส้น แต่ว่า
เรากลับพบกับข้อความที่เขียนด้วยมือ ของแม่..
ข้อความระบุว่า...

ชีวิตของพี่นั้น แสนลำบาก เพราะแม่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก 
ส่วนพ่อก็เสียก่อนแม่เสียอีก
พี่ต่อสู้ชีวิตมาโดยลำพัง และอยู่ในความดูแลของญาติๆ
จนมีผู้ใหญ่แนะนำให้รู้จักกับสามี (คือพ่อเรา)
เรื่องราวก็เล่าประวัติชีวิตของแม่เราไปเรื่อยๆจนกระทั่ง

ความเห็นใจของคนเป็นลูกแปรเปลี่ยนไปเป็นความคาดไม่ถึง
เมื่อบันทึกต่อแต่นี้ไป บรรยายถึงชีวิตรักของแม่เรา
แม่เขียนไว้ว่า ใช้ชีวิตกับพ่อมาอย่างมีความสุขและต้องพบจุดเปลี่ยน
เมื่อที่ทำงานของแม่ มีหัวหน้าคนใหม่มาแทนคนเก่า และเขาเป็นคนที่ตรงสเปคแม่มาก

ฉันอ่านบันทึกด้วยใจระทึก ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
มือไม้เริ่มสั่น.. ข้อความระบุละเอียดทุกขั้นตอนของความสัมพันธ์
มันเริ่มต้นเมื่อ 5 ปี หรือมากกว่านั้นมาแล้ว
แม่ระบุว่า .. หัวหน้างานแม่คนนี้เขาเป็นคนพูดจาหวาน พูดเก่ง ฉลาด
เอาใจเก่ง แรกเริ่มเดิมทีแม่ก็ไม่คิดอะไรมาก แต่เขารุกไม่เลิก

จนถึงวันนั้น.. วันที่แม่ต้องมีสามีเพิ่มอีกคน
แม่ระบุ สถานที่ที่ไปพบกับหัวหน้าคนนั้น ไม่ซ้ำที่เลย
ชื่อรีสอร์ทต่างๆ ในตัวจังหวัด มากมายหลายชื่อ
และระบุว่า ติดใจมาก เค้าทำเก่ง และออรัลให้ต่างจากพ่อ ที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของแม่เลย..

เราไม่อยากเล่าให้ละเอียดกว่านี้ แต่คร่าวๆ คือประมาณนี้
เราช็อคมากที่แม่เราเขียนบันทึกอะไรแบบนี้
เราช็อคมากที่แม่เราทำอะไรที่ผิดมากขนาดนี้
เราช็อคมากและทำอะไรไม่ถูก
ไม่อยากจะเชื่อว่า เป็นแม่เรา แต่ดูลายมือ และวันเวลาตามเหตุการณ์ต่างๆแล้ว
เป็นแม่แน่นอน ไม่ผิด..แต่แม่จะบันทึกเรื่องราวความลับของตัวเองลงไปในกระดาษ
แบบนี้ทำไม... แต่ในหน้าสุดท้าย แม่เขียนถึงผู้ชายคนนั้นเอาไว้ว่า

4 เดือนแล้วนะที่ไม่ได้...กัน เขามีโอกาสจะทำได้แต่ทำไมเขาไม่ทำ
เล่าแม้กระทั่งว่า มาที่บ้านเรา  ไปที่บ้านเขา ถามว่าพ่อฉันไปไหน 
พ่อ..ซื้อบ้านอยู่ใกล้ที่ทำงาน เพราะบ้านกับที่ทำงานห่างกัน 30 กม. 
ตัวฉันก็เพิ่งกลับมาอยู่ที่บ้านยังไม่ถึงปี..แสดงว่าก่อนหน้านี้
คือทางสะดวกที่เขาจะมา หรือแม่จะไป

แม้กระทั่งที่เรากลับมาอยู่บ้านใหม่ๆ เขาก็ขับรถมารับแม่หน้าบ้าน
ฉันก็สงสัยในใจ แต่ไม่อยากจะคิดอะไรไม่ดีต่อแม่
แต่สิ่งที่ฉันสงสัยนั้น มันเป็นจริง

พ่อจะกลับมาบ้านอาทิตย์ละครั้ง เพราะบ้านฉันอยู่ 3จังหวัดภาคใต้ เดินทางไปกลับ
ทุกวันก็อันตราย และไกล อายุพ่อก็มากแล้ว กลัวจะหลับใน
ข้อนี้อาจจะทำให้พ่อห่างเหินจากแม่ไป..

หลังจากที่เรารู้เรื่องราวต่างๆก็คอยสังเกตพฤติกรรมของแม่ตลอด
แต่เนื่องจากงานที่ทำ ก็ปฏิเสธไม่ได้ที่จะไม่เจอกัน
เพราะเป็นหัวหน้างานกับลูกน้อง
ฉันสังเกตว่า แม่ยิ่งจะถลำลึกมากเกินไปแล้ว 
เมื่อไหร่ที่พ่อกลับมาบ้าน ฉันก็สงสารพ่อนะที่พ่อต้องนอนกับแม่

และแม่ก็มักจะแสดงอาการว่ารำคาญหลานๆ บ้างล่ะ
เสียงดังแม่นอนไม่ได้
ในใจฉันรู้แล้ว ว่าฉันกลับมาอยู่บ้านทำให้เขาทำอะไรๆได้ไม่สะดวก
เราก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เราจึงตัดสินใจจะเอาบันทึกนั้นให้พ่อไปเมื่อพ่อกลับมา

เราเอาบันทึกให้พ่อ บอกให้พ่อกลับถึงบ้านก่อนแล้วค่อยอ่านอย่าอ่านในรถ
พ่อคิดว่าเป็นบันทึกของเรา แต่เราปฏิเสธว่าไม่ใช่ และให้พ่ออ่าน
และตั้งสติให้ดีๆ อย่าตกใจ หากพ่ออ่านเสร็จแล้ว ให้โทรหาลูกนะ..

30 นาทีต่อมา พ่อก็โทรมา ถามฉันมากมาย
พ่อก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน
แต่ลายมือก็ของแม่ และรูปการณ์ต่างๆ มันใช่หมด
พ่อก็ไม่ค่อยชอบหัวหน้างานคนนี้ เพราะรู้สึกว่าเขาจะทำดีกับแม่เรามาก
มีอะไรก็คอยช่วยตลอด งานสังคม  งานของหน่วยงาน  งานของชุมชนก็ช่วยกันมาตลอด

ในที่สุด.. 
SHARE

Comments