คุณน่ารักในจินตนาการของฉัน
ฉันจำเป็นที่จะกลับมาเขียนเรื่องราวนี้ ...ที่นี่
เพราะทนเก็บกดความรู้สึกที่มีต่อคุณตอนนี้ไม่ไหว

ไม่เคยรู้สึกหลงใครแบบนี้มานานมากๆแล้ว
จนกระทั่งได้พบกับคุณ  ความคิดของฉันมันเปลี่ยนไป


ในวันที่เรารู้สึกโอเคกับการรักตัวเองแล้ว                จนคิดว่าไม่จำเป็นต้องมีใครอีกก็ได้...ห้วงความคิดนั้นมันเริ่มครอบงำ
จนคิดว่าควรหยุด และเปิดรับใครเข้ามาก่อนที่จะ
ชินชากับชีวิตอิสระแบบนี้มากเกินไป..

ถ้าปล่อยแบบนั้น มีหวังฉันได้มีความสุขกับตัวเองจนแก่ลงโรงไปเลยล่ะ  เห้อมมม~

ในช่วงนี้ ฉันปล่อยให้ตัวเองได้ลองกินข้าวคนเดียว
ทำอะไรคนเดียว แบบที่คนๆนึงจะสามารถทำได้
มันทำให้รู้ว่าฉันเข็มแข็งกว่าที่ตัวเองคิดไว้มากๆเลย

กล้าที่จะลองอะไรเสี่ยงๆ โดยไม่ต้องถาม
 หรือรอคำตอบจากใครอีก  และฉันบ้าบิ่นพอ
ที่จะแต่งตัว ตัดผมทรงอะไรก็ได้ที่อยากทำ 
 ...โดยไม่สนคำวิจารณ์ที่ตราหน้าฉันว่าแปลกอีกแล้ว

...
..
.
แต่หลังจากพบคุณบ่อยๆไม่นาน ทำไมนะ..
ฉันอยากกลับไปไว้ผมทรงปกติ เพื่ออยากเป็นคนปกติที่คุณอาจจะชอบ หรือถ้ารู้รสนิยมอะไรที่ว่าใช่
ฉันเองก็อยากทำมันเพื่อให้คุณสนใจบ้าง

ฉันทำได้แค่เดินสวนทางกับคุณ 
เราอาจเผลอสบตากันไม่ถึง 3 วินาที
แต่มันดันทำฉันหลงคุณได้ขนาดนี้เลย..


แปลกนะ ที่ช่วงแรกๆเราบังเอิญเจอกันบ่อยมากๆ
ทั้งที่ฉันไม่เคยคิดอยากเจอคุณด้วยซ้ำ

ฉันเอาแต่วิ่งหนี กลัวการถูกมองจากคุณและเพื่อนของคุณ เหมือนกับสายตาทั่วไปที่จับจ้องมองกัน

... มันเริ่มขึ้นวันไหนไม่รู้ที่อยู่ๆการที่คุณมาปรากฏตัวต่อหน้าบ่อยๆ มันทำฉันเหลิงจนเคยตัว คิดว่าจะยังได้พบเจอกับคุณในทุกๆวัน แบบนั้น

ตอนนี้คุณกลับหายไป เหลือไว้เพียงความคิดถึงที่
ฉันสร้างขึ้นมา เพื่อรอการปรากฏตัวของคุณอีกครั้ง

แม้คุณไม่มาให้กันเห็น ฉันเองยังคงพยายามเดินเข้าไปในเส้นทางที่คิดว่าจะได้พบเจอกับคุณ แต่คุณ..
  
ไม่อยู่ตรงนั้น...

มองไปหาไหนก็ไม่เห็นวี่แววของเพื่อนคุณเช่นกัน

คุณหายไปอยู่ไหนนะ

คุณมันใจร้ายจัง :'/



...
ฉันไม่เคยได้มองหน้าคุณชัดๆด้วยซ้ำ
แต่ฉันรู้สึกถูกชะตากับคุณจริงๆ

เพราะสถานการณ์บางอย่างที่ทำให้ฉันมักเจอกับคุณโดยบังเอิญหรือป่าวนะ?

หรือเพราะสไตล์ของคุณมันน่าดึงดูดมากๆ

หรือว่าคุณเองแค่หว่านเสน่ห์ไว้ริมทางทั่วไป
มันอาจเป็นเรื่องปกติที่ผีเสื้อจะบินตามดอกไม้ที่
หอมหวานมาโปรยเกสรทิ้งเอาไว้...



คุณดูน่ารักชะมัดเลย ในห้วงความคิดที่ฉันนึกถึง

คำกล่าวที่ฉันได้ยินจากคนรู้จัก บอกว่าคุณเป็นคนที่ดี
   ...ดีมากๆ จนฉันรู้สึกไม่คู่ควรเอาสะเลย

คุณดูอบอุ่นเมื่อมองจากตรงนี้
มีเสน่ห์มากๆ แม้แค่มองจากที่ไกลๆ

ฉันอยากดูแลทะนุถนอมคุณ เท่าที่ฉันจะคิดวิธีออก

อย่างน้อยอยากลองเริ่มบทสนทนาเล็กๆ
เป็นคนที่รู้จักกับคุณก่อนที่มันจะสายไป

หากคุณเป็นดอกไม้ที่ทิ้งเกสรเอาไว้
ฉันอยากขอเป็นผีเสื้อที่ไล่ตามละอองเรณูนั้นไป
แล้วหากได้พบกับดอกไม้นั้นจริง
ฉันคงจะรวบรวมความกล้า และขอวอนแรงลม
ช่วยผลักดันให้ฉันเข้าไปหาคุณให้ได้สักครั้ง

แค่ได้รู้จักกับคุณ ก็เป็นสิ่งที่มีความสุขมากสำหรับผีเสื้ออย่างฉัน

...

หรือหากคุณมีผีเสื้อตัวอื่นได้ครอบครองแล้ว

ฉันก็อยากขอเกาะต้นไม้ข้างๆ เพื่อเฝ้ามองคุณ
ในเวลาที่คุณมีความสุข ฉันเองอยากหัวเราะไปด้วย

ในเวลาที่คุณทุกข์ แม้เข้าไปปลอบไม่ได้ แต่อยากให้รู้ว่าฉันจะเศร้าไปพร้อมกับคุณ



แม้ท้ายที่สุด แรงลมที่หวังช่วยประคับประครองให้ฉันได้เจอกับคุณนั้นจะกลายเป็นพายุที่โหมกระหน่ำจิตใจฉันจนแหลกสลายไป...

มันคงขึ้นกับตัวฉันเองที่จะรักษาใจไว้ได้นานแค่ไหน

ตอนนี้ฉันแค่ขอรักคุณแบบนี้
ที่ในจินตนาการของฉันจะคิดถึงคุณได้

แม้ในตอนนี้คุณจะไม่อยู่ในชีวิตจริง
ได้โปรดอนุญาตให้ฉันได้เก็บคุณไว้ในใจ
เป็นเครื่องรางอันทรงพลัง ที่สร้างแรงฮึกเหิม
ให้กับเช้าวันสดใส คุณจะเป็นแรงบัลดาลใจ
และความหวังให้ฉันก้าวไปในที่ๆเราอาจจะได้พบกันอีก

ถึงไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้น แค่ขอให้คุณอยู่ตรงนั้น

รอเปิดใจให้ผีเสื้อที่รอแรงลมผยุงไปหาคุณด้วยนะ

ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน...


SHARE
Written in this book
ฉันคือนักศึกษา
ช่วงชีวิตที่เป็นนักศึกษา ผู้หาความรู้ด้านการออกแบบมาประดับประดาศรีษะเอาไว้
Writer
Kotcha_P
Salamander
ชอบเก็บทุกอย่างมาเป็นบทเรียน คิดเล็ก คิดน้อย และไม่คิดอะไรเลย

Comments