อ้อมกอด
ในวันที่ฉันอ่อนแอ เหนื่อยล้า เหมือนจะหมดแรง ฉันหยุดอยู่กับที่ มองไปข้างหน้าที่แทบไม่เห็นแสงสว่าง ทุกอย่างรอบตัวค่อนข้างจะมืดมน เงียบงัน และเย็นสบายดีเหลือเกิน มันช่างทำให้รู้สึกง่วงจนอยากจะนอน จะหยุดพักในที่มืดๆตรงนี้เสียจริงๆ 

ในขณะที่ร่างกายและสติเริ่มจะให้ความเห็นตรงกันว่า พักเหอะ ตรงนี้ละกัน ไม่ไหวแล้วอ่ะ ไม่อยากวิ่ง เดิน หรือแม้แต่คลานแล้ว พอเถอะ บอกตัวเองว่า
 “คงถึงเวลาต้องพักแล้ว”

เมื่อคิดได้ว่าจะหยุดพักในที่มืดๆนี้ หนังตาก็เริ่มที่จะค่อยๆปิดลง แต่แล้วความเงียบและความเย็นที่ทำให้ง่วงและรู้สึกสบายจนอยากจะหลับพักนั้น มันกลับเริ่มกลายเป็นความวังเวง อากาศที่เย็นสบายมันกลับเริ่มหนาวจนเริ่มขดตัว แขนสองข้างเริ่มกอดตัวเองแน่นขึ้น ในหัวเริ่มมีคำถาม
 “ฉันมานั่งทำอะไรในที่มืดเงียบและหนาวเย็นแบบนี้นะ” 

คำถามแรกในหัวยังไม่ได้รับคำตอบ กลับมีแต่ความหนาวที่มากขึ้นจนกอดตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่อุ่นทำให้เกิดคำถามที่สอง 
“หากมีใครสักคนมาช่วยกอดฉันมันคงจะดี”

คิดได้ทันใดนั้นสายตาก็พยายามเพ่งมองในความมืดซึ่งก็เจอแต่ความว่างเปล่าและแสงรำไรอยู่ไกลๆ ในแสงนั้นจะมีคนเข้ามาช่วยให้ไออุ่นฉันได้ไหมนะ ฉันลองตะโกนออกไปดังๆ เผื่อจะมีใครได้ยินและเข้ามาช่วย เมื่อสิ้นเสียงตะโกนเรียก ทุกอย่างว่างเปล่าเงียบงันดังเดิม 
ความเงียบและความหนาวเหน็บที่มากขึ้นเริ่มทำให้ฉันกลัวขึ้นมาจนน้ำตาเอ่อ ฉันเริ่มไม่อยากจะพักอยู่ตรงนี้แล้วสิ  ในเมื่อไม่มีใครได้ยินเสียงเรียกของฉัน ฉันคงต้องออกไปจากตรงนี้ด้วยตัวของฉันเอง เพราะที่ตรงนี้ยังไม่เหมาะแก่การพักของฉัน

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆและจ้องมองไปที่แสงสว่างรำไรไกลๆอีกครั้ง พร้อมบอกกับตัวเองว่า “พอที!!! ฉันต้องไปที่แสงนั้นให้ได้ ตรงนี้ยังไม่ใช่ที่พักของฉัน”

 เมื่อบอกตัวเองดังนั้น ฉันก็พยายามก้าวขาเพื่อมุ่งหน้าไปทางแสงรำไรนั่น ค่อยๆ ก้าวไปทีละน้อยๆ จนแสงที่เห็นรำไรนั้นเริ่มชัดมากขึ้น ใกล้มากขึ้น จนในที่สุดฉันก้าวเข้ามาถึงแสงสว่างนั้นจนได้ ความมืดจางหายไป ความหนาวเริ่มลดลง ร่างกายฉันเริ่มอุ่นมากขึ้นเหมือนมีคนเข้ามาโอบกอดฉัน ทำให้ฉันรู้สึกอยากขอบคุณคนที่มอบแสงสว่างและความอบอุ่นนี้ให้แก่ฉันเหลือเกิน แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหนฉันก็ไม่เห็นใครอื่นเลยนอกจากตัวของฉันเอง วินาทีนั้นฉันจึงได้รู้ว่า คนที่ฉันต้องขอบคุณก็คือตัวของฉันเอง ที่นำพาตัวเองออกมาจากที่มืดและความเหน็บหนาว สู่แสงสว่างและความอบอุ่นเหมือนอยู่ในอ้อมกอด.....ขอบคุณนะ  ขอบคุณที่อดทนและเหนื่อยมาด้วยกัน  

สุดท้ายแล้ว “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเสมอ” ไม่ว่าเราจะเลือกที่จะหยุดหรือไปต่อ อยู่ในที่มืดหรือสว่าง อยู่กับความหนาวเหน็บหรืออบอุ่นราวอ้อมกอด ตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้เลือก.
SHARE

Comments