ความเจ็บระดับ10
ถ้าเทียบก็คงเจ็บระดับสิบ0143

“เธอ นิ้วเธอเลือด” เธอรีบเดินมาดูผม
“แค่นี้เองคนดี ความเจ็บระดับ1” ผมยิ้มตอบเธอ
“เก่งจังเลยนะคุณ” เธอหยิบกล่องมาทำแผลให้ผม










ถ้าเทียบกับการไม่มีเธอ
ระดับความเจ็บปวดของผมแค่นี้นับว่ากระจอก












“เธอ เธอจะไปชอบคนอื่นไหม” เธอนอนลงบนตักผม
“ทำไมชอบถามคำถามที่เธอก็รู้คำตอบล่ะ” ผมลูบผมเธอเบาๆ
“ตอบหน่อย อยากรู้” เธอลุกมานั่งจ้องตาผม
“เราไม่มีทางไปชอบคนอื่นหรอกใจนี้อะมันชอบได้แค่เธอ” ผมยิ้ม
“ถึงมีทางเธอก็อย่าไปชอบคนอื่นนะ คุณชอบได้แค่เรา” เธอลุกมากอดคร่อมตักผมไว้ 
“ถึงไล่ก็ไม่ไป” ผมกอดเอวพร้อมจูบเธอ











ใจเดียวยกให้เธอคนเดียว
ผมรักเธอเท่ากับจักรวาลที่ผมเป็นเจ้าของอยู่ทั้งหมด
ทั้งหมดนั้นอะผมให้เธอ












เพราะยกให้เขาทั้งหมด 
พอเหลือตัวเองคนเดียวมันเลยเคว้ง 
มันเหมือนกับว่าจักรวาลมันเอียง 













ผมเคยคิดว่าเธอรักคนอื่นได้ผมก็รักคนอื่นได้
แต่ความจริงผมไม่มีทางรักใครรักได้อีก
เพราะผมไม่มีหัวใจให้ไปรักคนอื่นได้แล้ว 













“แดกเหล้าเป็นน้ำเปล่าเลยนะ สัตว์” เพื่อนผมบอก
“เออ ให้กูเมาหน่อย” ผมตอบ
“เมาเพื่อให้ภาพของเขาชัดเจนขึ้นเหรอวะ เป็นเอามากนะ” เพื่อนผมกระดกเหล้า
“เออ อย่างน้อยเขาก็ยังอยู่ในความทรงจำกับกู” ผมยิ้ม












เธอทิ้งไว้แค่ความทรงจำอันสวยงาม











“ไหวไหม” เพื่อนผมตบบ่า
“กูไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว” ผมร้องไห้
“มันเจ็บระดับไหน” เพื่อนถามผม













“ระดับ9” ผมตอบ
“ก็ยังดี”
“ตอนเขาบอกกูว่าไปแล้วนะ ตอนกูพยายามจะเอื้อมมือดึงเขามากอดแต่เขาไม่อยู่ให้กอด ตอนกูคุกเข่ากอดขาอ้อนวอนกับเขาว่าอย่าไป ตอนกูพูดย้ำๆว่าอย่าไปเลยนะตอนกูบอกรักเขาซ้ำๆ ตอนเขาไม่รักกูแล้ว ตอนกูเหลือแค่ตัวเอง ตอนเขาเดินออกไปพร้อมกับหัวใจกู ตอนนั้นอะ” ผมเงียบ
“...”
“มันเจ็บระดับ10” 













เธอไม่รักผมแล้ว
แต่เธอก็ไม่ยอมให้ผมไปรักใครอีก 













ยังเป็นผมที่ติดอยู่ในห้วงเวลา
ความทรงจำยังติดค้าง ภาพเธอยังคงชัดเจน
เสมอตลอดมา










แด่เธอผู้เป็นเจ้าของหัวใจและจักรวาล




SHARE

Comments