EP.5 ทริปหลอน [บทส่งท้าย]
ฉับพลันสายตาของฉันเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติตรงธารน้ำตกผืนกว้างใหญ่ที่เป็นปากทางของน้ำตกที่จะไหลลงไปยังผืนน้ำเบื้องล่างเป็นทางน้ำขนาดใหญ่ถ้าตกลงไปแล้วโอกาสที่จะรอดกับขึ้นมาเท่ากับศูนย์อย่างไม่ต้องสงสัยเพราะมันกว้างใหญ่และสูงกว่าน้ำตกคอนตะเพ็งที่ฉันเห็นในสารคดีสะอีก
"แม่..แม่คะ..ดูนั้น!"
"พ่อ!!"แม่ร้องเรียกพ่อ ไม่ผิดแน่ ๆ นั้นพ่อของเรา บัดนี้ร่างของพ่อติดอยู่กลับหิน คาดว่ากระแสน้ำที่แรงขนาดนั้นอีกไม่นานหินคงยึดพ่อเอาไว้ได้ไม่นานนัก
แม่รีบถลาพุ่งตัวออกไปหมายจะไปช่วยพ่อ ก่อนที่มือของฉันจะคว้ามือผู้เป็นแม่เอาไว้ "แม่คะหนูขอไปด้วยนะคะ"
"ลูกรักรอแม่อยู่ตรงนี้นะลูก...ตรงนั้นมันอันตรายเกินไป"
"แต่...แม่คะไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไรหนูไม่อยากปล่อยให้แม่เธอเชิญปัญหาอยู่คนเดียวค่ะ...หนูไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนที่พ่อต้องพบเจอให้หนูไปด้วยนะคะ นะคะ" แม่ยังมีสีหน้ากังวลอยู่ฉันจึงบอกแม่ออกไปอีกว่า "แม่คะไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไรอย่างน้อยหนูขออยู่ด้วยกันกับแม่ในทุก ๆ วินาที ถ้ารอดก็ขอให้เรารอดไปด้วยกันนะคะแม่ "
         แม่ลังเลแต่ในท้ายที่สุดแม่ก็ให้ฉันไปด้วย หลังจากนั้นเราสองแม่ลูกก็ลุยฝ่าน้ำไปครั้งนี้ฉันไม่ได้ขึ้นหลังแม่ ฉันเดินตามแม่อย่างระวังมากที่สุดแม้จะเจ็บเท้าอยู่หน่อย ๆ เราทั้งสองต้องก่าวอย่างมั่นคงข่มใจให้สงบสยบสายน้ำที่เชียวกราดที่พร้อมจะซัดร่างของเราให้จบหายในทุกเมื่อ ดูเหมือนว่าอีกไม่นานความหวังที่จะพาพ่อกลับไปอีกไม่ไกลแล้วสินะ
"ซูซ่า..."เสียงน้ำกระทบเบื้องล่างเร่งเร้าให้ช่วยพ่อออกมาให้รวดเร็วที่สุด จังหวะที่แม่คว้าตัวพ่อได้แล้วนั้น มีงูดำเหลือมตัวใหญ่ออกมาจากโขดหิน สร้างความตกใจให้กับฉันเป็นอย่างมาก 
"แม่คะ ว๊ายยย..." ความตกใจบวกกับเท้าเจ็บที่ยังไม่หายดี ร่างของฉันถูกกระเเสน้ำพัดจวนจะตกหน้าผาอยู่รอมร่อ ทว่าแม่ของฉันกับคว้าร่างและกอดฉันเอาไว้แน่น แม่เอาตัวรองรับฉันเอาไว้ให้ตัวเองอยูด้านล่างและตัวฉันอยู่ด้านบน
แม่เอาตัวรองเเรงกระเเทก และแม่ปกป้องฉันจนวินาทีสุดท้าย การเดินทางมาเที่ยวในครั้งนี้เป็นทริปที่จะตามหลอกหลอนฉันไป...และสิ้นสุดไปพร้อม ๆ กับ...
.
.
.
.
ร่างของเราหล่นลงมาเหมือนฉากในหนังทว่านี้คือเรื่องจริง ธารน้ำแตกกระจายเกิดเสียง "ตู้ม!!" ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับไปชั่วนิรันดร์
.
.
.
"ลูก ๆ จ๊ะ ถึงแล้วนะ เอ๋!? ลูกร้องไห้ทำไม" ฉันลืมตาขณะที่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ในอก ตะลึงกับภาพตรงหน้า ก่อนจะเจ้าใจในภายหลัง
ฉันกอดแม่อีกครั้งรับรู้ว่าแม่ยังอยู่ตรงนี้ " หนูฝันร้ายค่ะแม่ ฝัน...ฝันที่มันน่ากลัวมาก ๆ เลยค่ะ"
"โธ่...ทูลหัวของแม่ไม่เป็นไม่เป็นไรนะจ๊ะนี่ไงพ่อกับแม่ยังอยู่ตรงนี้ไม่มีอะไรที่ลูกต้องกลัวเลยจ้ะ"
ใช่แล้วแม่กับพ่อยังอยู่ตรงนี้จริง ๆ ด้วย ฉันตัดสินใจพูดในสิ่งที่ฉันไม่มีโอกาสได้บอกท่านทั้งสองอย่างในฝัน
"หนูสัญญาว่าหนูจะเป็นเด็กดีตั้งใจเรียนอ่านหนังสือตอบแทนบุญคุณพ่อกับแม่นะคะ...พ่อแม่คะอย่าทิ้งหนูไปไหนอีกอยู่กับหนูไปนาน ๆเลยนะคะ"
"ฮ่า...ฮ่า..พ่อกับแม่สัญญาจ๊ะลูก ลูกจ๊ะเรามาถึงแล้วนะลูกดูสิ"
          ภาพตรงหน้าซูซ่า......ซูซ่า......เสียงธารน้ำตกที่ไหลลงสู่พื้นผิวเบื้องล่างก่อให้เกิดเสียงดังของน้ำกระทบกันเสียงดังเมื่อมองดูท้องฟ้าก็มีเหล่านกออกมาลองลอยกลางนภาโบกปีกสยายเหินเวหาล่องลอยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับท้องนภาอันกว้างใหญ่ ทำไม..ทำไมภาพนี้ช่างเหมือนราวกับในฝันของฉันขณะที่ฉันหลับตอนเดินทางมาที่นี้เหลือเกิน.........มันคงไม่เกิดเรื่องราวร้าย ๆ แบบที่ฉันฝันหรอกนะ...ใช่ไหม!?.... ได้โปรด.
.
.
.
จบบริบูรณ์
SHARE
Writer
JenjilaWilajun
613130140104
What things we can't control? Just accept it and let it go.

Comments