EP.4 ทริปหลอน [วันวาน]
ในอดีตทุก ๆ วันแม่จะกลับจากทำงานด้วยความอิดโรยแต่ละหน้าของแม่ก็แต่งแต้มรอยยิ้มในทุก ๆ วันความสวยของแม่ไม่สร่างเลยิ้ เมื่อนึกถึงพ่อภาพพ่อนั่งจ้องเอกสารบนโต๊ะคิ้มขมวดมุ่นแต่ทุกครั้งที่อยู่กับเราพ่อก็เป็นคนที่มีรอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอพวกท่านทำงานหนักมากนะเทียบกันกับการที่ฉันต้องเลิกมาจากโรงเรียนแล้วต้องมาอ่านหนังสือมันเทียบกันไม่ติดกับพวกท่านเลย...แม้แต่ครึ่งสักครึ่งหนึ่ง...แม้วันนี้จะเป็นวันที่โหดร้ายมากมายเลยวันหนึ่งแต่ก็เป็นวันที่ฉันได้ใช้เวลาอยู่กับแม่มากในขณะเดียวกัน....
.
.
.
อีกไม่นานเกินรอฉันหวังว่าจะได้พบกับพ่ออีกครั้งและเราจะกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นเดิมอีกครั้ง เราออกมาจากป่าใหญ่ได้แล้วพร้อม ๆ กัยดวงตะวันที่ใกล้จะลาลับฟ้า
"พักดื่มน้ำกันสักหน่อยนะลูก" เราเดินมาจนพบกับธารน้ำแล้ว กวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าและดื่มให้ชื่นใจ แม่ปลดผ้าพันข้อมือระหว่างเราสองคนออกก่อนจะนำไปชุบน้ำจากลำธารนำขึ้นมาบิดหมาดแล้วนำมาประคบรอยแดงบวมที่ขาของฉันอย่างเบามือ ตาของแม่เลื่อนลอยทอดมองออกไปโดยไร้จุดหมายฉันเอื้อมมือไปสัมผัสกับมือของแม่
"แม่คะทั้งหมดเป็นเพราะหนูเองเป็นเพราะหนูทำให้พ่อ..ฮึก...ถ้าหนูไม่ตอบรับมาเที่ยวไหนวันนั้น ถ้าหนูบอกไม่อยากมา พ่อก็คง...ฮึก..ฮือและแม่ก็ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้"
"ลูกจ๊ะไม่มีใครอยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้"แม่เอื้อมมือลูบหัวของฉัน"และแม่เชื่อว่าถ้าพ่อยังอยู่ตรงนี้พ่อคงไม่ชอบที่เห็นน้ำตาของลูก แม่มีบางอย่างที่อยากจะบอกลูกว่า...ที่ผ่านมาแม่อาจจะบังคับหนูไปบ้างที่ให้อ่านหนังสือหรืออะไรก็ตามทั้งหมดเป็นเพราะแม่กับพ่อรักหนูทุกอย่างที่พ่อกับแม่ทำให้ก็เผื่อหนูถ้าเกิดว่าวันข้างหน้าพ่อกับแม่อยู่แล้วสิ่งหนึ่งที่พ่อกับแม่มั่นใจได้ว่าจะไม่ต้องเป็นห่วงลูกก็คือ...ความรู้และวิชาที่มันจะอยู่ติดตัวลูกด้วยการขนขวายขยันหมั่นเพียรและมันจะทำให้ลูกผ่านพ้นอุปสรรคเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งขึ้นได้ในวันข้างหน้าแม้ในวันนี้พ่อกับแม่จะไม่อยู่ด้วยกับลูกแล้ว"
"ทำไมแม่พูดอย่างนั้นล่ะคะ ถ้าไม่มีพ่อกับแม่หนูก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้ หนูไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง พ่อกับแม่ทำให้ชีวิตหนูมีความหมายนะคะ"
แม่เอื้อมมือมาวางที่หน้าอกข้างซ้ายของฉัน "จำไว้นะลูกต่อให้ในวันที่พ่อกับแม่ไม่อยู่แล้ว แต่ดวงใจของลูก ของแม่ ของพ่อ รู้ไว้นะว่าเราจะยังมีกันและกันเสมอ"
มันเป็นข้อความที่อบอุ่นมาก ๆ ที่เกิดขึ้นในสถานการณ์แบบนี้ 
"แม่คะหนูขอโทษที่ผ่านมาหนูไม่เคยเข้าใจพ่อกับแม่ แต่วันนี้หนูรู้แล้วค่ะว่าไม่มีใครหวังดีและรักหนูได้เท่ากับพ่อและแม่อีกแล้ว"
        ภาพแม่ทำกับข้าว เตรียมของไปโรงเรียนให้ฉัน ภาพพ่อทำงานบนโต๊ะเอกสาร ทำสวนและหันมายิ้มให้ฉันมันกำลังไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ มันเศร้าที่ไม่รู้ว่าภาพในวันวานจะมีโอกาสเกิดขึ้นอีกไหม แต่ฉันก็ขอบคุณฟ้าดินที่ทำให้ฉันได้เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่ ฉับพลันฉันเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง
.
.
.
 บางอย่างที่อาจเป็นพ่อของฉัน




SHARE
Writer
JenjilaWilajun
613130140104
What things we can't control? Just accept it and let it go.

Comments