EP.3 ทริปหลอน [ถ้านี้เป็นฝันได้โปรดตื่นสักที]
ถ้านี้เป็นฝันได้โปรดตื่นสักที
.
.
.
ฉันและแม่สะอื้นไห้และหมดแรงพล้อยหลับไปในอ้อมกอดกันและกัน ตื่นมาอีกทีลมลูกใหญ่ก็หายไป เราทั้งสองค่อย ๆ ผละออกจากกัน แม่เอื้อมมือมาลูบหน้าของฉัน
"เอาหล่ะลูก...เราจะออกไปตามหาพ่อกันแต่เพื่อกันไม่ให้เราพลัดหลงกัน แม่จะเอาผ้าพันคอพันข้อมือของแม่และพันข้อมือของลูกไว้ตลอดเวลานะและเราจะต้องได้พบพ่อในที่สุดแม่สัญ.ญ.."
"แม่คะ...หนูกลัวคำสัญญาค่ะแม่" ฉันโผเข้ากอดแม่อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถมองภาพเบื้องหน้าที่เคยสวยงามแต่บัดนี้กิ่งไม้มากมายกระจัดกระจายเต็มพื้นเสมือนป่ารกล้าง"
         ฉันนะแม่จูงมือไปตรงลำธารเห็นว่าผ้าพันคอสีแดงที่ติดอยู่กับกิ่งไม้ด้านล่างถ้าโชคดีพ่อก็อาจจะถูกพัดไปติดกับกิ่งไม้สักแห่งเช่นกัน ขอเถอะเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาขอให้พ่อของเราปลอดภัยแม่มองหาทางลัดเลาะไปยังลำธารด้านล่างุ แสงอาทิตย์ถูกแทนที่ด้วยเงาไม้ใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วผืนป่าเราก็ค่อย ๆ ก้าวอย่างระวังกฝหนามแหลมของกิ่งไม้ที่ยืดออกมาดูเหมือพร้อมที่จะเฉือดเฉือนผิวให้ได้แผลก่อนจะล่อแมลงให้มากัดเเละติดเชื้อได้ ฉะนั้นการที่เราจะตามหาพ่อได้สำเร็จ การรักษาตัวเราให้ปลอดภัยก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน 
         แม่ส่งมือมาให้ฉัเอื้อมจับประคองให้ฉันก้าวได้อย่างปลอดภัย ที่นี้เป็นป่าชื่นธารหินที่นี้เมื่อต้องแสงแดดตะไคร้น้ำจึงขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ ให้ฉันและแม่พลัดกันล้มเพราะพลาดท่าให้กับตะไคร้น้ำตลอดเวลา และด้วยไม่ทันระวังเท้าของฉันดันลื่นเพราะเหยียบตะไคร่น้ำกลุ่มใหญ่ ก่อนจะยิ้มด้วยความโล่งอก...เพราะฉันสามารถคว้าต้นไม้ใหญ่พยุงล่างของฉันไม่ให้ล้มไปได้ แม่มองพรางยิ้มด้วยความโล่งอกเช่นกัน.
"แกร็ก....แกร็ก...แกร็กโครม!" ดูท่าทริปนี้ฝันร้ายของฉันจะยังไม่จบลงง่าย ๆ เมื่อต้นไม้ที่ฉันใช้ยึดเกาะพยุงร่างไว้หลังจากที่มันเผชิญความรุนแรงของลมอยู่เป็นเวลายาวนานทำให้กิ่งไม้ของมันหักไม่สามารถกลับเข้าร่องรอยเดิมของมันได้ และตอนนี้กิ่งใหญ่ของมันก็หล่นมาทับขาของฉันในที่สุด เจ็บชะมัด
"แม่จ๋า" เเม่พลัดเข้ามาดูฉันด้วยความรวดเร็ว
"ไม่ต้องห่วงนะลูกแม่จะเอามันออกให้ลูกเองนะ"
"แม่คะหนูเจ็บฮือ ๆ" ฉันร้องจนตัวโยนและตอนนั้นเองฉันก็เริ่มที่จะเงียบเสียงลง
.
.
.
เมื่อเสียงร้องที่ดังด้วยความเจ็บปวดของฉันยิ่งทำให้มือไม้ของแม่สั่นมากขึ้น ฉันยกมือเช็ดน้ำตา
"แม่คะหนูไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วค่ะดูเหมือนพอหนูเห็นหน้าแม่แล้วหนูได้รับยารักษาอย่างดีหนูไม่เจ็บแล้วค่ะ" ฉันยิ้มพลางเบะปากสลับกันด้วยความเจ็บปวด
"ฮ่า..ฮ่า.."แม่ของฉันหัวเราะน้อย ๆ "ดูหน้าลูกซิขนาดบอกว่าไม่เจ็บนะหน่ะฮ่าฮ่า เอาหล่ะแม่จะค่อย ๆ ยกมันออกนะ ฮึบ!" ดูเหมือนการกระทำของฉันจะทำให้แม่สงบลงกว่าเดิมเพราะแม่มือสั่นน้อยลงและยกไม้ออกจากเท้าฉันได้ในที่สุด กิ่งไม้ออกไปพร้อมทิ้งรอยแดงไว้ที่ขาของฉันและรู้สึกว่ามันจะบวมขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนี้ แล้วคงไปต่อกับแม่ไม่ไหว 
     แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ไม่เคยย่อท้อที่จะไปตามหาพ่อและขณะเดียวกันก็ไม่ทิ้งฉันเอาไว้ตรงนี้ ในป่าแห่งนี้แม่ก็หันหลังและย่อตัวลงมันคือสัญญาณบอกว่าแม่จะแบกฉันขึ้นหลังไม่รอช้าฉันค่อยๆขึ้นไปเกาะหลังของแม่ แม่ก้าวออกไปช้าๆและมั่นคงเดินไปเรื่อย ๆ ฉันมองหน้าแม่ บัดนี้ใบหน้าแม่มีเลือดฟาดด้วยความเหนื่อยหอบเหงื่อไหลซิบข้างขมับ กระนั้นแม่ก็ยังไม่หยุดเดินแล้วตากวาดมองหาพ่อไปเรื่อยๆ ภาพของผู้หญิงจากเดิมเข้มแข็งอยู่แล้วในบทบาทความเป็นแม่วันนี้ฉันยิ่งซาบซึ้งและนับถือผู้หญิงคนนี้ที่เข้มแข็งได้มากมายขนาดนี้
.
.
.
หนูรักแม่มาก ๆ เลยนะคะ

SHARE
Writer
JenjilaWilajun
613130140104
What things we can't control? Just accept it and let it go.

Comments