อาจสาบสูญไปแล้วในความทรงจำ

23.41


ไม่รู้ว่าสมควรถามไหม
แต่อยากรู้มาตลอดเลย

“เราจัดอยู่ในคนแบบไหนในเรื่องราวของแก”

“คนที่แปลก...มั้ง”

“จริงดิ?”

“ก็สับสนๆดี ตอนรักก็แกก็พุ่งใส่เราเต็มที่ ส่วนตอนที่แกบอกว่าจะหายไปแกก็หายไปเหมือนแกไม่มีตัวตนบนโลกนี้”

“ฮ่าาๆ อืม....เถียงไม่ออกเลยว่ะ”

“แล้วแบบไหนต้องใช้ความพยายามมากกว่ากัน”

“...ตอนที่พยายามหายไป”

“ตอบแบบไม่คิดเลย”

“ไม่สิ เพราะคิดมาตลอด คิดมามากเกินไปด้วย”

“....”

“เพราะตอนเข้าไปจีบ มันได้ทำตามใจตัวเอง แต่ตอนบอกจะหายไปมันต้องทำตรงข้าม 
เลยยากมากกว่าน่ะ”

“....”

“....”

23.54

“แกไม่ต้องพยายามหายไปขนาดนี้ก็ได้นะ”

“แล้วถ้าเราอยู่ แกจะไม่อึดอัดเหรอ”

อยากรู้มาตลอด
อยากให้แกรั้งเราไว้
อยากให้คอยมองหาเวลาไม่เจอเรา

“ไม่เลย ขอบคุณมากกว่า”


“ทั้งๆที่เราโคตรเห็นแก่ตัวกับแกตั้งเยอะเนี้ยนะ”

“ไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอก แกก็แค่ทำตามที่ใจแกต้องการ”

“นี่แหละเขาเรียกเห็นแก่ตัว”

“เอาหนะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว”


00.00



“เรา....ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหมวะ...”

“ได้ดิ แกแหละอยากเป็นเพื่อนกับเราหรือเปล่า”

“พูดตามตรงก็คงไม่อยาก แต่ทำไงได้มาไกลสุดได้แค่นี้ เป็นเพื่อนก็ได้”

“ขอบคุณนะ...”

“เรื่อง ?”

“ที่แกอวยพรเราวันนั้น ขอบคุณที่ยังหวังดีกับเราในฐานะเพื่อน”

“อื้อ”

“ขอให้คำอวยพรนั้นส่งถึงแกเหมือนกันนะ”
“ขอให้แกได้เหมือนที่แกอวยพรด้วย”

“ขอบใจนะ...”


บทสนทนาตัดจบพอดีกับเสียงนาฬิกาที่ดังขึ้น

ตื่นแล้ว

เพราะกับใครบางคน
การจะได้พบกันมีเพียงแค่ในความฝันเท่านั้น
ได้แต่เพียงขอโทษในฝันซ้ำๆเพื่อให้เธอให้อภัย
ได้แต่เพียงหวังว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเธอจะเข้าใจและไม่ติดใจในการกระทำ
ได้แต่เพียงหวัง...ว่าขอให้เป็นเพื่อนกันได้ 
แม้ในความฝันก็ตาม

เพราะในชีวิตจริง เราแทบจะไม่มีตัวตนสำหรับเขาอีกแล้ว
แทบจะไม่หลงเหลือความทรงจำให้เขาได้จำ
ไม่ว่าเรื่องร้ายดี
ไม่ได้จัดอยู่ในคนประเภทแบบไหนหรือลำดับที่เท่าไหร่ในชีวิต เพราะถูกลืมไปแล้ว


อาจตายไปแล้วจากหัวใจ
อาจสาบสูญไปแล้ว ในความทรงจำของเขา


SHARE
Written in this book
ออล อะเบาท์ คุณ 
เกี่ยวกับคุณตั้งแต่เริ่มจนจบ
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments