หน้ากากของคนดี
' ตอนอายุสิบสี่​ พี่เป็นคนยังไงหรอ​ เป็นเหมือนทุกวันนี้รึเปล่า'​

จู่ๆ​เด็กข้างบ้านที่เธอสนิทด้วยก็ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย​ เธอใช้เวลาครุ่นคิด​สักพัก​ สิบสี่ของเธองั้นหรอ..  เธอในวัยสิบสี่เป็นคนแบบไหนกันนะ

' อืม ไม่รู้สิ แต่พี่คิดว่าไม่หรอก​ ตอนอายุสิบสี่พี่ไม่ได้เป็นคนแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้' เธอเอ่ยตอบพลางยิ้มบางๆให้เด็กชายที่นั่งอยู่ข้างตัว

'อ้าว​ แล้วพี่เป็นคนแบบไหนอะ'​

' ตอนอายุสิบสี่​ พี่เคยเป็นเด็กสาวที่สดใส​ มีพลังบวกเหลือล้น​ ทุกๆอย่างที่อยากทำ​ คนแบบที่อยากเป็น  ทุกๆอย่างดูเป็นไปได้สำหรับพี่​ พี่อยากเป็นคนที่ดีมาตลอด​ อยากเป็นคนที่แค่เวลาคนเห็นก็รู้สึกได้พลัง​

ตอนแรกๆมันก็ดีนะ​ การอยากเป็นคนที่ดีขึ้นมันดีเสมอแหละ​ แต่ถ้าพยายามมากเกินไป​ สักวันก็จะรู้สึกเหนื่อย'

เธอพูดแค่นั้นแล้วจึงหยุดเว้น​คิด

เธอในตอนนั้นช่างไร้เดียงสา​เสียจริง​ เป็นเด็กสาวที่คิดว่าถ้าพยายามอย่างดี​ ก็จะได้รับสิ่งดีๆตอบ
มองโลกแค่ขาวกับดำ

แตกต่างจากตัวเธอในวันนี้​ที่ผ่านวันคืนอันแสนสาหัส​มามากมาย​ ความเจ็บปวดทุกรูปแบบ​ เธอมั่นใจว่าตัวเองได้สัมผัสมาแล้ว​ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจ​สักเท่าไหร่​ ใครๆก็อยากเติบโตอย่างดีทั้งนั้น​ เพียงแต่เธอคงโชคไม่ดีสักเท่าไหร่

เมื่อผ่านหลายๆเรื่องมา​ เธอจึงได้รู้ว่าจริงๆแล้วโลกนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด
และบนโลกนี้ก็ไม่ได้มีเพียงแค่สีขาวกับดำ
ไม่ได้มีเพียงคนชั่วกับคนดี​ ไม่เลย.​


แต่ทุกคนบนโลกนี้ต่างเป็นสีเทาต่างหาก


แม้กระทั่งคนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนดีนักหนา​ 
แต่พอกับคนที่ตัวเองเกลียด​ ก็อยากให้เขาตาย​ไปเสีย​ มนุษย์​น่ะเป็นแบบนั้นล่ะ

เมตตา​ได้อย่างไม่สิ้นสุด​ 
และก็สามารถ​ชั่วร้ายได้อย่างไม่มีใครคาดคิดได้เหมือนกัน


นี่เป็นสิ่งที่เธอได้เรียนรู้จากคนรอบตัวของเธอเอง

คนพวกนั้นสวมหน้ากากของคนดีไว้​ ทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าคนดีทำกัน​ แสร้งเห็นอกเห็นใจคนอื่นอย่างสุดซึ้ง​ และสวดภาวนา​อย่างบ้าคลั่ง​ เพื่อบอกว่าตัวเองเป็นคนดี​ 
มนุษย์​พวกนั้นทำอย่างนั้นเพื่อหลอกคนอื่น​ หรือไม่
​ ก็กำลังหลอกตัวเอง.. 


แต่คนแบบนี้น่ะ​ ดูง่ายจะตายไป

ลองดูพวกเขาเวลาเจอคนที่เกลียดกำลังตกที่นั่งลำบากสิ​ ลองมองลึกเข้าไปในแววตาของคนๆนั้น​

บางที.. เธอก็จะได้เห็นแววตาสะใจ​อย่างปิดไม่มิด

หรือคนบางพวก​ ที่ปากสวดภาวนา​อยู่ทุกวัน​ 
แต่พอกับคนที่ตัวเองเกลียด​ กับพูดออกมาว่าอยากให้คนๆนั้นตายอย่างโหดร้ายแค่ไหน

นั่นล่ะ​ ทาสแท้ของคนๆนั้น​ 

แล้วเธอเป็นคนแบบไหนน่ะหรอ? 

เป็นคนแบบที่สนุกกับการดูคนพวกนี้กำลังแสดง​ละครน่ะสิ​ 

เธอรู้สึกสนุกที่ได้เห็นหน้ากากที่คนพวกนั้นสวมไว้ และสนุก​ เวลาที่ได้เห็นตอนพวกเขาถอดหน้ากากและเผยตัวตนที่แท้จริง

มันทั้งสนุกและดูน่าสมเพชดี​จะตาย​

และบางครั้งเธอก็ต้องร่วมเล่นบทนั้นด้วย​อย่างช่วยไม่ได้​

แต่ก็นะ

ใช่ว่าบนโลกนี้จะมีแต่คนแบบนี้หมดเสียเมื่ิอไหร่

ยังดีที่บนโลกใบนี้
ยังมีคนที่มีจิตใจดีงามหลงเหลืออยู่มากเหมือนกัน

อาจไม่ดีร้อยเปอร์เซ็นต์​ แต่พวกเขาก็ยังมีความเป็นมนุษย์​อยู่

ไม่สวมหน้ากากที่ชื่อคนดีไว้​ แต่จะรู้ได้ผ่านการกระทำ​ว่าคนๆนั้น​มีจิตใจที่อ่อนโยนและเติบโตมาอย่างดี


และสิ่งที่เธออยากบอกเด็กข้างบ้านที่นั่งอยู่ข้างๆเธอตอนนี้
คือ
ใช้ชีวิตให้เต็มที่เถอะ​ ไม่จำเป็นต้องพยายาม​เป็นคนดีแบบที่พวกผู้ใหญ่คอยพร่ำบอก​ (ทั้งๆที่ตัวเองยังทำไม่ได้)​ เป็นคนแบบที่ตัวเองต้องการ​ รู้สึกกับอะไรให้มากที่สุด​ เศร้าให้เต็มที่​ เกลียดให้เต็มที่​ รักอย่างสุดซึ้ง​ เจ็บปวดแบบที่เหมือนร่างกายจะแหลกสลาย​

และได้โปรด

อย่าสวมหน้ากากที่ชื่อว่า


คนดี​






SHARE
Writer
Jasmine_11
Writer
ไดอารี่​ของเด็กสาวคนนึง​ที่บางวันก็เศร้าเหมือนทานตะวัน​คอตก​ 🌻

Comments