คริสต์มาสนำทางเธอมา💌🍁



29 เมษายน



" ความรักหรอ? ".
.
" ไกลตัวว่ะ.....ไม่เคยคิดเลยก็ว่าได้ "

เธอตอบกลับเพื่อนสนิทออกไปอย่างซื่อสัตย์กับคำถามที่วนมาเรื่องนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ทั้งๆที่บทสนธนาเริ่มแรกนั้นคือเรื่องแนวข้อสอบ

เธอคือเด็กวัยหนุ่มสาวคนหนึ่งที่ชีวิตถูกเติมเต็มด้วยเสียงเพลง ร้านกาแฟ และหนังสือ ความรักที่อยู่ในใจเธอนั้นปริ่มล้นเหมือนกับดอกไม้ที่เจ้าของทะถุถนอมรดน้ำเป็นอย่างดี เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มเพื่อนสนิทสามคนที่ยังไม่มีแฟน.....และยังไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยสักครั้ง

" มีแฟนมันยากว่ะ...ต้องรักษาความสัมพันธ์ ต้องรับใครเข้ามาในชีวิตก็ไม่รู้ " 

เธอตอบปัดๆเพราะไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ต่อแล้ว ขอแค่โลกนี้ยังมีหนังสือให้เธออ่าน มีเพลงให้ฟัง นั่นก็เพียงพอแล้วกระมังที่จะมีชีวิตต่อ ถึงแม้จะเหงาบ้างก็ไม่เป็นไรเพราะโปรเจคของอาจารย์ก็มารังควานชีวิตจนไม่มีเวลาจะหายใจอยู่แล้ว

จนเวลาล่วงเลยใกล้ถึงคริสต์มาสปีนั้น ปีที่มีผีเสื้อหลากสีบินเข้ามาล่องลอยอยู่ภายในหัวใจของเธอ เขาคนนั้นที่เข้ามาอย่างไม่ได้รับอนุญาตแต่เธอกลับปล่อยให้เขาเข้ามาแล้วก็เริ่มที่จะเคยชินกับการนึกถึงเขาเสียแล้ว
.
.
.
9 ธันวาคม

เขาคนนั้นนั่งอยู่ในมุมๆนึงของร้านกาแฟร้านประจำของเธอ แถมที่ตรงนั้นก็ยังเป็นที่ประจำของเธอซะด้วย เธออดไม่ได้ที่จะหัวเสียนิดหน่อยที่มีคนมาแย่งที่ประจำไปซะได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้เธอไม่ใช่เจ้าของร้านหนิ เธอจึงเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะที่ว่างที่เดียวในร้านคือข้างๆเขาคนนั้น คนที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่าหลังจากเพียงบทสนทนาแสนสั้น ใจของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

" ขอโทษนะครับ "

" คะ ? "

" ชอบอ่านเล่มนี้เหมือนกันหรอครับ "

" อ๋อ.....ก็ค่ะ เล่มโปรดเลย "

" ดีจังเลยนะครับ เล่มนี้ก็เล่มที่ผมรักสุดๆเลย ดีจังที่คุณก็รักมัน "

เพียงเท่านั้นจากที่เขาคนนั้นเป็นเพียงคนๆหนึ่งที่แย่งที่นั่งของเธอ แต่บัดนี้เธอกำลังเงยหน้าขึ้นมองสำรวจเขาอย่างตั้งใจ ทั้งเสื้อโค้ทสีดำสนิท เสื้อตัวในสีครีม พร้อมกับผมที่เป็นทรงง่ายๆ อีกทั้งรอยยิ้มเล็กๆขณะพูด



เขาคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นและมีประกายดวงตาที่มีแสงแวววับตอนพูดถึงหนังสือเล่มโปรดของเขา เธอได้แต่มองเขาตาค้าง ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่ใครๆก็เคยถามถึงหนังสือเล่มนี้ แต่เขาคนนี้กลับทำให้ผีเสื้อที่เคยอยู่อย่างสงบโบยบินในหัวใจเธออย่างปั่นป่วนขนาดนี้


" เอ่ออ...ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทขอถามได้มั๊ยครับว่าคุณชื่ออะไร "

เธองุนงงนิดหน่อยเพราะหูไม่ได้ฟังคำถามเลย แต่ก็ตั้งสติและตอบออกไปอย่างแผ่วเบา

" ชื่อบีเลิฟค่ะ ชื่อแปลกๆมั๊ยคะ 5555 "
 
เธอหัวเราะแก้เขินพร้อมกับเกาแก้มหลบสายตาเพราะกลัวเขาคนนั้นจะหัวเราะกับชื่อที่แสนจะแปลกของเธอ แต่เธอก็ชอบชื่อนี้มากเลยนะ เพราะเธอน่ะชอบเป็นผู้ถูกรัก

" ไม่เห็นแปลกเลยครับ...น่ารักดีออก "

เขาพูดเบาๆพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ให้ตายสิพูดออกมาเฉยๆแบบนั้นเลยได้ยังไงนะ ไม่รู้เลยหรือไงว่าคนฟังมันทนเก็บอาการไม่ไหวน่ะ ใจร้ายชะมักเลย เธอบ่นในใจพร้อมกับหลบสายตาเขาเต็มที่

" แล้วชื่ออะไรหรอคะ....พอจะบอกได้ไหม "

" ได้อยู่แล้วครับ...วีครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณบีเลิฟนะครับ "

ชื่อๆนั้นดังก้องอยู่ในใจของเธอราวกับเทปที่เจ้าของเปิดเพลงโปรดวนซ้ำๆ เธอรู้ดีว่าชื่อที่ว่าจะติดอยู่ในใจเธอไปอีกแสนนาน เธอพบเข้าแล้วล่ะไอ้ละอองความรักที่ใครเขาก็ใฝ่หา มันต้องเก็บซ่อนจนเมื่อยแก้มขนาดนี้เลยสินะ

บทสนทนาของเราสองคนเริ่มขึ้นอย่างธรรมชาติด้วยหนังสือเล่มนั้นที่เป็นหนังสือโปรดของเราทั้งสอง เราผลัดกันเล่าตอนที่ประทับใจและข้อความที่ชอบมากๆในหนังสือ เขาฟังฉันเล่าอย่างตั้งใจไม่แสดงท่าทีว่าเบื่อเลย เมื่อถึงยามเขาเล่าเขาเล่าอย่างตั้งใจเชื่องช้าเหมือนกับว่าข้อความเหล่านั้นสำคัญกับเขามากมายเหลือเกิน

แล้ววันนั้นโปรเจคที่ฉันตั้งใจจะเคลียร์ให้เสร็จก็ถูกผีเสื้อย่างเขาขโมยเวลาไปจนหมดสิ้น แต่ถึงกระนั้นยิ้มของฉันก็ยกขึ้นไม่หยุดตลอดการสนทนาหรือแม้กระทั่งในตอนที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงเพื่อหลบหนีอากาศหนาวในตอนนี้
 
ฉันไปร้านนั้นบ่อยกว่าเดิมทั้งที่จริงๆก็ไปตั้งสี่วันต่ออาทิตย์ เวลาที่ไปถึงบางครั้งก็มีเขานั่งคอยอยู่ที่เดิมพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเช่นเคย เขาชอบใส่เสื้อผ้าสีดำ(หรือเปล่านะ)เพราะฉันเห็นมันบ่อยครั้งจนชินตาไปแล้ว การเปิดประตูเข้าร้านพร้อมมองไปยังตำแหน่งเดิมเป็นสิ่งที่ฉันทำเป็นประจำ หรือบางครั้งที่ฉันไปถึงร้านก่อน การเว้นที่นั่งหลังสุดติดหน้าต่างเป็นสิ่งที่ฉันทำจนเป็นนิสัยไปแล้ว 

ทั้งๆที่เป็นที่นั่งโปรด ทั้งๆที่ตอนแรกหงุดหงิดเหลือเกินที่ไม่ได้นั่ง แต่ตอนนี้ฉันกลับนั่งคอยข้างๆที่นั่งตรงนั้นพร้อมกับรอเสียงกระดิ่งที่ประตูร้านส่งเสียงพร้อมกับการมาของเขาคนเดิม

ความสัมพันธ์ของเราค่อยๆพัฒนาขึ้นจากการเล่าเรื่องหนังสือ เขาอ่านเยอะเลยล่ะอ่านทั้งเล่มที่ฉันรู้จักและไม่รู้จัก เขาชอบดื่มกาแฟดำ ชอบฟังเพลง HONNE และไม่ชอบกินผลไม้ ความสัมพันธ์ของเราเหมือนรถไฟที่รักษาความเร็วอย่างสม่ำเสมอ มันค่อยๆเดินทางไปพร้อมกับมองวิวข้างทางอย่างตั้งใจ 

 
มันงอกงามขึ้น มากขึ้นจนกลายเป็นดอกไม้ในใจเรา 

25 ธันวาคม

" หนาวมั๊ย "

เขาถามออกมาหลังจากที่เงียบฟังวงดนตรีที่เล่นข้างทางตามงานเทศกาลที่เราตั้งใจมาเดินเพื่อเอาบรรยากาศคริสต์มาส

" หนาวนิดหน่อย แต่เพลงเพราะจังเลยเนอะลืมหนาวเลย "

วงดนตรีตรงหน้าเรากำลังร้องเพลง no song without you - HONNE ศิลปินคนโปรดของเขาที่ตอนนี้ก็กลายมาเป็นศิลปินที่ฉันชื่นชอบเช่นกัน

" เธอ.... "

" ว่าไงคะ "

" เราอยากยืนฟังเพลงนี้กับเธอไปทุกคริสต์มาสเลย "

" อยู่ๆก็มาหวานใส่นะ "

" เปล่าซักหน่อย เราพูดจริงๆนะ

"...."

" เธอมาเติบโตไปพร้อมกับเราได้ไหมครับ เราอยากอ่านหนังสือกับเธอ อยากกินกาแฟข้างๆเธอ อยากฟังเธอบ่นโปรเจค อยากพาเธอไปเดินเล่นตอนเครียด อยากเห็นเธอยิ้ม อยากเป็นไหล่ให้เธอตอนเศร้า อยากรับข้อผิดพลาดของเธอ อยากรักทุกอย่างที่เป็นเธอ "

"...."

" เป็นแฟนกันไหมครับ "

เพียงเท่านั้นเหมือนกับว่าเพลงของHONNEแต่งมาเพื่อเราสองคน แสงไฟแห่งวันคริสต์มาสดูสวยกว่าเดิมขึ้นไปอีก ราวกับว่าอากาศที่หนาวเย็นเมื่อครู่อบอุ่นขึ้นมา เหมือนกับโลกใบนี้กำลังกลั้นหายใจ เวลากำลังหยุดหมุนขณะที่น้ำตาหนึ่งหยดร่วงหล่นลงมา

ฉันพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเช่นกันกับเขาที่ยิ้มจนตาเป็นขีดพร้อมกับสวมกอดเข้ามาอย่างอบอุ่น ต้องเป็นเขาคนนี้แหละหัวใจฉันบอกกล่าวอย่างกึกก้อง เขาคนนี้ที่ฉันอยากจะเรียนรู้ความรักแม้ว่าจะมีหยาดน้ำตาอีกมากมายเท่าไรแต่ฉันก็อยากทิ้งตัวดำดิ่งลงไปหามันอยู่ดี แม้ต้องแลกมาด้วยกี่ฤดูฝนแต่มันก็คุ้มค่าเหลือเกินกับอ้อมกอดนี้

หนังสือ เสียงเพลง และกาแฟ ที่เป็นเหมือนกับชีวิตฉันตอนนี้มีเขาคนนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งไปข้างๆกัน เพลงที่ฉันเคยชอบคนเดียวตอนนี้มีเขาที่เอาแต่เปิดซ้ำเพราะหลงไหลมันเหมือนกัน หนังสือที่ฉันเคยอ่านเขาก็พร้อมจะลองเปิดมันอ่านไปด้วยกัน กาแฟที่ฉันติดราวกับว่าชีวิตนี้จะขาดมันไม่ได้ก็มีเขาที่คอยสั่งให้เมื่ออยู่ในร้านโปรดของเราอย่างรู้ใจ

ตอนนี้ฉันมีเท้าอีกหนึ่งคู่ที่จะคอยเดินไปข้างๆกัน 
เติบโตและเรียนรู้ชีวิตที่แสนยากนี้ไปด้วยกัน
และเป็นร่มให้กันในยามที่หัวใจเราต้องการ

แล้วคริสต์มาสปีนั้นก็เปลี่ยนหัวใจของฉันไปอย่างสิ้นเชิง มันอบอุ่นและเติมเต็ม ผีเสื้อนับล้านบินรายล้อมรอบตัวฉันเหมือนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฤดูหนาวปีนั้นอบอุ่นเหลือเกิน แล้วเพลงของHONNEก็กลายเป็นเพลงโปรดของเรา

แด่เธอผู้เป็นดั่งแสงไฟสีส้มดวงนั้นในวันที่รายล้มไปด้วยความสุข

วี, คริสต์มาสนำทางเธอมาเจอฉัน

JINNNY เขียน
 

SHARE
Writer
JINNNY
ผู้รับและผู้ให้ความรัก
I write to know more myself📝🚪🕯 ขอให้ดวงดาวที่หลงทางทั้งหลายส่องแสงนำทางให้ตนเองจนพบจุดหมาย💫✨💌

Comments

Pasidairy
1 month ago
น่ารักจังเลยค่ะ🥺
Reply
JINNNY
1 month ago
แงงงขอบคุณนะคะแค่เข้ามาอ่านก็แสนจะดีใจเลยค่ะ (กระซิบ มีตอนใหม่มาแล้วนะคะเป็นฝั่งของคุณวีของเราพูดบ้า
😆😆)