Inside me
ฉันหวงอารมณ์ดิ่งของฉัน
ฉันว่ามันคือศิลปะ
และศิลปะไม่ควรจะถูกกำจัดออกไป
เพียงแค่ว่ามันไม่สดใส

ช่วงเวลานี้
ทำให้ฉันได้นั่งคุยกับอะไรก็ตาม
ที่อยู่ในนั้น
ได้แลกเปลี่ยนและรับฟัง

ฉันต้องการชีวิตที่มีความสุข
แต่ฉันก็ขาดมันไม่ได้
ฉันติดอยู่ในนั้น
ฉันโหยหามัน...

ฉันปล่อยให้ตัวเองรู้สึกไปตามอารมณ์
ฉันไม่ต้องเสแสร้ง
และฉันไม่เคยปฏิเสธมัน

ปล่อยให้ตัวเองด่ำดิ่ง

เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มด่ำดิ่งลงไปเรื่อยๆ
ฉันก็จะยิ่งได้ยินเสียงที่ร้องเรียกที่ดังขึ้น
ดังขึ้น ดังขึ้น

ฉันหลุดพ้น
หลุดพ้นจากพันธนาการ

และในห้วงอารมณ์สีดำ
ฉันเป็นอิสระอีกครั้ง....
SHARE
Written in this book
PRIVACY
Writer
cocoa__
Writer
Don’t leave Don’t lie Don’t cry

Comments